Dok ga kritičari optužuju za preveliki uticaj i "moć iz senke", pristalice ističu njegovu ulogu u očuvanju crkvenog jedinstva i stabilnosti, a autorski tekst Spasoja Tomića, koji prenosimo u celosti, dodatno osvetljava ove podele i tumačenja.
U vremenima opšte dezorijentacije, kada se nacionalni i duhovni identitet srpskog naroda pokušava rasparčati na sitne, lokalne i međusobno suprotstavljene provincijalizme, lik i delo episkopa bačkog dr Irineja Bulovića stoje kao nesalomivi bedem srpskog integralizma.
Napadi na njega, koji ne jenjavaju decenijama, nisu ništa drugo do eho straha onih kojima snažna, jedinstvena i intelektualno superiorna Srpska pravoslavna crkva predstavlja najveću prepreku u ostvarivanju njihovih geopolitičkih i ideoloških planova.
Prvi i osnovni razlog nesnošljivosti koju prema vladici Irineju gaji tzv. „građanistička“ i liberalna elita jeste njegov izuzetan intelektualni kapacitet. U okruženju mediokriteta, gde se površnost često uzdiže do vrline, pojava teologa takvog ranga, poliglote, preciznog stiliste i čoveka koji sa jednakom lakoćom citira svetootačku literaturu i savremenu filozofiju, deluje obeshrabrujuće na njegove kritičare.
Vladika Irinej je intelektualna gromada koja je uspela da pravoslavnu misao vrati u centar javnog diskursa, ne kao anahroni folklor, već kao živu, dinamičnu i zaokruženu misaonu celinu. Njegovi protivnici, nemoćni da mu pariraju argumentima, pribegavaju ličnim napadima, optužujući ga za „moć iz senke“, dok se zapravo plaše snage njegove reči. On je dokaz da srpska duhovna elita može i mora biti obrazovanija, oštrija i promišljenija od svojih oponenata.
Ključna tačka odbrane koju personifikuje vladika Irinej jeste beskompromisni srpski integralizam. On duboko razume da rastrojstvo jedinstva Crkve vodi ka rastrojstvu nacije. Napadi na njega najčešće dolaze upravo iz krugova koji bi želeli da Srpsku pravoslavnu crkvu vide kao konfederaciju „regionalnih verskih zajednica“, prilagođenih trenutnim političkim granicama i prolaznim režimima.
Bilo da je reč o odbrani svetinja u Crnoj Gori, očuvanju kanonskog poretka ili suzbijanju bilo kakvih „autonomaških“ tendencija unutar same Vojvodine, vladika Irinej je uvek bio među prvima na braniku. Za njega ne postoji „vojvođanska“ ili „crnogorska“ istina, već samo jedna, nedeljiva Svetosavska crkva. Njegova borba protiv drobljenja crkvenog tela direktno je sprečila mnoge pokušaje da se Srbi u različitim regionima duhovno odvoje od svog centra, čime je postao jedan od glavnih protivnika zagovornika novokomponovanih identiteta.
Konačno, episkop Irinej smeta jer je čuvar poretka. U eri haosa, on insistira na disciplini, kanonima i jasnoj hijerarhiji. Njegova uloga u Sinodu i Saboru Srpske pravoslavne crkve često se karikira kao „dominacija“, ali u suštini predstavlja istrajno služenje principu stabilnosti i sabornosti. Bez takve ličnosti, Crkva bi bila podložna vetrovima populizma i političkih pritisaka sa svih strana.
Smeta im Irinej Bulović jer ne mogu da ga potkupe, ne mogu da ga intelektualno poraze i ne mogu da ga nateraju da odstupi od svojih uverenja. On je personifikacija one Srbije i Srpstva koje je duboko ukorenjeno u kosovskom predanju, a istovremeno potpuno svesno izazova savremenog doba. Napadi na njega samo su potvrda njegovog značaja, jer se na male i beznačajne ljude niko ne osvrće. Na kulu koja se vidi sa svih strana, ipak, udaraju svi vetrovi.
Uz sasluženje episkopa mohačkog Damaskina, liturgiju je služio mitropolit bački Irinej, koji je u besedi istakao životne poruke svetih Simeona i Ane i podsetio vernike na moć molitve, ljubavi i posvećenja Bogu.
Predsednik Srbije uručenjem najvišeg državnog priznanja naglasio doprinos arhijereja očuvanju hrišćanske tradicije, umetnosti i kulturnog identiteta, dok je mitropolit bački istakao skromnost i značaj Crkve u životu naroda.
Na predavanju u Šidu sveštenik SPC govorio je o poreklu ovog pokreta među vernicima, ulozi Svetog vladike Nikolaja u njegovom ocrkovljenju i značaju posta i molitve kao temelja duhovnog života u Crkvi.
Mališani u Institutu za zdravlje dece i omladine u Novom Sadu obradovani gestom Eparhije bačke i učenika, uz molitve za brzo ozdravljenje.
Pouka ruskog svetitelja pokazuje da se promena ne dešava naglo, već u trenutku kada čovek prestane da opravdava slabost i počne da joj se suprotstavlja malim, ali doslednim unutrašnjim otporom.
Srpska pravoslavna crkva saopštila je koliko je vernika prošlo kroz Hram Svetog Save od 20. maja do danas, dok patrijarh Porfirije poručuje da je od brojki važnija vera koju narod pokazuje.
Odmah nakon praznika Silaska Svetog Duha na apostole, Duhovska sedmica donosi liturgijsko razrešenje i otvara vreme u kojem se naglasak sa odricanja premešta na zahvalnost, radost i praznični karakter.
Car Konstantin je 313. godine doneo Milanski edikt, kojim je hrišćanstvo postalo zvanična religija, čime su zaustavljeni okrutni progoni hrišćana.
Dok su se dizali prvi ustanički barjaci, u župskom selu Kožetin podignuta je svetinja oko koje su se isplele legende, istorijske bitke i sećanje na vreme kada je gradnja pravoslavnog hrama predstavljala mnogo više od verskog čina.
Posle 15 godina postupka, Strazbur je utvrdio da je Turska prekršila prava klirika i osporio tumačenje Lozanskog sporazuma, što može uticati i na druge slučajeve u Istanbulu.
Kimberli Gilfojl, nekadašnja voditeljka i tužiteljka, primila je svetinju sa Atosa u gestu koji je u prvi plan stavio duhovnu simboliku, a ne protokol i funkciju.
Netaknuta priroda i isposnica Svetog Zosima nalaze se u jedinstvenoj celini koja sada dobija i dodatnu međunarodnu važnost.
Poslednji ispraćaj 12-godišnjeg sina protojereja Ostoje Kneževića i popadije Viktorije duboko potresa vernike i bližnje, ostavljajući porodicu u tišini, molitvi i najtežem iskušenju koje jedan dom može da doživi.
Mi, naglašava otac Ljubo, ne služimo bogu vatre!
Arhijerejska liturgija, beseda mitropolita Irineja i jubilej hrama od 250 godina okupili vernike, hor i predstavnike vlasti u Ratkovu.
Dok traje žustra javna rasprava o osnivanju Univerziteta "Sveti Sava", vladika bački podseća na istorijske korene evropskog obrazovanja i postavlja pitanje dvostrukih aršina.
U sedištu Eparhije zvorničko-tuzlanske održana sednica najvišeg izvršnog tela SPC i Patrijaršijskog upravnog odbora.
Na Keju žrtava Racije obeležena je godišnjica Pogroma iz 1942. godine uz snažne poruke patrijarha Porfirija da se zlo rađa tamo gde nestane Boga i pamćenja.
Pouka ruskog svetitelja pokazuje da se promena ne dešava naglo, već u trenutku kada čovek prestane da opravdava slabost i počne da joj se suprotstavlja malim, ali doslednim unutrašnjim otporom.
Odmah nakon praznika Silaska Svetog Duha na apostole, Duhovska sedmica donosi liturgijsko razrešenje i otvara vreme u kojem se naglasak sa odricanja premešta na zahvalnost, radost i praznični karakter.
Sveti oci učili su da svaka greška može da postane pouka ukoliko čovek iz nje izvuče duhovnu korist.
Dok se formiraju dugi redovi vernika ispred Hrama Svetog Save, zaštitnik građana upozorava da vređanje na njihov račun prelazi granicu slobode govora i predstavlja povredu ljudskog dostojanstva.
Na Duhovski ponedeljak, uprkos slaboj kiši, hiljade vernika i dalje su strpljivo čekale ispred Hrama Svetog Save da se poklone Časnim Pojasu.
Iz manastira Vatoped dopremljene su dodatne osveštane trakice, pa će svi vernici koji dolaze u Hram Svetog Save, nakon poklonjenja Časnom pojasu, moći da prime ovaj blagoslov.
Otvarajući predavanje igumana Jefrema, patrijarh srpski saopštio blagu vest da se boravak Časnog pojasa produžava zbog velikog broja vernika koji danima pristižu iz cele Srbije i regiona.
Od ranog jutra kolone vernika slivale su se ka tumanskoj svetinji na presvlačenje moštiju Svetog Zosima, dok je posle liturgije ogromna litija krenula kroz šumu ka isposnici svetitelja.
Od predanja o isceljenjima do istorijskih veza sa Svetim Savom i knezom Lazarom, šef Kabineta patrijarha Porfirija otkriva zbog čega je dolazak Časnog pojasa postao jedan od najznačajnijih duhovnih događaja poslednjih godina.
Dok se formiraju dugi redovi vernika ispred Hrama Svetog Save, zaštitnik građana upozorava da vređanje na njihov račun prelazi granicu slobode govora i predstavlja povredu ljudskog dostojanstva.
Starinska, praktična zamena koja je vremenom dobila svoje stalno mesto na porodičnoj trpezi.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
