Dok ga kritičari optužuju za preveliki uticaj i "moć iz senke", pristalice ističu njegovu ulogu u očuvanju crkvenog jedinstva i stabilnosti, a autorski tekst Spasoja Tomića, koji prenosimo u celosti, dodatno osvetljava ove podele i tumačenja.
U vremenima opšte dezorijentacije, kada se nacionalni i duhovni identitet srpskog naroda pokušava rasparčati na sitne, lokalne i međusobno suprotstavljene provincijalizme, lik i delo episkopa bačkog dr Irineja Bulovića stoje kao nesalomivi bedem srpskog integralizma.
Napadi na njega, koji ne jenjavaju decenijama, nisu ništa drugo do eho straha onih kojima snažna, jedinstvena i intelektualno superiorna Srpska pravoslavna crkva predstavlja najveću prepreku u ostvarivanju njihovih geopolitičkih i ideoloških planova.
Prvi i osnovni razlog nesnošljivosti koju prema vladici Irineju gaji tzv. „građanistička“ i liberalna elita jeste njegov izuzetan intelektualni kapacitet. U okruženju mediokriteta, gde se površnost često uzdiže do vrline, pojava teologa takvog ranga, poliglote, preciznog stiliste i čoveka koji sa jednakom lakoćom citira svetootačku literaturu i savremenu filozofiju, deluje obeshrabrujuće na njegove kritičare.
Vladika Irinej je intelektualna gromada koja je uspela da pravoslavnu misao vrati u centar javnog diskursa, ne kao anahroni folklor, već kao živu, dinamičnu i zaokruženu misaonu celinu. Njegovi protivnici, nemoćni da mu pariraju argumentima, pribegavaju ličnim napadima, optužujući ga za „moć iz senke“, dok se zapravo plaše snage njegove reči. On je dokaz da srpska duhovna elita može i mora biti obrazovanija, oštrija i promišljenija od svojih oponenata.
Ključna tačka odbrane koju personifikuje vladika Irinej jeste beskompromisni srpski integralizam. On duboko razume da rastrojstvo jedinstva Crkve vodi ka rastrojstvu nacije. Napadi na njega najčešće dolaze upravo iz krugova koji bi želeli da Srpsku pravoslavnu crkvu vide kao konfederaciju „regionalnih verskih zajednica“, prilagođenih trenutnim političkim granicama i prolaznim režimima.
Bilo da je reč o odbrani svetinja u Crnoj Gori, očuvanju kanonskog poretka ili suzbijanju bilo kakvih „autonomaških“ tendencija unutar same Vojvodine, vladika Irinej je uvek bio među prvima na braniku. Za njega ne postoji „vojvođanska“ ili „crnogorska“ istina, već samo jedna, nedeljiva Svetosavska crkva. Njegova borba protiv drobljenja crkvenog tela direktno je sprečila mnoge pokušaje da se Srbi u različitim regionima duhovno odvoje od svog centra, čime je postao jedan od glavnih protivnika zagovornika novokomponovanih identiteta.
Konačno, episkop Irinej smeta jer je čuvar poretka. U eri haosa, on insistira na disciplini, kanonima i jasnoj hijerarhiji. Njegova uloga u Sinodu i Saboru Srpske pravoslavne crkve često se karikira kao „dominacija“, ali u suštini predstavlja istrajno služenje principu stabilnosti i sabornosti. Bez takve ličnosti, Crkva bi bila podložna vetrovima populizma i političkih pritisaka sa svih strana.
Smeta im Irinej Bulović jer ne mogu da ga potkupe, ne mogu da ga intelektualno poraze i ne mogu da ga nateraju da odstupi od svojih uverenja. On je personifikacija one Srbije i Srpstva koje je duboko ukorenjeno u kosovskom predanju, a istovremeno potpuno svesno izazova savremenog doba. Napadi na njega samo su potvrda njegovog značaja, jer se na male i beznačajne ljude niko ne osvrće. Na kulu koja se vidi sa svih strana, ipak, udaraju svi vetrovi.
Uz sasluženje episkopa mohačkog Damaskina, liturgiju je služio mitropolit bački Irinej, koji je u besedi istakao životne poruke svetih Simeona i Ane i podsetio vernike na moć molitve, ljubavi i posvećenja Bogu.
Predsednik Srbije uručenjem najvišeg državnog priznanja naglasio doprinos arhijereja očuvanju hrišćanske tradicije, umetnosti i kulturnog identiteta, dok je mitropolit bački istakao skromnost i značaj Crkve u životu naroda.
Na predavanju u Šidu sveštenik SPC govorio je o poreklu ovog pokreta među vernicima, ulozi Svetog vladike Nikolaja u njegovom ocrkovljenju i značaju posta i molitve kao temelja duhovnog života u Crkvi.
Mališani u Institutu za zdravlje dece i omladine u Novom Sadu obradovani gestom Eparhije bačke i učenika, uz molitve za brzo ozdravljenje.
Nakon dugogodišnjeg propovedanja Jevanđelja i služenja Crkvi, Sveti Jerotej je krajem prvog veka postradao mučeničkom smrću za Hrista.
Potreba da se drugima pokaže sopstvena vrednost prisutna je i u duhovnom životu.
Hrišćanski život ne podrazumeva odsustvo teškoća, već poverenje u Hrista i onda kada se čovek suočava sa nepravdom, gubicima i patnjom.
Tokom liturgije nastojateljica Voljavče proizvedena je u čin igumanije, sa pravom nošenja naprsnog krsta.
Mlevene šljive, lagano pečenje i nekoliko listova rozetle daju domaćoj poslastici prepoznatljivu aromu, a ovaj jednostavan recept odličan je izbor i za doručak tokom posta na vodi.
Sa nežnom korom, žutom glazurom i bogatim filom od čokolade i oraha, ovaj provereni recept donosi ukus kolača koji je nekada krasio svečane trpeze.
Bog vidi i ono što mi ne možemo.
Na video-snimcima vidi se evakuacija monahinja, dok se u blizini svetinje vatrogasci bore sa vatrenom stihijom.
Dom ima dubok duhovni značaj, jer se u njemu uči ljubavi, praštanju, strpljenju i požrtvovanosti.
Jedan od najpoštovanijih svetitelja novijeg doba ostavio je duboku pouku o blagorodnosti kao najvišem obliku unutrašnje lepote duše.
Razgovor u Novom Sadu obuhvatio je i pitanje vrednosti koje mladi usvajaju tokom školovanja, kao i budućnost visokoškolske ustanove koja bi nosila ime prvog srpskog arhiepiskopa.
Dok svet gubi vezu sa hrišćanskim vrednostima, mitropolit bački ističe da Srbija mora ostati verna pravoslavnom Istoku, upozoravajući na opasnosti neoliberalnih ideologija i dezintegraciju društva kroz sukobe i podele.
Arhijerejska liturgija, beseda mitropolita Irineja i jubilej hrama od 250 godina okupili vernike, hor i predstavnike vlasti u Ratkovu.
Mitropolit bački govorio je o neiscrpnoj veri, liturgijskom stvaralaštvu i bogoslovskoj jasnoći ave Justina, koja je čvrsto ukorenjena u pravoslavnom predanju, i istakao da su svetitelji živi svedoci Živoga Boga.
Potreba da se drugima pokaže sopstvena vrednost prisutna je i u duhovnom životu.
Prema pravoslavnom predanju, duša nakon smrti samo započinje drugačiji način života.
U besedi za petak 20. sedmice po Duhovima, Sveti Nikolaj Ohridski i Žički objašnjava zašto služenje Gospodu traži smirenje, a istinska radost čistotu srca.
Veliki duhovnik 20. veka upozorava na reakcije koje često pravdamo tuđim postupcima, ne sluteći šta one otkrivaju o našem duhovnom stanju i zašto je važno da ih prepoznamo na vreme.
Nakon dugogodišnjeg propovedanja Jevanđelja i služenja Crkvi, Sveti Jerotej je krajem prvog veka postradao mučeničkom smrću za Hrista.
Potreba da se drugima pokaže sopstvena vrednost prisutna je i u duhovnom životu.
Hrišćanski život ne podrazumeva odsustvo teškoća, već poverenje u Hrista i onda kada se čovek suočava sa nepravdom, gubicima i patnjom.
U ovu svetinju na Kosovu i Metohiji svakodnevno stižu poklonici iz svih krajeva, a gostoljubivi domaćini poručuju da im ništa nam ne trebate, samo Srbi posećuju svetinje u što većem broju.
Pravoslavni vernici danas proslavljaju Svetog sveštenomučenika Dionisija Areopagita po starom kalendaru, dok po novom obeležavaju Svetog mučenika Longina Stotnika. Katolička crkva spominje Svetu Hedvigu i Svetu Margaretu Mariju Alakok, dok Jevreji i muslimani danas nemaju veći verski praznik.
Veliki duhovnik 20. veka upozorava na reakcije koje često pravdamo tuđim postupcima, ne sluteći šta one otkrivaju o našem duhovnom stanju i zašto je važno da ih prepoznamo na vreme.
Iz ljubavi prema Hristu, Dionisije se odrekao dotadašnjeg položaja i ostavio porodični život kako bi se u potpunosti posvetio služenju Bogu.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
