VLADIKA MU NA MONAŠENjU PROREKAO DA ĆE BITI PATRIJARH: Poglavar Gruzijske crkve nosio je ime po Svetom proroku Iliji, a i sam je imao proroška viđenja

Vest koja je večeras stigla iz Gruzije zatvorila je jedno dugo poglavlje u istoriji pravoslavlja. Posle naglog pogoršanja zdravstvenog stanja i hitnog prijema u bolnicu tokom dana, upokojio se patrijarh sve Gruzije Ilija II – duhovni otac naroda koji je skoro pola veka nosio odgovornost za jednu drevnu Crkvu.

Rođen kao Irakli Georgijevič Gudušauri-Šiolašvili 4. januara 1933. godine, u porodici sa korenima u planinskom kraju Kazbegija, budući patrijarh od najranijih dana bio je upućen u duhovni život. Bio je četvrto dete, a već kao novorođenče kršten je na praznik Rođenja Hristovog, u gruzijskom hramu, rukom arhimandrita Tarasija (Kandelakija). Ime Irakli dobio je po velikom gruzijskom caru, simboliku kojeg će kasnije njegov život jasno otkriti.

Proročanstvo koje je obeležilo njegov put

Po završetku ruske srednje škole u tadašnjem Ordžonikidzeu, mladi Irakli odlazi u Moskvu, gde 1952. godine upisuje Bogosloviju. Već tada se jasno videlo da je njegov put više od ličnog izbora – bio je to put služenja Bogu i narodu. Posle završetka bogoslovije 1956. godine nastavlja studije na Moskovskoj duhovnoj akademiji, gde je sazrevao ne samo kao teolog, već i kao ličnost spremna za monaški podvig.

Gruziska Pravoslavana Crkva

 

Prelomni trenutak dolazi 16. aprila 1957. godine, kada prima monaški čin u hramu Svetog Aleksandra Nevskog u Tbilisiju. Dobija ime Ilija, u čast Svetog proroka, a čin mu daje episkop Zinovi (Mažuga), koji mu je tada predskazao buduću patrijarašku službu. Samo dva dana kasnije rukopoložen je u čin jerođakona, a 1959. godine i u čin jeromonaha, rukom moskovskog patrijarha Aleksije I.

Godine kada je vera čuvana u tišini

Njegov uspon u crkvenoj službi nije bio brz zbog lične ambicije, već zbog potrebe Crkve. Nakon povratka u Gruziju, služio je kao sveštenik u Batumiju, a ubrzo je uzdignut u čin igumana, pa potom i arhimandrita. Već 1963. godine postaje episkop Šemokmeda i vikar patrijarha Jefrem II, čime njegova arhijerejska služba zaista počinje.

Posebno značajan period u njegovom životu bio je kada je bio rektor Mchetske duhovne seminarije – od 1963. do 1972. godine. U vremenu kada je Crkva u Sovjetskom Savezu bila potisnuta, ova škola je bila jedini rasadnik budućih sveštenika u Gruziji. Upravo tu se pokazala njegova sposobnost da sačuva kontinuitet predanja u uslovima koji nisu bili naklonjeni veri.

Između sukoba i pomirenja

Kao episkop Suhumija i Abhazije, a potom i mitropolit, suočio se sa složenim međunacionalnim i političkim situacijama. Čak i u teškim trenucima ostao je dosledan stavu da Crkva ne sme biti glas podele. Ljude iz Abhazije i Osetije nazivao je braćom, čak i kada je opasnost od oružanih sukoba bila realna. Njegova pastirska odgovornost uvek je bila iznad dnevne politike.

Gruziska Pravoslavana Crkva

 

Nakon smrti patrijarha David V 1977. godine, najpre je imenovan za čuvara patrijaraškog trona, a 23. decembra iste godine izabran je za patrijarha sve Gruzije. Njegov izbor označio je početak jedne epohe.

Preporod koji je promenio jednu naciju

Pod njegovim vođstvom dogodio se snažan preporod pravoslavlja u Gruziji. Osamdesetih godina, u vremenu kada je javni život bio pod jakom ideološkom kontrolom, obnovljeni su hramovi i manastiri, a vera je ponovo dobila vidljivo mesto u životu naroda. Njegova reč imala je težinu i u crkvenim i u društvenim pitanjima. Od 1989. godine više puta je posredovao između sukobljenih političkih strana, nastojeći da očuva mir i jedinstvo.

Iako je delovao i na međunarodnom planu, kao predsednik Svetskog saveta crkava (1978–1983), kasnije je, zajedno sa Gruzijskom pravoslavnom crkvom, doneo odluku o povlačenju iz te organizacije 1997. godine, vodeći računa o identitetu i predanju svoje Crkve.

Pastir koji je krštavao hiljade i okupljao narod

Njegova služba bila je obeležena i ličnim iskušenjima. Operacija srca 2008. godine u Nemačkoj bila je jedan od težih momenata, ali se i tada vratio službi sa istom posvećenošću. Ostao je aktivan i u poznim godinama – krštavao je hiljade vernika, među njima i oko hiljadu ljudi u Adžariji 2013. godine, pokazujući da pastirska briga ne poznaje granice umora.

Credit: MAXIM SHIPENKOV / AFP / Profimedia

 

Nasleđe koje nadilazi generacije

Njegov život bio je spoj molitve, odgovornosti i tihe istrajnosti. Nije pripadao generaciji koja je imala lak put, ali je pripadao onima koji su znali kako da narod provedu kroz teško vreme bez gubitka duhovnog pravaca.

Njegovo upokojenje ostavlja osećaj praznine koji nije lako ispuniti, ali iza njega ostaje Crkva koja je, zahvaljujući njegovom trudu i ljubavi prema narodu, obnovljena, osnažena i čvrsto ukorenjena u predanju.

Sećanje na patrijarha Iliju II neće biti samo deo istorije, već živo svedočanstvo da čovek koji nosi veru bez kolebanja može ostaviti trajan trag u životu celog pokolenja.

Ostavite komentar

Пошаљи коментар

Vaš komentar je uspešno snimljen i biće vidljiv nakon verifikacije administratora portala.

0 Komentara