Gradimir Stanić ostavio je dubok trag u crkvenom izdavaštvu i saradnji sa najznačajnijim srpskim duhovnicima, a iza njega su ostala brojna izdanja posvećena veri, predanju i kulturnom nasleđu.
Dugogodišnji upravnik Štamparije Srpske pravoslavne crkve i veliki crkveni i nacionalni pregalac Gradimir Stanić usnuo je u Gospodu 13. avgusta 2026. godine, posle duže bolesti.
Gradimir Stanić je decenijama bio jedan od najposvećenijih radnika Srpske pravoslavne crkve u oblasti crkvene štampe i izdavaštva. Svojim znanjem, iskustvom i predanim radom učestvovao je u pripremi i objavljivanju brojnih značajnih crkvenih izdanja, a sarađivao je sa mnogim arhijerejima, sveštenicima, monasima, piscima i stručnjacima. Njegov rad bio je povezan i sa očuvanjem crkvene umetnosti, istorije i kulturnog nasleđa Srpske pravoslavne crkve.
Rođen je 20. marta 1945. godine u Branjaku, selu u kojem je Jelena Anžujska osnovala i izdržavala devojačku školu, koja je danas ženski manastir. Potiče iz višečlane porodice vrednih zemljoradnika, od oca Radula i majke Stamene.
Po završetku osnovne škole, 1959. godine upisao je Prizrensku bogosloviju, koju je završio sa odličnim uspehom. Još u bogosloviji zavoleo je crkveno pojanje. Tu ljubav negovao je i kasnije, tokom studija na Pravoslavnom bogoslovskom fakultetu u Beogradu, ali i čitavog života. Gde god bi dolazio, rado je učestvovao u bogosluženjima i pojao za pevnicom. Godinama je pevao u manastiru Svetog arhangela Gavrila u Zemunu, u vreme kada je tom svetinjom upravljao protojerej-stavrofor prof. dr Radovan Bigović.
Letnje raspuste provodio je u Manastiru Visoki Dečani, kojim je tada upravljao znameniti arhimandrit Makarije (Popović). U toj svetinji, pred moštima Svetog Stefana Dečanskog, upoznao je i zavoleo crkveno slikarstvo i arhitekturu. Kao bogoslov pomagao je u dočeku poklonika, ali i delegacija i stručnih timova koji su dolazili da proučavaju neprocenjivo kulturno i umetničko bogatstvo manastira Visoki Dečani.
Pored studija na Pravoslavnom bogoslovskom fakultetu u Beogradu, izučavao je crkvenu umetnost kod istaknutih poznavalaca vizantijske umetnosti, među kojima je bio i dr Vojislav Đurić. Svoje znanje i ljubav prema crkvenoj umetnosti nastavio je da razvija i tokom rada u Srpskoj patrijaršiji. Sarađivao je sa direktorom Biblioteke Patrijaršije srpske Bogoljubom Ćirkovićem, kao i sa direktorima Muzeja Srpske pravoslavne crkve Svetozarom Dušanićem, Slobodanom Mileusnićem i sveštenikom dr Vladimirom Radovanovićem.
Po završetku studija počeo je honorarno da radi u Patrijaršiji srpskoj kao pomoćnik urednika „Glasnika“, arhimandrita Danila Cvetanova, a potom je sarađivao i sa Episkopom marčanskim dr Danilom (Krstićem).
U to vreme „Glasnik“ je objavljivao studije iz crkvene umetnosti i istorije, tekstove o godišnjicama manastira i drevnih crkava, propovedi poznatih duhovnika, prikaze knjiga i druge priloge. Koncepciju časopisa postavio je 1952. godine Episkop budimski German (Đorić), potonji Patrijarh srpski.
Gradimir Stanić redovno je čitao Patrijarhu Germanu i pratio ga na putovanjima po tadašnjoj Jugoslaviji. Kasnije je, zahvaljujući neposrednosti, umešnosti u komunikaciji i hrišćanskom odnosu prema svakom čoveku, stekao poverenje i Patrijarha Pavla. Pratio ga je i na putovanjima u inostranstvo, u Sjedinjene Američke Države, Kanadu i Nemačku.
Posebno značajan deo njegovog rada vezan je za razvoj crkvene štampe u drugoj polovini 20. veka. Bio je među najzaslužnijim pregaocima u periodu velikog uspona crkvenog izdavaštva, koji je započeo 15. aprila 1967. godine, kada je sa blagoslovom Patrijarha Germana pokrenut list „Pravoslavlje“. Najpre je izlazio kao novine Arhiepiskopije beogradsko-karlovačke, a potom kao list Srpske patrijaršije.
Uz „Pravoslavlje“ je izlazilo i „Svetosavsko zvonce“, dok je 1968. godine pokrenut naučno-bogoslovski časopis „Teološki pogledi“. Kada je „Teološke poglede“ uređivao vladika Danilo, Gradimir Stanić bio je njegov izuzetno vredan saradnik. Održavao je kontakte sa saradnicima i autorima studija, sarađivao sa državnim štamparijama i pomagao u pripremi i objavljivanju tekstova.
Sarađivao je i sa urednicima „Pravoslavnog misionara“, koji je 1957. godine osnovao Patrijarh Vikentije. U tadašnjim društvenim okolnostima list je dostizao tiraž od više od četrdeset hiljada primeraka.
Tokom druge polovine 20. veka Stanić je učestvovao u objavljivanju naučnih spomenica kojima je Srpska pravoslavna crkva obeležavala velike jubileje. Bio je tehnički urednik spomenice povodom 750 godina autokefalnosti Srpske pravoslavne crkve (1219–1969), spomenice povodom 50 godina Patrijaršije srpske (1920–1970), kao i izdanja posvećenih 300. godišnjici Velike seobe Srba (1690–1990) i 300 godina od prestavljenja Svetog Vasilija Ostroškog. Tehnički je uredio i Svetosavsku spomenicu iz 1975. godine i Vidovdansku spomenicu iz 1989. godine.
Njegov rad obuhvatio je i brojna bogoslužbena izdanja. Kao tehnički urednik učestvovao je u štampanju i izdavanju „Jevanđelistara“ u redakciji Episkopa braničevskog Hrizostoma iz 1967. godine, „Srbljaka“, „Časlovca“ u prevodu vladike Atanasija (Jevtića), „Velikog molitvenika“ sa prevodom tropara i kondaka kroz godinu, „Služebnika“ na crkvenoslovenskom i srpskom jeziku i mnogih drugih knjiga.
Jedan od najznačajnijih izdavačkih poduhvata u kojima je učestvovao bilo je troknjižje „Da nam budu jasnija neka pitanja naše vere“, u kojem je sabrano više od hiljadu stranica tekstova Patrijarha srpskog Pavla.
Kao upravnik Štamparije Srpske pravoslavne crkve, Stanić je svojim znanjem, iskustvom i odnosom prema ljudima stekao poverenje brojnih autora i izdavača. Mnogi od njih poveravali su upravo crkvenoj štampariji štampanje svojih dela. Bio je poznat po tome što se prema svakome odnosio sa poštovanjem i spremnošću da pomogne.
Posebno je voleo i poštovao monaštvo. Njegova kancelarija u Patrijaršiji srpskoj bila je mesto na koje su svakodnevno dolazili monasi i monahinje iz različitih krajeva Srpske crkve kada bi ih poslovi i poslušanja doveli u Beograd.
Za Gradimira Stanića crkveni rad nije bio samo posao, već način da služi Crkvi i ljudima. Decenije provedene uz knjige, časopise i druga crkvena izdanja ostavile su trag u životu Srpske crkve i svedočiće o njegovoj posvećenosti veri, crkvenom predanju, istoriji i kulturnom nasleđu.
Iza njega su ostali supruga Ankica i sinovi Nenad i Predrag sa porodicama, kao i brojni saradnici, prijatelji i ljudi kojima je tokom dugogodišnjeg rada pružao podršku.
Od Gradimira Stanića oprostili su se i zaposleni u Informativnoj službi Srpske pravoslavne crkve, zahvaljujući mu na dugogodišnjoj očinskoj podršci. U oproštaju su uputili molitvu Gospodu, „životu i vaskrsenju našem“, da svog vernog slugu Gradimira primi u naručje večne ljubavi i nastani ga tamo gde pravedni blaženstvuju, a njegovoj porodici podari utehu i snagu do ponovnog susreta u Carstvu budućega veka.
Vreme i mesto opela i sahrane biće blagovremeno objavljeni.
Nakon transplantacije jetre u Istanbulu, uprkos ogromnoj žrtvi prijatelja koji je pokušao da mu spasi život donacijom organa, jerej Bogdan Stjepanović okončao je svoj ovozemaljski život.
U hramu Preobraženja Gospodnjeg u Žabaru služeni su zaupokojena liturgija i opelo protojereju-stavroforu Milunu Aleksiću, svešteniku koji je ostavio dubok trag u životu vernog naroda i Eparhije šumadijske.
U molitvenom prisustvu mitropolita Joanikija, ostroške bratije i brojnih vernika, ispraćen je monah čiji je život bio posvećen Bogu, molitvi i ljubavi prema bližnjima, uz poruku da smrt nije kraj, već prelazak u novi život.
Protojerej Mihail Bregvadze tvrdi da je odluka povezana sa okolnostima smrti, dok majka pokojnice odbacuje njegove navode i traži da se ne iznose nepotvrđene tvrdnje o ovoj porodičnoj tragediji.
Gradimir Stanić ostavio je dubok trag u crkvenom izdavaštvu i saradnji sa najznačajnijim srpskim duhovnicima, a iza njega su ostala brojna izdanja posvećena veri, predanju i kulturnom nasleđu.
U besedi za petak 11. sedmice po Duhovima, Sveti Nikolaj Ohridski i Žički objašnjava zašto su prorocima poverene nebeske tajne i zašto je svedočenje Božje istine povezano sa stradanjem i putem ka Hristu.
Probajte riblje varivo od soje po receptu iz knjige "Ko posti, dušu gosti" monahinje Atanasije Rašić, pročitajte molitvu Bogorodice Djevo i duhovno se nadahnite poukom shimonaha Zosime.
Pravoslavni vernici danas obeležavaju Svete sveštenomučenike Makaveje po starom, dok se po novom kalendaru obeležava Sveti prorok Mihej. Katolička crkva obeležava spomendan Svetog Maksimilijana Marije Kolbea, dok muslimani i Jevreji nemaju univerzalno priznat veliki praznik.
Svetogorski starac govorio je o trenutku kada teret postane prevelik, a izlaz se ne traži u bekstvu, već u smirenju, veri i poverenju u Boga.
Posle 15 godina postupka, Strazbur je utvrdio da je Turska prekršila prava klirika i osporio tumačenje Lozanskog sporazuma, što može uticati i na druge slučajeve u Istanbulu.
Kimberli Gilfojl, nekadašnja voditeljka i tužiteljka, primila je svetinju sa Atosa u gestu koji je u prvi plan stavio duhovnu simboliku, a ne protokol i funkciju.
Sa nežnom korom, žutom glazurom i bogatim filom od čokolade i oraha, ovaj provereni recept donosi ukus kolača koji je nekada krasio svečane trpeze.
Starešina Hrama Svete Trojice u Mudrakovcu upozorio vernike na pojačano misionarsko delovanje nepravoslavnih zajednica.
Crkveni Tipik određuje i dane kada se opelo ne služi.
Gotovo četiri decenije otac Slobodan bio je oslonac parohijanima, predvodio sveštenstvo kao arhijerejski namesnik i ostavio snažan trag u crkvenom životu.
Oproštaj od poštovanog monaha biće upriličen 21. aprila u Petrovaradinu, gde će biti služene zaupokojena Liturgija i opelo, dok će njegovo telo biti položeno u manastiru Grgeteg, uz prisustvo vernika, sveštenstva i monaštva.
Protojerej-stavrofor Žarko Uskoković podizao je svetinje i u godinama rata čuvao narod i nadu, ostajući na svom mestu onda kada je bilo najteže i najneizvesnije.
Na praznik Prepodobne Efrosinije i Prepodobnog Sergija Radonješkog u Crkvi Svete Trojice u Donjem Ostrogu služena je zaupokojena liturgija za pokoj duše oca Ilije.
Drevna svetinja kod Zavidovića ponovo je zaživela: vernici su se okupili povodom manastirske slave, dok se nastavljaju radovi na obnovi hrama i izgradnji centralne kupole.
Eparhija raško-prizrenska zahteva hitnu i nezavisnu istragu slučaja Nenada Raškovića, ali upozorava da njegov slučaj nije usamljen i da među Srbima na severu Kosova i Metohije raste osećaj straha, nepoverenja i nezaštićenosti.
U Tornju kod Pakraca vernici i sestrinstvo Manastira Jasenovac okupili su se na Svetoj liturgiji, dok drevna svetinja na seoskom groblju čuva svedočanstvo o viševekovnom prisustvu Srba u zapadnoj Slavoniji.
U razgovoru sa Džoni Ernst i predstavnicima Ambasade SAD u Prištini otvorena su najosetljivija pitanja položaja Crkve i vernog naroda, od zaštite Visokih Dečana i uloge KFOR-a do pritisaka, hapšenja i sve dubljeg nepoverenja.
Porodica Maraš prošlog leta došla je u manastir sa željom da dobije dete, a nekoliko nedelja kasnije Milena je saznala da je trudna. Dečaku su dali ime po Svetom Jakovu Tumanskom, a danas su ga doveli da primi Svetu tajnu krštenja.
Kada Pavle i Lenka pronađu neobičnu kutiju sa krstom i krenu za tragovima koje je ostavila njihova tetka Snežana, otkriće da se najveće blago ne krije u kutiji, već u srcu čoveka.
Šestorica osumnjičenih uhapšena su zbog incidenta u manastiru Svetog Jakova, dok hrišćanski predstavnici upozoravaju na sve učestalije nasilje nad vernicima i svetinjama u Jerusalimu.
Posebnu umetničku vrednost predstavlja ikonostas od orahovog drveta, izrađen 1833. godine.
Poglavar Carigradske patrijaršije kritikovao Moskvu zbog delovanja u Africi, a patrijarha Porfirija zbog izostanka posete Carigradskoj patrijaršiji.
U vreme cara Antioha IV Epifana porodica je odbila da prihvati idolopoklonstvo, a njihovo svedočanstvo vekovima ostaje primer istrajnosti, hrabrosti i poverenja u Boga.
Veliki svetitelj našeg vremena govorio je da se od čoveka ne traži ono što prevazilazi njegove mogućnosti, već iskren trud, istrajnost i poverenje u Boga, čak i onda kada se čini da je svaki korak težak.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
