Dok ga kritičari optužuju za preveliki uticaj i "moć iz senke", pristalice ističu njegovu ulogu u očuvanju crkvenog jedinstva i stabilnosti, a autorski tekst Spasoja Tomića, koji prenosimo u celosti, dodatno osvetljava ove podele i tumačenja.
U vremenima opšte dezorijentacije, kada se nacionalni i duhovni identitet srpskog naroda pokušava rasparčati na sitne, lokalne i međusobno suprotstavljene provincijalizme, lik i delo episkopa bačkog dr Irineja Bulovića stoje kao nesalomivi bedem srpskog integralizma.
Napadi na njega, koji ne jenjavaju decenijama, nisu ništa drugo do eho straha onih kojima snažna, jedinstvena i intelektualno superiorna Srpska pravoslavna crkva predstavlja najveću prepreku u ostvarivanju njihovih geopolitičkih i ideoloških planova.
Prvi i osnovni razlog nesnošljivosti koju prema vladici Irineju gaji tzv. „građanistička“ i liberalna elita jeste njegov izuzetan intelektualni kapacitet. U okruženju mediokriteta, gde se površnost često uzdiže do vrline, pojava teologa takvog ranga, poliglote, preciznog stiliste i čoveka koji sa jednakom lakoćom citira svetootačku literaturu i savremenu filozofiju, deluje obeshrabrujuće na njegove kritičare.
Vladika Irinej je intelektualna gromada koja je uspela da pravoslavnu misao vrati u centar javnog diskursa, ne kao anahroni folklor, već kao živu, dinamičnu i zaokruženu misaonu celinu. Njegovi protivnici, nemoćni da mu pariraju argumentima, pribegavaju ličnim napadima, optužujući ga za „moć iz senke“, dok se zapravo plaše snage njegove reči. On je dokaz da srpska duhovna elita može i mora biti obrazovanija, oštrija i promišljenija od svojih oponenata.
Ključna tačka odbrane koju personifikuje vladika Irinej jeste beskompromisni srpski integralizam. On duboko razume da rastrojstvo jedinstva Crkve vodi ka rastrojstvu nacije. Napadi na njega najčešće dolaze upravo iz krugova koji bi želeli da Srpsku pravoslavnu crkvu vide kao konfederaciju „regionalnih verskih zajednica“, prilagođenih trenutnim političkim granicama i prolaznim režimima.
Bilo da je reč o odbrani svetinja u Crnoj Gori, očuvanju kanonskog poretka ili suzbijanju bilo kakvih „autonomaških“ tendencija unutar same Vojvodine, vladika Irinej je uvek bio među prvima na braniku. Za njega ne postoji „vojvođanska“ ili „crnogorska“ istina, već samo jedna, nedeljiva Svetosavska crkva. Njegova borba protiv drobljenja crkvenog tela direktno je sprečila mnoge pokušaje da se Srbi u različitim regionima duhovno odvoje od svog centra, čime je postao jedan od glavnih protivnika zagovornika novokomponovanih identiteta.
Konačno, episkop Irinej smeta jer je čuvar poretka. U eri haosa, on insistira na disciplini, kanonima i jasnoj hijerarhiji. Njegova uloga u Sinodu i Saboru Srpske pravoslavne crkve često se karikira kao „dominacija“, ali u suštini predstavlja istrajno služenje principu stabilnosti i sabornosti. Bez takve ličnosti, Crkva bi bila podložna vetrovima populizma i političkih pritisaka sa svih strana.
Smeta im Irinej Bulović jer ne mogu da ga potkupe, ne mogu da ga intelektualno poraze i ne mogu da ga nateraju da odstupi od svojih uverenja. On je personifikacija one Srbije i Srpstva koje je duboko ukorenjeno u kosovskom predanju, a istovremeno potpuno svesno izazova savremenog doba. Napadi na njega samo su potvrda njegovog značaja, jer se na male i beznačajne ljude niko ne osvrće. Na kulu koja se vidi sa svih strana, ipak, udaraju svi vetrovi.
Uz sasluženje episkopa mohačkog Damaskina, liturgiju je služio mitropolit bački Irinej, koji je u besedi istakao životne poruke svetih Simeona i Ane i podsetio vernike na moć molitve, ljubavi i posvećenja Bogu.
Predsednik Srbije uručenjem najvišeg državnog priznanja naglasio doprinos arhijereja očuvanju hrišćanske tradicije, umetnosti i kulturnog identiteta, dok je mitropolit bački istakao skromnost i značaj Crkve u životu naroda.
Na predavanju u Šidu sveštenik SPC govorio je o poreklu ovog pokreta među vernicima, ulozi Svetog vladike Nikolaja u njegovom ocrkovljenju i značaju posta i molitve kao temelja duhovnog života u Crkvi.
Mališani u Institutu za zdravlje dece i omladine u Novom Sadu obradovani gestom Eparhije bačke i učenika, uz molitve za brzo ozdravljenje.
Sumnje apostola Tome je uklonio sam Gospod, ušavši kroz zatvorena vrata u prostoriju u kojoj su se nalazili apostoli okupljeni na molitvu, rekavši Tomi da opipa njegove rane.
Dok ga kritičari optužuju za preveliki uticaj i "moć iz senke", pristalice ističu njegovu ulogu u očuvanju crkvenog jedinstva i stabilnosti, a autorski tekst Spasoja Tomića, koji prenosimo u celosti, dodatno osvetljava ove podele i tumačenja.
"Bojte se ljudi koji plaču za mrtvima, a ubijaju žive", citirao je otac Željko svoju baku, posle onoga što je doživeo ispred crkve.
Pravoslavno učenje nas podseća da život nije dat da bismo ga u potpunosti razumeli, već da bismo ga živeli u veri, strpljenju i poslušanju.
Protojerej-stavrofor Dušan Erdelj objašnjava smisao dana posle Svetle sedmice i poziva vernike u dijaspori da u crkvu ponesu imena bližnjih i darove za pomen.
Netaknuta priroda i isposnica Svetog Zosima nalaze se u jedinstvenoj celini koja sada dobija i dodatnu međunarodnu važnost.
Odluka gradske vlasti i Mitropolije otvorila je put ka izgradnji crkve posvećene Ostroškom Čudotvorcu, kao trajnom mestu sabiranja i nade u Podgorici.
Dok su meštani tugovali za preminulim komšijom, zvuk pucnjave prekinuo je molitvu i odneo život protojereju Sergeju Kljahinu, ostavljajući šest ranjenih i duboku tugu među vernicima.
Recept iz "Srbskog kuvara" donosi miris cimeta, posne delicije i vekovnu tradiciju pravoslavnih kuhinja pravo na vaš sto.
Mi, naglašava otac Ljubo, ne služimo bogu vatre!
Arhijerejska liturgija, beseda mitropolita Irineja i jubilej hrama od 250 godina okupili vernike, hor i predstavnike vlasti u Ratkovu.
Dok traje žustra javna rasprava o osnivanju Univerziteta "Sveti Sava", vladika bački podseća na istorijske korene evropskog obrazovanja i postavlja pitanje dvostrukih aršina.
U sedištu Eparhije zvorničko-tuzlanske održana sednica najvišeg izvršnog tela SPC i Patrijaršijskog upravnog odbora.
Na Keju žrtava Racije obeležena je godišnjica Pogroma iz 1942. godine uz snažne poruke patrijarha Porfirija da se zlo rađa tamo gde nestane Boga i pamćenja.
Pravoslavno učenje nas podseća da život nije dat da bismo ga u potpunosti razumeli, već da bismo ga živeli u veri, strpljenju i poslušanju.
U besedi Svetog Nikolaja Ohridskog i Žičkog za subotu Svetle sedmice pokazuje se kako starozavetno proročanstvo puni smisao dobija tek kroz Hristovo vaskrsenje.
U vremenima ličnih borbi i nevidljivih pritisaka, reči jednog optinskog starca otkrivaju drugačije čitanje životnih teškoća i nude neobično smirenje koje ne dolazi spolja, već iznutra.
Mitropolit dabrobosanski govori o odlasku mladih, tišini koja postaje opasna, zloupotrebi vlasti i prizorima iz Jerusalima koji bude nelagodu.
Mitropolit dabrobosanski govori o odlasku mladih, tišini koja postaje opasna, zloupotrebi vlasti i prizorima iz Jerusalima koji bude nelagodu.
U razgovoru koji nadilazi uobičajene novinarske priče, otac Dimitrije govori o smislu praznovanja, o radosti koja ne prolazi i o tome zašto se Vaskrs ne objašnjava, već prepoznaje u životu, odnosima i svakodnevnim susretima vernika.
Hram ispunjen do poslednjeg mesta, deca u prvom planu, osveštana jaja kao dar radosti i liturgija koju je služio protojerej Dejan Vojisavljević učinili su da praznični dan preraste u snažno iskustvo zajedništva i vere.
Plato zavetnog hrama na Vračaru ispunjen svećama i tišinom očekivanja – Blagodatni oganj stigao iz Svete zemlje, a ponoćnu liturgiju služi vladika toplički Petar
Stari recept od nekoliko sastojaka, sa tragom koji vodi od Mediterana do vojvođanskih kuhinja, ponovo budi toplinu doma i pretvara svako okupljanje u trenutak koji se pamti.
U besedi Svetog Nikolaja Ohridskog i Žičkog za subotu Svetle sedmice pokazuje se kako starozavetno proročanstvo puni smisao dobija tek kroz Hristovo vaskrsenje.
U vremenima ličnih borbi i nevidljivih pritisaka, reči jednog optinskog starca otkrivaju drugačije čitanje životnih teškoća i nude neobično smirenje koje ne dolazi spolja, već iznutra.
