Postoje mesta na koja ljudi ne dolaze slučajno, ili iz radoznalosti, već iz potrebe da se susretnu sa nečim što prevazilazi svakodnevicu i ostavlja trag u njihovom unutrašnjem životu. Jedno od takvih mesta je crkva u Bariju, u kojoj počivaju mošti Svetog Nikole, svetitelja koji u pravoslavnoj tradiciji ima gotovo porodično mesto, naročito među Srbima, kod kojih je najrasprostranjenija krsna slava.
Liturgija pred svetinjom koja okuplja pravoslavne
U tom prostoru, koji već vekovima okuplja poklonike, 23. aprila svetu liturgiju služio je mitropolit Joanikije. Bogosluženje nije bilo izdvojeni događaj, već deo živog kontinuiteta u kojem se vera ne prenosi samo kroz reči, nego kroz zajedničko sabranje oko svetinje koja nadilazi vreme i granice.
Mitropolitu su sasluživali arhimandrit Andrej, iguman manastira Crna Reka, protojereji-stavrofori Dalibor Milaković i Nemanja Krivokapić, protojereji Mirčeta Šljivančanin, Ostoja Knežević i Špiro Živković, jeromonah Joanikije iz bratstva manastira Crna Reka, kao i jerođakon Teofan Muhadinović iz Cetinjski manastira. Sastav sveštenstva ukazivao je na sabornost, jedno od ključnih obeležja pravoslavnog bogosluženja, u kojem različiti glasovi čine jedinstvenu liturgijsku celinu.
Zašto je Sveti Nikola i danas najbliži vernicima
Među prisutnima bila je i grupa poklonika organizovana preko Mitropolije crnogorsko-primorske i njene pokloničke agencije „Odigitrija“. Njihovo prisustvo svedoči da pokloništvo i dalje ima važno mesto u duhovnom životu vernika, ne kao puko putovanje, već kao pokušaj da se lično dotakne predanje koje Crkva čuva.
U svojoj besedi nakon liturgije, mitropolit Joanikije podsetio je na ključne trenutke iz žitija Svetog Nikole, naglašavajući razloge zbog kojih ovaj svetitelj ostaje trajno prisutan u životu hrišćana. Njegova dela milosrđa, briga za ugrožene i spremnost da zaštiti istinu vere izdvojeni su kao primeri koji ne gube značaj kroz vreme.
Poseban ton imala je i zahvalnost upućena domaćinima, protojereju Vjačeslavu Bačinu, nastojatelju Podvorja Ruske Pravoslavne Crkve u Bariju, i prioru Đovaniju Distantu, starešini bazilike posvećene Svetom Nikoli. Ta zahvalnost nije bila formalnost, već potvrda da se poštovanje prema svetitelju prepoznaje i deli i izvan sopstvene crkvene sredine.
