Ovo pravilo je uspostavljeno još u vreme Vizantije.
U eri digitalnih dokumenata i štampanih potpisa, Srpska pravoslavna crkva i dalje čuva viševekovnu tradiciju, koja nosi duboku istorijsku i kanonsku simboliku.
Reč je o boji mastila kojom crkveni velikodostojnici potpisuju zvanična akta.
Dok se u svetovnom pravu i administraciji ljudi potpisuju uglavnom plavom ili crnom bojom, u crkvenoj jerarhiji postoji strogo pravilo: srpski patrijarh se potpisuje isključivo zelenim mastilom, dok svi ostali arhijereji koriste plavu ili crnu boju.
Da bismo razumeli zašto patrijarh piše zelenom bojom, moramo se vratiti u srednji vek, tačnije u Vizantijsko carstvo.
shutterstock_SimoneN
Zeleno mastilo
Vizantijski carevi su imali ekskluzivno pravo da potpisuju dokumente crvenim (porfirnim) mastilom, koje je simbolizovalo carsku vlast i krv.
Kada je srpska crkva dobila autokefalnost, a kasnije podignuta na nivo patrijaršije u vreme cara Dušana, srpski patrijarsi su preuzeli određene carske prerogative.
Kako crvena boja pripada svetovnom vladaru, crkveni poglavari su izabrali zelenu boju - boju koja u hrišćanskoj ikonografiji i teologiji simbolizuje Svetog duha, život, obnovu i duhovnu vlast.
Tokom vekova turskog ropstva, kada su patrijarsi često bili i narodne vođe (etnarh), ovaj zeleni potpis ostao je ključni simbol očuvanja srpske duhovnosti i identiteta.
Danas zeleno mastilo više nema političku težinu kakvu je imalo u srednjem veku, ali ima ogromnu administrativnu i simboličku vrednost.
Strogo odvajanje zelene od plave i crne boje jasno oslikava crkvenu jerarhiju i podseća da je patrijarh "prvi među jednakima".
Dok ga kritičari optužuju za preveliki uticaj i "moć iz senke", pristalice ističu njegovu ulogu u očuvanju crkvenog jedinstva i stabilnosti, a autorski tekst Spasoja Tomića, koji prenosimo u celosti, dodatno osvetljava ove podele i tumačenja.
U strahu od nove državne podele i potrage za sigurnim osloncem, deo stanovnika dalmatinskog ostrva prešao je u pravoslavnu veru, što je pokrenulo niz reakcija, sukoba i dugotrajan proces koji će se završiti tek posle Drugog svetskog rata.
Predstojatelj Srpske pravoslavne crkve uputio je snažnu i emotivnu čestitku u kojoj ističe duhovno zajedništvo, istorijsku povezanost i poruku koja je odjeknula širom pravoslavnog sveta.
Neobičan specijalitet iz starih monaških rukopisa pokazuje da su manastirske kuhinje nekada bile mesta u kojima su nastajali iznenađujuće zanimljivi ukusi.
Misa u crkvi San Karlo al Lacareto održana je povodom praznika Presvetog Srca Isusovog, ali je pažnju javnosti privukla zbog duginih boja, spornog natpisa na majici učesnika i rasprava o promenama u delu Crkve u Italiji.
Posle 15 godina postupka, Strazbur je utvrdio da je Turska prekršila prava klirika i osporio tumačenje Lozanskog sporazuma, što može uticati i na druge slučajeve u Istanbulu.
Kimberli Gilfojl, nekadašnja voditeljka i tužiteljka, primila je svetinju sa Atosa u gestu koji je u prvi plan stavio duhovnu simboliku, a ne protokol i funkciju.
Poslednji ispraćaj 12-godišnjeg sina protojereja Ostoje Kneževića i popadije Viktorije duboko potresa vernike i bližnje, ostavljajući porodicu u tišini, molitvi i najtežem iskušenju koje jedan dom može da doživi.
Porodica, sveštenstvo i verni narod oprostili su se od sina sveštenika Ostoje Kneževića, dok je mitropolit crnogorsko-primorski u besedi poručio da se bol nosi krstom Hristovim, a da se duša čistote sabira u večnom životu.
Na sahrani dvanaestogodišnjaka koji je tragično preminuo, mitropolit Dimitrije govorio o veri, večnom životu i susretu bez rastanka, dok su porodica i vernici u tišini slušali poruke utehe i nade.
U besedi za utorak 3. sedmice po Duhovima Sveti Nikolaj Ohridski i Žički tumači biblijsku sliku o čoveku koji sigurnost gradi na pogrešnom temelju i zato sopstveni mir pretvara u put ka propasti.
U crkvi Uspenja Presvete Bogorodice jubilej je proslavljen kroz liturgiju, zvuke hilandarskih pojaca i sabranje koje je pokazalo duboku vezu ovog prostora sa svetogorskim nasleđem i živim predanjem Crkve.
Arhimandrit Jefrem poručio je da prisustvo Časnog Pojasa nije slučajno, govorio je o „milion poklonika“, zavetu kneza Lazara i duhovnoj vezi koja ostaje i posle odlaska svetinje u Vatoped.
Pravoslavni vernici danas obeležavaju Svetog mučenika Lukilijana i druge s njim po starom, i Svetog Tihona Amatuntskog po novom kalendaru. Katolička crkva obeležava spomen Svetog Franje Regisa, dok muslimani i Jevreji nemaju univerzalno priznat veliki praznik.
Pouka protojereja Valerijana Krečetova otkriva kako se duhovni život ne urušava naglo, već kroz male prekide koji deluju bezazleno, ali vremenom menjaju sve, i zašto je povratak moguć samo kroz upornost bez odlaganja.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
