Ovo pravilo je uspostavljeno još u vreme Vizantije.
U eri digitalnih dokumenata i štampanih potpisa, Srpska pravoslavna crkva i dalje čuva viševekovnu tradiciju, koja nosi duboku istorijsku i kanonsku simboliku.
Reč je o boji mastila kojom crkveni velikodostojnici potpisuju zvanična akta.
Dok se u svetovnom pravu i administraciji ljudi potpisuju uglavnom plavom ili crnom bojom, u crkvenoj jerarhiji postoji strogo pravilo: srpski patrijarh se potpisuje isključivo zelenim mastilom, dok svi ostali arhijereji koriste plavu ili crnu boju.
Da bismo razumeli zašto patrijarh piše zelenom bojom, moramo se vratiti u srednji vek, tačnije u Vizantijsko carstvo.
shutterstock_SimoneN
Zeleno mastilo
Vizantijski carevi su imali ekskluzivno pravo da potpisuju dokumente crvenim (porfirnim) mastilom, koje je simbolizovalo carsku vlast i krv.
Kada je srpska crkva dobila autokefalnost, a kasnije podignuta na nivo patrijaršije u vreme cara Dušana, srpski patrijarsi su preuzeli određene carske prerogative.
Kako crvena boja pripada svetovnom vladaru, crkveni poglavari su izabrali zelenu boju - boju koja u hrišćanskoj ikonografiji i teologiji simbolizuje Svetog duha, život, obnovu i duhovnu vlast.
Tokom vekova turskog ropstva, kada su patrijarsi često bili i narodne vođe (etnarh), ovaj zeleni potpis ostao je ključni simbol očuvanja srpske duhovnosti i identiteta.
Danas zeleno mastilo više nema političku težinu kakvu je imalo u srednjem veku, ali ima ogromnu administrativnu i simboličku vrednost.
Strogo odvajanje zelene od plave i crne boje jasno oslikava crkvenu jerarhiju i podseća da je patrijarh "prvi među jednakima".
Dok ga kritičari optužuju za preveliki uticaj i "moć iz senke", pristalice ističu njegovu ulogu u očuvanju crkvenog jedinstva i stabilnosti, a autorski tekst Spasoja Tomića, koji prenosimo u celosti, dodatno osvetljava ove podele i tumačenja.
U strahu od nove državne podele i potrage za sigurnim osloncem, deo stanovnika dalmatinskog ostrva prešao je u pravoslavnu veru, što je pokrenulo niz reakcija, sukoba i dugotrajan proces koji će se završiti tek posle Drugog svetskog rata.
Predstojatelj Srpske pravoslavne crkve uputio je snažnu i emotivnu čestitku u kojoj ističe duhovno zajedništvo, istorijsku povezanost i poruku koja je odjeknula širom pravoslavnog sveta.
U pravno-bogoslovskoj analizi grčki mitropolit objašnjava zašto, prema učenju Pravoslavne crkve, zahtev za brisanje iz Knjige krštenih nije prihvatljiv.
U vremenu kada se brak često posmatra kroz prolazna osećanja ili spoljašnje okolnosti, pravoslavna vera podseća da je njegova snaga u zavetu koji se daje pred Bogom.
Posle 15 godina postupka, Strazbur je utvrdio da je Turska prekršila prava klirika i osporio tumačenje Lozanskog sporazuma, što može uticati i na druge slučajeve u Istanbulu.
Kimberli Gilfojl, nekadašnja voditeljka i tužiteljka, primila je svetinju sa Atosa u gestu koji je u prvi plan stavio duhovnu simboliku, a ne protokol i funkciju.
Poslednji ispraćaj 12-godišnjeg sina protojereja Ostoje Kneževića i popadije Viktorije duboko potresa vernike i bližnje, ostavljajući porodicu u tišini, molitvi i najtežem iskušenju koje jedan dom može da doživi.
Porodica, sveštenstvo i verni narod oprostili su se od sina sveštenika Ostoje Kneževića, dok je mitropolit crnogorsko-primorski u besedi poručio da se bol nosi krstom Hristovim, a da se duša čistote sabira u večnom životu.
Na sahrani dvanaestogodišnjaka koji je tragično preminuo, mitropolit Dimitrije govorio o veri, večnom životu i susretu bez rastanka, dok su porodica i vernici u tišini slušali poruke utehe i nade.
U pravno-bogoslovskoj analizi grčki mitropolit objašnjava zašto, prema učenju Pravoslavne crkve, zahtev za brisanje iz Knjige krštenih nije prihvatljiv.
U vremenu kada se brak često posmatra kroz prolazna osećanja ili spoljašnje okolnosti, pravoslavna vera podseća da je njegova snaga u zavetu koji se daje pred Bogom.
U porti manastira, nakon svete arhijerejske liturgije episkopa Teodosija, održan je program posvećen srpskoj kulturi i tradiciji, a umetnici su pesmom podsetili na duhovno nasleđe Kosova i Metohije.
Episkopa raško-prizrenskog Teodosija u drevnoj zadužbini cara Dušana dočekali su iguman Mihailo sa bratstvom i vernim narodom, nakon čega je počela sveta arhijerejska liturgija.
Postavka podseća na značaj manastira Visoki Dečani, Gračanice, Pećke patrijaršije i Crkve Bogorodice Ljeviške, koji vekovima čuvaju tragove vere, kulture i istorije srpskog naroda.
U besedi za petak 9. sedmice po Duhovima Sveti Nikolaj Ohridski i Žički podseća da čovek nije stvoren samo za prolazni život i objašnjava zbog čega se prava priprema za večnost odvija upravo danas.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
