Odluka opštine Lučani obradovala je meštane koji nisu zaboravili arhipastira koji je pomagao svoj kraj, gradio crkveni život u rasejanju i ostavio dubok trag među Srbima s obe strane okeana.
U Kaoni, selu dragačevskog kraja, gde se uspomene čuvaju kroz priče i svakodnevne susrete, jedna ulica odnedavno nosi ime vladike Firmilijana Ocokoljića. To nije samo naziv na tabli, već jasan znak da je sećanje na njega i dalje živo među ljudima njegovog rodnog kraja.
Odluka Skupštine opštine Lučani da prihvati predlog Udruženja „Naše Dragačevo“ dočekana je sa odobravanjem. Meštani su i do sada govorili o svom vladici sa poštovanjem i zahvalnošću, pa je imenovanje ulice doživljeno kao prirodan nastavak tog odnosa. Time je na dostojan način obeležen njegov život i rad.
Vladika Firmilijan rođen je 25. decembra 1909. godine u Vlasteljicama, u svešteničkoj porodici. Njegov otac, prota Uroš Ocokoljić, službovao je u crkvi u Kaoni, dok je majka Darinka brinula o domaćinstvu. Još kao dete pokazivao je zrelost i sklonost ka učenju. Školovao se u Čačku, a potom u Bogosloviji u Sarajevu, koju je završio 1931. godine.
Svešteničku službu u Srpskoj pravoslavnoj crkvi započeo je kao kapelan uz svog oca u Kaoni. Posle toga odlazi u Kragujevac, ali ga tamo pogađa težak lični gubitak – smrt supruge i novorođenog deteta. Taj događaj menja njegov životni put. Odlazi u Beograd, gde radi kao veroučitelj i završava Teološki fakultet. Monaštvo prima 1939. godine u manastiru Ostrog i tada dobija ime Firmilijan.
Već 1940. godine odlazi u Sjedinjene Američke Države, gde započinje službu među srpskim iseljenicima. Tokom Drugog svetskog rata boravi u Engleskoj kao dvorski sveštenik kralja Petra II Karađorđevića i 1944. godine venčava ga. Posle rata vraća se u Ameriku, gde nastavlja rad i usavršavanje. Doktorirao je 1963. godine na Univerzitetu u Čikagu, baveći se Zakonikom cara Dušana.
Kao episkop srednjezapadnoamerički i kasnije administrator istočnoameričko-kanadske eparhije, radio je na jačanju crkvenog života među Srbima u dijaspori. U vreme podela unutar Crkve zalagao se za jedinstvo i mirno rešavanje sporova. Istovremeno je podsticao očuvanje identiteta: organizovao je proslave, podržavao izdavaštvo i učestvovao u pokretanju obrazovnih programa, među kojima je i Hilandarsko odeljenje na Univerzitetu u Ohaju.
Iako je živeo daleko, nije zaboravio svoj kraj. Pomagao je crkve i manastire u Dragačevu, naročito hram u Kaoni, gde je služio njegov otac, kao i crkvu Svetog arhangela Gavrila u Guči, gde je upisan kao veliki dobrotvor. Njegova pomoć bila je stalna i nenametljiva.
Kada je 1967. godine ponovo došao u svoj kraj, posle dugog vremena, susret sa porodicom i zavičajem imao je poseban značaj. Veza koju je održavao godinama tada je dobila i svoj vidljivi oblik.
Poslednje godine života proveo je narušenog zdravlja. Zbog bolesti razrešen je episkopske dužnosti 1987. godine. Preminuo je 2. novembra 1992. u Libertvilu, gde je i sahranjen. Vest o njegovoj smrti duboko je odjeknula među Srbima u Americi.
Danas, kada jedna ulica u Kaoni nosi njegovo ime, to je pre svega znak zahvalnosti. Njegov život i delo ostali su upamćeni među ljudima njegovog kraja, kao primer vere, odgovornosti i trajne povezanosti sa sopstvenim narodom.
Poglavar Srpske pravoslavne crkve i američki izaslanik Paolo Zampoli otvorili su teme poverenja, identiteta i buduće saradnje, u razgovoru koji je spojio dve perspektive i dva pristupa savremenim odnosima. Patrijarh Porfirije i Vladimir Kokanović razgovarali su o konkretnim oblicima saradnje Crkve i državne uprave, podršci eparhijama u dijaspori i očuvanju crkvenih i kulturnih dobara koja povezuju srpski narod u regionu i svetu.
SPC
Nije zaboravio zavičaj: Pomoć crkvama i narodu koja se pamti
Aktuelno iz SPC
23:53 | 22.04.2026
Patrijarh srpski Porfirije razgovarao sa visokim predstavnikom američke administracije
Aktuelno iz SPC
11:36 | 29.04.2026
VAŽAN RAZGOVOR U PATRIJARŠIJSKOM DVORU: Utvrđen zajednički pristup Crkve i države prema Srbima u dijaspori
Vaš komentar je uspešno snimljen i biće vidljiv nakon verifikacije administratora portala.
Maramice ostaju na ovom mestu sedam dana, a zatim se zakopavaju i muka večno ostaje u zemlji.
Imao je i nekoliko viđenja Presvete Bogorodice.
Odluka opštine Lučani obradovala je meštane koji nisu zaboravili arhipastira koji je pomagao svoj kraj, gradio crkveni život u rasejanju i ostavio dubok trag među Srbima s obe strane okeana.
Zli ljudi najčešće ne podnose ono što ih razobličava.
Jednostavno jelo od krompira, luka i pirinča, obogaćeno kobasicom, koje se sprema bez mnogo muke, a donosi pun domaći ukus i miris nedeljnog ručka kakav se nekada podrazumevao.
Netaknuta priroda i isposnica Svetog Zosima nalaze se u jedinstvenoj celini koja sada dobija i dodatnu međunarodnu važnost.
Odluka gradske vlasti i Mitropolije otvorila je put ka izgradnji crkve posvećene Ostroškom Čudotvorcu, kao trajnom mestu sabiranja i nade u Podgorici.
Poslednji ispraćaj 12-godišnjeg sina protojereja Ostoje Kneževića i popadije Viktorije duboko potresa vernike i bližnje, ostavljajući porodicu u tišini, molitvi i najtežem iskušenju koje jedan dom može da doživi.
Dok su meštani tugovali za preminulim komšijom, zvuk pucnjave prekinuo je molitvu i odneo život protojereju Sergeju Kljahinu, ostavljajući šest ranjenih i duboku tugu među vernicima.
Mi, naglašava otac Ljubo, ne služimo bogu vatre!
Zli ljudi najčešće ne podnose ono što ih razobličava.
Dešava se, priča otac Dimitrije, da Bog prima dete sebi, jer želi da izbavi njega i njegove bližnje od nekog težeg krsta.
Sveća i dalje gori, kolač se lomi, ali su gosti često na ekranu – dok jedni žale za starim običajima, drugi tvrde da se suština nije pomerila ni za korak i da slava i dalje okuplja, samo na drugačiji način.
U besedi za ponedeljak 4. sedmice po Vaskrsu, Sveti Nikolaj Ohridski i Žički jasno povlači granicu između spoljašnje pobožnosti i unutrašnjeg preobražaja koji menja srce, misao i čitav pravac čovekovog života.
Maramice ostaju na ovom mestu sedam dana, a zatim se zakopavaju i muka večno ostaje u zemlji.
U Sabornom hramu Hristovog Vaskrsenja služena zaupokojena liturgija za Jovana Kneževića, uz prisustvo mitropolita Joanikija i brojnih vernika; emotivni oproštaj nastavljen molitvom i ispraćajem ka manastiru Kosijerevo.
Eparhija zagrebačko-ljubljanska ne ostavlja prostor za relativizaciju – traži odgovornost, upozorava na posledice i ukazuje da je pogođeno nešto mnogo dublje od same svetinje
Dobrun kod Višegrada krije priču o monasima, carevima, razaranjima i obnovama koje prkose vremenu, mesto gde se slojevi istorije ne čitaju, nego osećaju pod nogama i u tišini zidova.
Sveća i dalje gori, kolač se lomi, ali su gosti često na ekranu – dok jedni žale za starim običajima, drugi tvrde da se suština nije pomerila ni za korak i da slava i dalje okuplja, samo na drugačiji način.
U besedi za ponedeljak 4. sedmice po Vaskrsu, Sveti Nikolaj Ohridski i Žički jasno povlači granicu između spoljašnje pobožnosti i unutrašnjeg preobražaja koji menja srce, misao i čitav pravac čovekovog života.
Pravoslavni vernici danas obeležavaju Svetog sveštenomučenika Januarija i druge s njim po starom i Svetu mučenicu Pelagiju Tarsijsku po novom kalendaru. Katolici obeležavaju spomendan Blaženog Julijana, dok Jevreji i muslimani nemaju univerzalno priznat veliki praznik.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
