Crkvena nova godina ujedno označava i početak godišnjeg bogoslužbenog kruga, a njega čine praznici koje proslavljamo u toku godine.
SPC danas proslavlja crkvenu Novu godinu.
Ona se proslavlja 1. septembra po starom kalendaru, odnosno 14. septembra po novom, prema odluci Prvog Vaseljenskog sabora. Na ovaj dan se praznuje i spomen na Prepodobnog Simeona Stolpnika, koji se odlučio na težak podvig – život na stubu (stolpu), po čemu je nazvan Stolpnik. On je danonoćno stajao na stubu u neprestanoj molitvi i postu.
Crkvena nova godina ujedno označava i početak godišnjeg bogoslužbenog kruga, a njega čine praznici koje proslavljamo u toku godine. Prvi u nizu tih praznika jeste Rođenje Presvete Bogorodice – Mala Gospojina, koja se proslavlja 21. septembra.
Kako je objašnjeno na sajtu vjeronauka.net, načalo indikta ili crkvene Nove godine vuče poreklo iz perioda cara Konstantina, koji je 312. odlučio je da se početak nove godine proslavlja ne 1. januara, već 1/14. septembra.
To je, pre svega, bilo zbog sistema utvrđivanja i naplate poreza, odnosno početka nove finansijske godine, a nazivao se indikt (od latinskog indictio - odrediti cenu, proceniti).
Kasnije je etimologija reči "indikt“ u grčkom jeziku pretrpela izmenu i postala je sinonim za reč "godina“. Smatra se, takođe, da je 1. septembra 312. godine, Sveti ravnoapostolni car Konstantin Veliki pobedio rimskog cara Maksencija.
Upravo u uoči ove odlučujuće bitke svetom caru Konstantinu se prikazao Krst na nebu. Ova bitka otvorila je put potpisivanju Milanskog edikta 313. godine, značajnog dokumenta koji je izjednačio prava hrišćana i pagana. Ovaj dokument zaustavio je progon hrišćana i omogućio slobodu.
Oci Prvog vaseljenskog sabora 325. godine, u znak sećanja na ovaj veliki događaj, odlučili su da se Nova godina otpočne 1. septembra – od dana koji je postao početak "hrišćanske slobode“. Inače, mesec septembar bio je kod Jevreja početak nove građanske godine (2 Mojs 23,16), mesec zbiranja plodova i prinošenja žrtvi blagodarnosti Bogu.
Ipak, u hrišćanskoj crkvi ova tradicija nije odmah prihvaćena. Tek u 6. veku, za vreme vladavine cara Justinijana I, u život Crkve ulazi tradicija proslavljanja početka nove godine 1/14. septembra.
To nije nagli pad, već postepeno udaljavanje od istine, koje počinje onda kada čovek prestane da prepoznaje sopstvenu unutrašnju težinu.
Poslednji ispraćaj 12-godišnjeg sina protojereja Ostoje Kneževića i popadije Viktorije duboko potresa vernike i bližnje, ostavljajući porodicu u tišini, molitvi i najtežem iskušenju koje jedan dom može da doživi.
Spontani pobačaj često ne donosi samo tugu, već i niz teških pitanja, preispitivanja i unutrašnjih borbi.
Promenljiv početak i fiksni završetak čine ovaj post posebnim u crkvenom kalendaru, a njegova suština ne iscrpljuje se u jelovniku - naglasak je na unutrašnjem preobražaju, molitvi i pričešću kao središtu hrišćanskog života.
U besedi Svetog Nikolaja Ohridskog i Žičkog za četvrtak 3. sedmice po Vaskrsu otvara se pitanje koje ne nudi utehu, već suočavanje sa silama koje nadilaze ljudsku prirodu.
Netaknuta priroda i isposnica Svetog Zosima nalaze se u jedinstvenoj celini koja sada dobija i dodatnu međunarodnu važnost.
Odluka gradske vlasti i Mitropolije otvorila je put ka izgradnji crkve posvećene Ostroškom Čudotvorcu, kao trajnom mestu sabiranja i nade u Podgorici.
Dok su meštani tugovali za preminulim komšijom, zvuk pucnjave prekinuo je molitvu i odneo život protojereju Sergeju Kljahinu, ostavljajući šest ranjenih i duboku tugu među vernicima.
Mi, naglašava otac Ljubo, ne služimo bogu vatre!
Bez miksera, bez čekanja i bez raskoši, ovaj recept čuva duh porodičnih okupljanja i dana kada crkveni kalendar dopušta da se radost podeli i kroz desert koji nije postan.
Pravoslavni vernici danas obeležavaju Prepodobnog Simeona Persijskog po starom i Svetog prepodobnog Jakova Ispovednika po novom kalendaru. Katolici obeležavaju spomendan Svetog Pija V, dok Jevreji i muslimani nemaju univerzalno priznat veliki praznik.
Na gubilište sa Simeonom bilo je izvedeno još 1000 hrišćana.
Pravoslavni vernici danas obeležavaju Svete mučenice Agapiju, Hioniju i Irinu po starom i Svete apostole Jasona i Sosipatra po novom kalendaru. Katolici obeležavaju spomendan Svete Katarine Sijenske, dok Jevreji i muslimani nemaju univerzalno priznat veliki praznik.
Car je savetovao devojke da se poklone idolima i tako sebi spasu živote, ali su one to odbile.
Eparhija zagrebačko-ljubljanska ne ostavlja prostor za relativizaciju – traži odgovornost, upozorava na posledice i ukazuje da je pogođeno nešto mnogo dublje od same svetinje
Dobrun kod Višegrada krije priču o monasima, carevima, razaranjima i obnovama koje prkose vremenu, mesto gde se slojevi istorije ne čitaju, nego osećaju pod nogama i u tišini zidova.
Mitropolit dabrobosanski govori o odlasku mladih, tišini koja postaje opasna, zloupotrebi vlasti i prizorima iz Jerusalima koji bude nelagodu.
U razgovoru koji nadilazi uobičajene novinarske priče, otac Dimitrije govori o smislu praznovanja, o radosti koja ne prolazi i o tome zašto se Vaskrs ne objašnjava, već prepoznaje u životu, odnosima i svakodnevnim susretima vernika.
Poruka ruskog svetitelja suzbija naviku koja guši nadu i otkriva kako da se padovi pretvore u početak, a ne u kraj puta.
Od dovratnika do vitrine, neke navike u rasporedu svetinja potiču iz pogrešnih tumačenja, a prema učenju Crkve, mesto koje im dajemo otkriva koliko razumemo njihovu pravu ulogu u svakodnevnom životu.
Dok je javnost gledala glamur, iza zatvorenih vrata vodila se tiha borba za starateljstvo, pravo na izbor i detinjstvo oslobođeno uticaja kontroverzne verske organizacije kojoj je bivši suprug glumice Kejti Holms ostao veran.
