Jedan od Sedamdesetorice apostola zajedno sa suprugom Priskilom širio je Jevanđelje, pomagao u osnivanju prvih hrišćanskih zajednica i ostao upamćen kao mučenik koji je do kraja ostao veran Hristu.
Srpska pravoslavna crkva 27. jula proslavlja Svetog apostola Akilu, jednog od Sedamdesetorice apostola i bliskog saradnika Svetog apostola Pavla. Njegov život svedoči o nepokolebljivoj veri, spremnosti na žrtvu i revnosnom služenju Hristu, zbog čega zauzima posebno mesto u istoriji rane Crkve.
Sveti Akila bio je Jevrejin koji je sa svojom suprugom Priskilom najpre živeo u Italiji. Kada je rimski car Klaudije naredio progon Jevreja iz Rima i drugih delova Italije, supružnici su se preselili u Korint. Upravo tamo upoznali su Svetog apostola Pavla, koji je jedno vreme boravio u njihovom domu.
Tokom zajedničkog života i rada, Akila i Priskila primili su hrišćansku veru i krštenje. Njihov dom ubrzo je postao mesto okupljanja prvih hrišćana, pa se u Novom zavetu pominje kao domaća crkva. Sveti apostol Pavle u svojim poslanicama sa velikom zahvalnošću govori o ovom bračnom paru, nazivajući ih svojim pomoćnicima u Hristu Isusu.
Vođeni iskrenom ljubavlju prema Jevanđelju, Akila i Priskila pratili su apostola Pavla do Efesa, gde su mu pomagali u propovedanju Hristove nauke. Njihova odanost bila je toliko velika da je Pavle zapisao kako su zbog njega bili spremni da polože i sopstveni život, zbog čega im, kako kaže, ne zahvaljuje samo on, već i mnoge hrišćanske zajednice.
Po prestanku progona vratili su se u Rim, ali su kasnije ponovo boravili u Efesu, gde su nastavili da služe Crkvi. Njihov primer pokazuje da su prva hrišćanska domaćinstva bila ne samo porodični domovi već i mesta molitve, pouke i okupljanja vernika.
Crkveno predanje svedoči da je Sveti Akila kasnije postavljen za episkopa. Revnosno je propovedao Hristovu veru, krštavao mnoge ljude, osnivao crkvene zajednice, postavljao sveštenike i neumorno širio Jevanđelje. Njegov život bio je ispunjen misionarskim radom i brigom za duhovni napredak vernog naroda.
Zbog svoje vere i propovedanja Hrista pretrpeo je mučeničku smrt od neznabožaca koji su se protivili širenju hrišćanstva. Crkva ga zato poštuje ne samo kao apostola već i kao mučenika koji je do kraja ostao veran Gospodu.
Spomen Svetog apostola Akile podseća vernike da se Hristu može služiti i kroz svakodnevni život, gostoprimstvo, zajedništvo i spremnost da se pomogne drugima. Njegov primer, zajedno sa primerom Svete Priskile, ostaje svedočanstvo da su vera, ljubav i istrajnost temelj na kojem se gradi život u Hristu.
Sveti Leontije i još 44 mučenika iz Nikopolja pokazali su da vera može biti jača od straha, mučenja i pretnje smrću.
Sećanje na događaj iz Halkidona 451. godine, kada je preko njenih moštiju, prema crkvenom predanju, potvrđeno učenje Pravoslavne crkve o dve prirode Gospoda Isusa Hrista.
Dvojica mučenika iz vremena cara Trajana, koji su suočeni sa smrću pokazali da vera za njih nije bila samo reč, već životno opredeljenje.
Njegovo ime povezano je sa najvažnijim događajima iz biblijske istorije, a posebno sa blagovešću koju je doneo Presvetoj Bogorodici o rođenju Gospoda Isusa Hrista.
Na mestu gde je Stefan Uroš IV Dušan Nemanjić prvobitno sahranjen, nakon manastirske slave služen je parastos prvom srpskom caru.
Jedan od Sedamdesetorice apostola zajedno sa suprugom Priskilom širio je Jevanđelje, pomagao u osnivanju prvih hrišćanskih zajednica i ostao upamćen kao mučenik koji je do kraja ostao veran Hristu.
Odakle potiče strah da će se dogoditi nešto loše ako se radi na praznik i šta je zapravo najvažnije tog dana prema učenju Crkve.
Veliki ruski svetitelj podseća da se srce čuva od prolaznih želja kroz uzdržanje, molitvu i budnost, jer je ono mesto susreta čoveka sa Bogom.
Stari recept za jednostavnu poslasticu iz domaćih kuća koja se spremala u mrsne dane i čuvala ukus leta, kajsija iz voćnjaka i porodičnih okupljanja za trpezom.
Posle 15 godina postupka, Strazbur je utvrdio da je Turska prekršila prava klirika i osporio tumačenje Lozanskog sporazuma, što može uticati i na druge slučajeve u Istanbulu.
Kimberli Gilfojl, nekadašnja voditeljka i tužiteljka, primila je svetinju sa Atosa u gestu koji je u prvi plan stavio duhovnu simboliku, a ne protokol i funkciju.
Poslednji ispraćaj 12-godišnjeg sina protojereja Ostoje Kneževića i popadije Viktorije duboko potresa vernike i bližnje, ostavljajući porodicu u tišini, molitvi i najtežem iskušenju koje jedan dom može da doživi.
Porodica, sveštenstvo i verni narod oprostili su se od sina sveštenika Ostoje Kneževića, dok je mitropolit crnogorsko-primorski u besedi poručio da se bol nosi krstom Hristovim, a da se duša čistote sabira u večnom životu.
Na sahrani dvanaestogodišnjaka koji je tragično preminuo, mitropolit Dimitrije govorio o veri, večnom životu i susretu bez rastanka, dok su porodica i vernici u tišini slušali poruke utehe i nade.
Crkveno predanje čuva uspomenu na episkopa tavromenijskog koji je, noseći krst pred napadačima, ostao primer hrabrosti, vere i poverenja u Boga.
Na dan kada Crkva slavi ovog velikomučenika, vernici se podsećaju priče o ugodniku Božjem koji je napustio službu rimskog cara i prihvatio put hrišćanske vere, zbog čega je podneo mučeničku smrt.
Veruje se da su molitve ovog svetitelja donele brojna isceljenja, a da su se čudesa nastavila i posle njegovog upokojenja.
Kao pustinjak proveo je šest decenija u molitvi i podvigu, a iza sebe ostavio pouke o veri, poverenju u Boga i putu ka unutrašnjem miru.
Iako ih mnogi vernici nazivaju istim imenom, ova dva praznika imaju različit značaj i različitu crkvenu simboliku.
Njegovo ime povezano je sa najvažnijim događajima iz biblijske istorije, a posebno sa blagovešću koju je doneo Presvetoj Bogorodici o rođenju Gospoda Isusa Hrista.
Pravoslavni vernici danas obeležavaju Sabor Svetog arhangela Gavrila po starom kalendaru, dok se po novom kalendaru obeležava Prepodobna mučenica Paraskeva Rimljanka. Katolička crkva obeležava spomendan Svetih Joakima i Ane, dok muslimani i Jevreji nemaju univerzalno priznat veliki praznik.
Predanje o svetinji koja je prošla put od Damaska do Svete Gore i zauzela posebno mesto u životu srpskog naroda.
Na mestu gde je Stefan Uroš IV Dušan Nemanjić prvobitno sahranjen, nakon manastirske slave služen je parastos prvom srpskom caru.
U porti manastira, nakon svete arhijerejske liturgije episkopa Teodosija, održan je program posvećen srpskoj kulturi i tradiciji, a umetnici su pesmom podsetili na duhovno nasleđe Kosova i Metohije.
Episkopa raško-prizrenskog Teodosija u drevnoj zadužbini cara Dušana dočekali su iguman Mihailo sa bratstvom i vernim narodom, nakon čega je počela sveta arhijerejska liturgija.
Posle dugog iščekivanja i brojnih iskušenja, supružnici su u svetinji pronašli utehu i nadu, a vest koju su ubrzo dobili zauvek im je promenila život.
Potomci Srba stradalih u ustaškom zločinu predložili obnovu Hrama Svetog Spasa, srušenog 1942. godine, i izgradnju Crkve Spasa na krvi na Mrakovici, kao trajnog pomena kozaračkim mučenicima.
Episkopa raško-prizrenskog Teodosija u drevnoj zadužbini cara Dušana dočekali su iguman Mihailo sa bratstvom i vernim narodom, nakon čega je počela sveta arhijerejska liturgija.
Iako ih mnogi vernici nazivaju istim imenom, ova dva praznika imaju različit značaj i različitu crkvenu simboliku.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
