Liturgija pred moštima Svetog Nikolaja obeležena je dodelom crkvenih odlikovanja, osvećenjem novog duhovno-kulturnog doma i porukama patrijarha o veri, isceljenju i duhovnoj obnovi čoveka.
Danas, na dan kada Srpska pravoslavna crkva liturgijski slavi Svetog vladiku Nikolaja Žičkog i Ohridskog, manastir Lelić bio je mesto sabranja, molitve i sećanja koje traje. U manastiru koji je sam svetitelj utemeljio, patrijarh srpski Porfirije služio je svetu liturgiju pred moštima jednog od najumnijih i najvoljenijih srpskih arhijereja, čije delo i danas oblikuje duhovni identitet naroda.
Na ovaj praznik, ceo Lelić disao je drugačijim ritmom. Kolone vernika pristizale su tiho, bez žurbe, kao da svako od njih nosi ličnu molitvu koja traži prostor da se izgovori u zajednici. Manastirska porta i novoosvećeni Dom Svetog vladike Nikolaja ispunili su se ljudima različitih generacija, ali istog osećanja, da stoje na mestu koje nadilazi svakodnevicu.
Patrijarhu Porfiriju sasluživao je veliki broj arhijereja Srpske pravoslavne crkve, među kojima su bili episkopi vranjski Pahomije, šumadijski Jovan, raško-prizrenski Teodosije, timočki Ilarion, niški Arsenije, budimljansko-nikšićki Metodije, gornjokarlovački Gerasim, kao i mnogi drugi arhijereji iz zemlje i dijaspore. Liturgijsko sabranje dopunili su sveštenstvo, monaštvo, predstavnici državnih institucija i više hiljada vernika.
Poseban trenutak liturgije dogodio se kada je patrijarh Porfirije odlikovao igumana lelićkog Georgija činom arhimandrita, potvrđujući kontinuitet poverenja i odgovornosti u čuvanju svetinje koja prevazilazi lokalni značaj.
U besedi nakon jevanđeljskog odeljka o raslabljenom, patrijarh je podsetio da se Crkva u danima vaskršnje radosti ne seća samo istorijskog događaja, već žive poruke koja se prenosi kroz vekove. U središtu te poruke nalazi se pitanje koje Hristos upućuje bolesnom čoveku, ali i svakome pojedinačno: „Hoćeš li zdrav da budeš?“
Tumačeći ovaj evanđelski prizor, patrijarh je ukazao da odgovor na to pitanje nije samo fizičko, već duboko duhovno. Čovek ne može sam sebe isceliti, ali može otvoriti prostor veri, nadi i poverenju u Hrista, koji jedini prevazilazi granice ljudske nemoći. U tom kontekstu posebno mesto zauzima Sveti vladika Nikolaj, čiji je život spoj molitve i misli, vere i dela, i čije se delo i danas prepoznaje kao duhovni most između različitih strujanja i svetova.
Patrijarh je podsetio da je upravo Lelić, kao mesto njegovog počinka i molitvenog sabranja, postao svojevrsna "banja Vitezda" savremenog doba, prostor u kojem ljudi dolaze ne samo sa molbama, već i sa nadom da će unutrašnje raslabljenosti biti preobražene susretom sa svetinjom.
- Svi smo deca Svetog vladike Nikolaja - poručio je patrijarh, naglašavajući da je njegov duhovni lik oblikovao generacije vernika i mislilaca. U njegovoj misli sabrani su istok i zapad, tišina monaške kelije i snaga bogoslovske reči, ali i trajna potreba čoveka da pronađe smisao izvan sebe samoga.
Nakon liturgije, episkop valjevski Isihije uručio je patrijarhu Porfiriju orden Svetog vladike Nikolaja, priznanje koje se dodeljuje za ljubav prema Crkvi i vernom narodu. Isto odlikovanje dodeljeno je i igumanu Georgiju, kao izraz zahvalnosti za njegovo dugogodišnje staranje o manastirskoj zajednici i završetak izgradnje Doma Svetog vladike Nikolaja, savremenog duhovnog i kulturnog centra koji objedinjuje muzej, biblioteku, čitaonicu, konferencijsku salu i amfiteatar.
Pogledaj galeriju
Pogledaj galeriju
Pogledaj galeriju
Pogledaj galeriju
Pogledaj galeriju
Pogledaj galeriju
Pogledaj galeriju
Pogledaj galeriju
Pogledaj galeriju
Pogledaj galeriju
Pogledaj galeriju
Pogledaj galeriju
Pogledaj galeriju
Pogledaj galeriju
Osvećenje ovog prostora označilo je i nastavak jedne duhovne linije koja u Leliću traje decenijama, ali se danas dobija i novi oblik, u kojem se tradicija i savremenost ne isključuju, već dopunjuju.
Kako se sabranje završavalo, Lelić je ponovo počeo da se vraća svom miru, ali ne onom koji podrazumeva zaborav, već miru koji ostaje u ljudima kao tiha obaveza da se ponese dalje. Sveti vladika Nikolaj, čije se delo u ovom manastiru ne samo čuva nego i živi, još jednom je okupio one koji veruju da se duhovna snaga ne meri brojem reči, već dubinom tišine koja ostaje posle njih.
U drevnoj svetinji, poglavar Srpske pravoslavne crkve govorio je o Hristovom silasku u smrt kao pobedi nad najvećim neprijateljem čoveka, dok su vernici poneli snažnu poruku nade i utehe.
U Starom Generalštabu obeležen Dan Vojske Srbije uz poruke o državnosti, tradiciji i nasleđu Drugog srpskog ustanka, uz prisustvo državnih i verskih i velikodostojnika.
U prisustvu predstavnika Srbije i Ambasade Rusije, kao i arhijereja Srpske pravoslavne crkve, svečanost u Novom Sadu prerastao je diplomatski protokol i dobio snažnu duhovnu i simboličku dimenziju kroz poruke o veri i jedinstvu.
Patrijarh Porfirije i Vladimir Kokanović razgovarali su o konkretnim oblicima saradnje Crkve i državne uprave, podršci eparhijama u dijaspori i očuvanju crkvenih i kulturnih dobara koja povezuju srpski narod u regionu i svetu.
Svetinja čiji su temelji osvećeni 2008. godine nalazi se nadomak četiri fakulteta Univerziteta u Istočnom Sarajevu, a u njoj se bogoslužbeni život odvija već više od deset godina.
Od neprestane potrage za sigurnošću i zadovoljstvom do tišine, molitve i prihvatanja sopstvenog Krsta, put izlaska iz unutrašnjeg nemira počinje tamo gde savremeni čovek najmanje očekuje.
Pred novim hramom Sabora Svetog arhangela Gavrila patrijarha srpskog dočekali mitropolit Hrizostom, arhijereji, sveštenstvo, monaštvo i brojni verni narod.
U besedi za subotu 17. sedmice po Duhovima, Sveti Nikolaj Ohridski i Žički govori o Hristu koji je svojom rečju i životom razotkrivao zlo i upozorava na strah zbog kojeg čovek ćuti pred onim što zna da nije dobro.
Pravoslavni vernici danas obeležavaju Svetog sveštenomučenika Kornilija po starom kalendaru, dok se po novom obeležavaju Sveti apostol i jevanđelista Jovan Bogoslov i Prepodobni Nil Kalabrijski. Katolička crkva obeležava Svete Kozmu i Damjana, dok Jevreji danas praznuju prvi dan Sukota, a muslimani nemaju veći praznik.
Sa nežnom korom, žutom glazurom i bogatim filom od čokolade i oraha, ovaj provereni recept donosi ukus kolača koji je nekada krasio svečane trpeze.
Bog vidi i ono što mi ne možemo.
Na video-snimcima vidi se evakuacija monahinja, dok se u blizini svetinje vatrogasci bore sa vatrenom stihijom.
Dom ima dubok duhovni značaj, jer se u njemu uči ljubavi, praštanju, strpljenju i požrtvovanosti.
Jedan od najpoštovanijih svetitelja novijeg doba ostavio je duboku pouku o blagorodnosti kao najvišem obliku unutrašnje lepote duše.
Verni narod okupio se u porti novobeogradskog hrama, gde je patrijarh Porfirije uputio snažne poruke o veri, smirenju, radosti, pokajanju i miru, a bogat program okupio je i brojne izvođače duhovne i etno muzike.
Poglavar Srpske pravoslavne crkve služio liturgiju u hramu Nerukotvorenog Obraza Gospodnjeg i pozvao vernike da u svakom čoveku prepoznaju lik Božji.
Prema predanju, za istoriju ovog manastira vezuju se Sveti Sava, kralj Dragutin i despot Đurađ Branković, a upravo je u vreme Brankovića Sveti Stefan postao njegov nebeski zaštitnik.
Služeći liturgiju u hramu Svetog Atinogena, patrijarh srpski Porfirije poručio je da je snaga onih koji su se borili pre vek i po proisticala iz vere i spremnosti na žrtvu.
Svetinja čiji su temelji osvećeni 2008. godine nalazi se nadomak četiri fakulteta Univerziteta u Istočnom Sarajevu, a u njoj se bogoslužbeni život odvija već više od deset godina.
Pred novim hramom Sabora Svetog arhangela Gavrila patrijarha srpskog dočekali mitropolit Hrizostom, arhijereji, sveštenstvo, monaštvo i brojni verni narod.
Sveštenički čin primio je 1981. godine u manastiru Kovilju, a tokom službe bio je paroh u više mesta Eparhije bačke.
Na praznik Svetih Joakima i Ane služena sveta arhijerejska Liturgija, a slavski darovi osvećeni u Kraljevoj crkvi.
U Pećkoj patrijaršiji raste crni dud star oko 750 godina koji čuva narodna kazivanja o opstanku i obnovi srpskog naroda na Kosmetu.
Crkva Pokrova Presvete Bogorodice podignuta je na mestu za koje predanje kaže da je kneginja Milica na njemu podigla oltar u spomen na kosovske junake, a sada je dobila dar koji treba da traje generacijama.
Isusovu molitvu ne zovu slučajno "molitva nad molitvama".
Mila i Anja kreću sa majkom i bakom do stare crkve, ali kada iz šume začuju neobično zvonce, njihovo putovanje pretvara se u uzbudljivu avanturu koja će ih odvesti do svetog izvora i otkriti dragocenu porodičnu uspomenu.
Mekan i mirisan, ovaj oblik tamjana koristi se u pravoslavnim hramovima i domovima, a njegov način izrade vezuje se za svetogorsku tradiciju.
Sveštenički čin primio je 1981. godine u manastiru Kovilju, a tokom službe bio je paroh u više mesta Eparhije bačke.
Praznički dani obeleženi su životom pod otvorenim nebom, simbolima zahvalnosti i sećanjem na put kroz pustinju, dok se porodice okupljaju uz molitve, prazničnu trpezu i drevne običaje.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
