Tada episkop, kasnije patrijarh Tihon, stigao je na rub pravoslavnog sveta, a postao most između Istoka i Zapada — osnivao je hramove, okupljao narode i ušao u istoriju Amerike.
Kada je 1898. godine tada 33-godišnji episkop Tihon (Belavin) stigao u Ameriku, dospeo je na sam rub pravoslavnog sveta. Mnogi su verovali da će njegova pastva biti sastavljena uglavnom od ruskih doseljenika na Aljasci. Međutim, vrlo brzo postalo je jasno da će njegova misija biti mnogo šira. Tokom njegovog služenja, pravoslavlje je postalo deo američkog verskog pejzaža, a sam svetitelj je, u znak priznanja za svoj rad, proglašen počasnim građaninom Sjedinjenih Američkih Država.
Vladika na točkovima
Vladika Tihon nije ostajao na jednom mestu — neumorno je putovao po celoj zemlji. Obilazio je rudarske gradove u Pensilvaniji, ulazio u drvene barake ruskih i karpatskoruskih radnika i u oblacima ugljene prašine služio liturgiju. Posećivao je i sirijske zajednice u Nju Džersiju i Bruklinu, razgovarao sa grčkim doseljenicima.
wikipedia/Чръный человек
Episkop Tihon, budući patrijarh moskovski i cele Rusije
Tokom službe u Severnoameričkoj eparhiji (1898–1907), vladika Tihon je posećivao i Kanadu, gde je dolazio do udaljenih pravoslavnih naselja koja su živela u potpunoj izolaciji i godinama nisu videla sveštenika. Njegov dolazak za njih je bio istinski praznik: krštavao je decu, venčavao mlade, ispovedao i pričešćivao starce. Za mnoge je to bio prvi i jedini susret sa arhijerejem. Dana 17. septembra 1905. godine osvetio je u Vinipegu (provincija Manitoba, Kanada) pravoslavni hram posvećen Svetoj Trojici.
Budući patrijarh je smatrao da istinsko svedočanstvo pravoslavlja u Americi leži u prevazilaženju nacionalnih i kulturnih granica koje razdvajaju ljude. Obraćajući se vernicima srpske parohije u Kaliforniji 17. jula 1899. godine, rekao je:
– Da bismo zadobili buduće Carstvo nebesko, neće biti presudno očuvanje narodnosti, već prava vera u Hrista. Imajte to na umu, braćo, jer čuvanje vaše pravoslavne vere ujedno je i najčvršći i najsigurniji način da sačuvate i svoj narodni identitet.“
wikipedia/Чръный человек
Episkop Tihon, budući patrijarh moskovski i cele Rusije
Utemeljitelj pravoslavne Amerike
Svetitelj Tihon je veliku pažnju posvećivao izgradnji hramova. Po njegovoj inicijativi u Njujorku je započeta gradnja veličanstvenog saborog hrama posvećenog Svetom Nikolaju. U Pensilvaniji, u mestu Saut Kejnen, osnovao je manastir posvećen Svetom Tihonu Zadonskom, koji je postao duhovni centar lokalnih vernika i važno uporište misionarske delatnosti među Amerikancima.
Izgradnja nije bila ograničena samo na Njujork i Pensilvaniju. Za vreme vladike Tihona podignuti su i osveštani novi hramovi u Mineapolisu, Čikagu, Pitsburgu, Los Anđelesu i drugim gradovima u koje su pristizali doseljenici iz Rusije, Grčke, Karpata i sa Balkana.
Jedan od ključnih koraka bio je razvoj misionarske škole u Mineapolisu u bogosloviju. Trogodišnji program obuhvatao je liturgiku, praktičnu nastavu za seoske parohijske sveštenike, Novi zavet, opštu crkvenu istoriju i druge predmete. Već treće godine postojanja, bogoslovija je Crkvi dala prve plodove — 1907. godine tri najstarija pitomca rukopoložena su u sveštenički čin.
Arhijerej dijaloga
Vladika Tihon bio je otvoren za susrete i razgovore sa predstavnicima drugih hrišćanskih zajednica, što je za to vreme bilo neuobičajeno. Osim susreta sa episkopima i sveštenstvom drugih pravoslavnih crkava, rado je razgovarao sa predstavnicima Rimokatoličke i Episkopalne crkve i prisustvovao njihovim bogosluženjima. Verovao je da pravoslavlje u Americi ne treba da ostane zatvoreno unutar svoje dijaspore, već da postane sastavni deo verskog života zemlje.
wikipedia/Чръный человек
Patrijarh Tihon
Godine 1907. američke vlasti dodelile su mu počasno državljanstvo SAD, kao priznanje za njegov veliki doprinos životu zemlje. Vladika Tihon je učinio da pravoslavlje postane "domaće" u Americi — bio je arhijerej dijaloga i graditelj mostova između kultura i konfesija.
Istovremeno, nije zaboravljao širu misionarsku misiju Crkve. Oproštajući se od svoje pastve u Njujorku, rekao je:
– Verno čuvajući pravoslavnu veru, pravoslavni ljudi treba da se brinu i o njenom širenju među onima koji je ne poznaju. Svetlost pravoslavne vere nije upaljena da bi osvetljavala samo mali krug ljudi. Ne! Pravoslavna crkva je saborna; ona pamti zapovest svoga Osnivača: idite po svemu svetu, propovedajte Jevanđelje svemu stvorenju, naučite sve narode (Mk 16:15, Mt 28:19). Svoje duhovno bogatstvo, istinu, svetlost i radost moramo podeliti sa onima koji toga nemaju.“
Ostvareni san patrijarha Tihona
Čak i letimičan pogled na američki period službe vladike Tihona pokazuje nam ne samo revnosnog arhijereja i misionara, već i čoveka vizionarskog uma i retkog dara da predvidi budućnost. Znao je da vidi ne samo ono što jeste, već i ono što može biti — i radio je na ostvarenju te vizije.
Njegova najveća želja bila je da pravoslavna zajednica u Americi postane jedinstvena i samostalna Crkva, koja bi bogoslužila i propovedala na engleskom jeziku, okupljala vernike različitih nacionalnosti i, kao i on sam, bila otvorena za dijalog sa društvom i državom.
Decenijama kasnije, njegov san se ostvario. Zahvaljujući njegovom pionirskom radu i molitvama, Pravoslavna Crkva u Americi postala je autokefalna i zadobila sopstveni identitet — sačuvala je drevne pravoslavne tradicije i istovremeno se prirodno uklopila u verski pejzaž Sjedinjenih Država.
Suočeni s gubitkom tradicionalnih vrednosti, konfuzijom rodnih identiteta i liberalizacijom protestantskih zajednica, sve veći broj Amerikanaca, naročito muškaraca, spas i red pronalazi u starim liturgijama, tišini, asketizmu i strukturi pravoslavne vere.
Varvara Vasiljevna Čičagova-Černaja prošla je put od stvaranja tehnologije za kosmonautsku opremu do obnove Novodevičkog manastira, ostavivši neizbrisiv trag u ruskoj istoriji i crkvi.
Neposredno pred liturgiju u crkvi u Orelu, sa ikone Hrista Spasitelja poteklo je blagouhano miro. Nastojatelj hrama ističe da je ovo znak Božje milosti i poziv na pokajanje, dok se vernici okupljaju u suzama i molitvi pred čudotvornom ikonom koja širi miris mira.
Priča Partenijusa Tarnera pokazuje da pravoslavlje u Americi nije egzotična tradicija, već univerzalni odgovor na žeđ za smislom, autentičnošću i zajedništvom.
Jevanđelja ga pominju samo u tragovima, a predanje mu pripisuje više identiteta, ko je bio Juda Jakovljev i zašto i dalje izaziva nedoumice među tumačima
U besedi Svetog Nikolaja Ohridskog i Žičkog za utorak 7. sedmice po Vaskrsu otkriva se neobična poruka: čak i onaj ko ne veruje može postati deo Božjeg plana, dok se vera vernih meri njihovim padom i odstupanjem.
Kimberli Gilfojl, nekadašnja voditeljka i tužiteljka, primila je svetinju sa Atosa u gestu koji je u prvi plan stavio duhovnu simboliku, a ne protokol i funkciju.
Poslednji ispraćaj 12-godišnjeg sina protojereja Ostoje Kneževića i popadije Viktorije duboko potresa vernike i bližnje, ostavljajući porodicu u tišini, molitvi i najtežem iskušenju koje jedan dom može da doživi.
Porodica, sveštenstvo i verni narod oprostili su se od sina sveštenika Ostoje Kneževića, dok je mitropolit crnogorsko-primorski u besedi poručio da se bol nosi krstom Hristovim, a da se duša čistote sabira u večnom životu.
Zvezda serijala „Mortal Kombat“ u 75. godini upokojila se u Santa Barbari, a njegov duhovni put ka pravoslavlju i krštenju ostaje inspiracija za sve koji traže smisao i unutrašnji mir.
Jevanđelja ga pominju samo u tragovima, a predanje mu pripisuje više identiteta, ko je bio Juda Jakovljev i zašto i dalje izaziva nedoumice među tumačima
Od Vaznesenjske crkve do Hrama Svetog Save slivala se nepregledna reka vernog naroda, dok je jedna od najvećih svetinja pravoslavlja prvi put posle više vekova proneta ulicama prestonice.
Čudotvorni pojas svečano je dočekan u porti Vaznesenjske crkve u Beogradu, uz najviše crkvene počasti i more vernika koje je ispunilo centar prestonice.
Rukopisi, ikone i predmeti iz Hilandara, ali i potpuno nova postavka u srcu prestonice, donose drugačiji pogled na jednu od najvažnijih ličnosti srpske istorije - Svetog Savu.
Događaj tokom proskomidije u atinskoj bolnici za leprozne objašnjava zbog čega Crkva razlikuje ličnu molitvu od pomena na svetoj liturgiji i kome je mesto na liturgijskim ceduljicama sa imenima
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
