Na mestu gde je Stefan Uroš IV Dušan Nemanjić prvobitno sahranjen, nakon manastirske slave služen je parastos prvom srpskom caru.
Nakon celodnevnog prazničnog sabranja povodom manastirske slave Svetih Arhangela kod Prizrena, u večernjim časovima u manastirskoj porti služen je parastos caru Dušanu na mestu gde je prvobitno bio sahranjen. Parastos je služio iguman manastira Svetih Arhangela arhimandrit Mihailo.
Molitvi su prisustvovali vernici koji su se tokom dana okupili u ovoj drevnoj svetinji, zadužbini prvog srpskog cara. Na istorijskom grobnom mestu cara Dušana pomenut je vladar čije je ime ostalo trajno zapisano u istoriji srpskog naroda i Srpske pravoslavne crkve.
Car Stefan Uroš IV Dušan Nemanjić (1308–1355), najmoćniji vladar srednjovekovne Srbije i prvi srpski car, podigao je manastir Svetih Arhangela kod Prizrena oko 1348. godine. Ova svetinja bila je njegova zadužbina, ali i mesto koje je izabrao za svoje poslednje počivalište.
Posle smrti 1355. godine, car Dušan je sahranjen u manastiru Svetih Arhangela. Njegovo grobno mesto vekovima je bilo povezano sa ovom svetinjom, koja i danas predstavlja jedno od najznačajnijih mesta srpske istorijske i duhovne baštine.
Tokom arheoloških istraživanja 1927. godine profesor Radoslav Grujić pronašao je u ostacima manastira posmrtne ostatke za koje je utvrđeno da pripadaju caru Dušanu.
Godine 1968. posmrtni ostaci cara Dušana preneti su iz manastira Svetih Arhangela u Beograd i položeni u posebno izrađeni mermerni sarkofag u crkvi Svetog Marka.
Iako se danas posmrtni ostaci cara Dušana čuvaju u Beogradu, njegovo istorijsko grobno mesto nalazi se u manastiru Svetih Arhangela kod Prizrena, gde je prvobitno bio sahranjen. Ova drevna zadužbina i dalje čuva uspomenu na svog ktitora i vladara koji je ostavio dubok trag u srpskoj istoriji.
Večernji parastos na mestu prvobitnog groba cara Dušana bio je završetak ovogodišnjeg prazničnog sabranja u Svetim Arhangelima. Vernici su dan posvećen manastirskoj slavi završili u molitvi, sećajući se značaja ove svetinje i njenog ktitora.
Poglavar Srpske pravoslavne crkve poručio je na mestu stradanja jasenovačkih mučenika da reč pripada molitvi, a konačna pobeda životu i Hristu vaskrslom.
Manastir Svetih arhangela, zadužbina cara Stefana Dušana podignuta između 1343. i 1352. godine, bio je jedno od najznačajnijih duhovnih središta srednjovekovne Srbije i njegovo poslednje počivalište.
Na mestu gde je Stefan Uroš IV Dušan Nemanjić prvobitno sahranjen, nakon manastirske slave služen je parastos prvom srpskom caru.
Jedan od Sedamdesetorice apostola zajedno sa suprugom Priskilom širio je Jevanđelje, pomagao u osnivanju prvih hrišćanskih zajednica i ostao upamćen kao mučenik koji je do kraja ostao veran Hristu.
Odakle potiče strah da će se dogoditi nešto loše ako se radi na praznik i šta je zapravo najvažnije tog dana prema učenju Crkve.
Veliki ruski svetitelj podseća da se srce čuva od prolaznih želja kroz uzdržanje, molitvu i budnost, jer je ono mesto susreta čoveka sa Bogom.
Stari recept za jednostavnu poslasticu iz domaćih kuća koja se spremala u mrsne dane i čuvala ukus leta, kajsija iz voćnjaka i porodičnih okupljanja za trpezom.
Posle 15 godina postupka, Strazbur je utvrdio da je Turska prekršila prava klirika i osporio tumačenje Lozanskog sporazuma, što može uticati i na druge slučajeve u Istanbulu.
Kimberli Gilfojl, nekadašnja voditeljka i tužiteljka, primila je svetinju sa Atosa u gestu koji je u prvi plan stavio duhovnu simboliku, a ne protokol i funkciju.
Poslednji ispraćaj 12-godišnjeg sina protojereja Ostoje Kneževića i popadije Viktorije duboko potresa vernike i bližnje, ostavljajući porodicu u tišini, molitvi i najtežem iskušenju koje jedan dom može da doživi.
Porodica, sveštenstvo i verni narod oprostili su se od sina sveštenika Ostoje Kneževića, dok je mitropolit crnogorsko-primorski u besedi poručio da se bol nosi krstom Hristovim, a da se duša čistote sabira u večnom životu.
Na sahrani dvanaestogodišnjaka koji je tragično preminuo, mitropolit Dimitrije govorio o veri, večnom životu i susretu bez rastanka, dok su porodica i vernici u tišini slušali poruke utehe i nade.
U hramu Svetog Save, na Lazarevu subotu, služen je pomen blaženopočivšem Patrijarhu Irineju, čije je vođstvo oblikovalo Srpsku Pravoslavnu Crkvu i narod.
Iako su mnogi u potrazi za zemaljskom slavom, da im imena budu upisana u istoriji, to je tek senka onoga što je pravi cilj – besmrtno sećanje u životu večnom.
U porti manastira, nakon svete arhijerejske liturgije episkopa Teodosija, održan je program posvećen srpskoj kulturi i tradiciji, a umetnici su pesmom podsetili na duhovno nasleđe Kosova i Metohije.
Episkopa raško-prizrenskog Teodosija u drevnoj zadužbini cara Dušana dočekali su iguman Mihailo sa bratstvom i vernim narodom, nakon čega je počela sveta arhijerejska liturgija.
Okruženi porodicama i prijateljima, mladi oficiri želeli su da upravo sa patrijarhom Porfirijem podele jedan od najvažnijih trenutaka u svom životu i prime njegov očinski blagoslov.
Na praznik Presvete Bogorodice Trojeručice, svetinja na Kosovu i Metohiji dobila je prvog monaha Simeona. Mitropolit Teodosije govorio je o isceliteljskoj sili Bogorodice i obnovi monaškog života, uz podsećanje na vezu sa Hilandarom.
Na mestu gde je Stefan Uroš IV Dušan Nemanjić prvobitno sahranjen, nakon manastirske slave služen je parastos prvom srpskom caru.
U porti manastira, nakon svete arhijerejske liturgije episkopa Teodosija, održan je program posvećen srpskoj kulturi i tradiciji, a umetnici su pesmom podsetili na duhovno nasleđe Kosova i Metohije.
Episkopa raško-prizrenskog Teodosija u drevnoj zadužbini cara Dušana dočekali su iguman Mihailo sa bratstvom i vernim narodom, nakon čega je počela sveta arhijerejska liturgija.
Posle dugog iščekivanja i brojnih iskušenja, supružnici su u svetinji pronašli utehu i nadu, a vest koju su ubrzo dobili zauvek im je promenila život.
Potomci Srba stradalih u ustaškom zločinu predložili obnovu Hrama Svetog Spasa, srušenog 1942. godine, i izgradnju Crkve Spasa na krvi na Mrakovici, kao trajnog pomena kozaračkim mučenicima.
Episkopa raško-prizrenskog Teodosija u drevnoj zadužbini cara Dušana dočekali su iguman Mihailo sa bratstvom i vernim narodom, nakon čega je počela sveta arhijerejska liturgija.
Iako ih mnogi vernici nazivaju istim imenom, ova dva praznika imaju različit značaj i različitu crkvenu simboliku.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
