Gradimir Stanić ostavio je dubok trag u crkvenom izdavaštvu i saradnji sa najznačajnijim srpskim duhovnicima, a iza njega su ostala brojna izdanja posvećena veri, predanju i kulturnom nasleđu.
Dugogodišnji upravnik Štamparije Srpske pravoslavne crkve i veliki crkveni i nacionalni pregalac Gradimir Stanić usnuo je u Gospodu 13. avgusta 2026. godine, posle duže bolesti.
Gradimir Stanić je decenijama bio jedan od najposvećenijih radnika Srpske pravoslavne crkve u oblasti crkvene štampe i izdavaštva. Svojim znanjem, iskustvom i predanim radom učestvovao je u pripremi i objavljivanju brojnih značajnih crkvenih izdanja, a sarađivao je sa mnogim arhijerejima, sveštenicima, monasima, piscima i stručnjacima. Njegov rad bio je povezan i sa očuvanjem crkvene umetnosti, istorije i kulturnog nasleđa Srpske pravoslavne crkve.
Rođen je 20. marta 1945. godine u Branjaku, selu u kojem je Jelena Anžujska osnovala i izdržavala devojačku školu, koja je danas ženski manastir. Potiče iz višečlane porodice vrednih zemljoradnika, od oca Radula i majke Stamene.
Po završetku osnovne škole, 1959. godine upisao je Prizrensku bogosloviju, koju je završio sa odličnim uspehom. Još u bogosloviji zavoleo je crkveno pojanje. Tu ljubav negovao je i kasnije, tokom studija na Pravoslavnom bogoslovskom fakultetu u Beogradu, ali i čitavog života. Gde god bi dolazio, rado je učestvovao u bogosluženjima i pojao za pevnicom. Godinama je pevao u manastiru Svetog arhangela Gavrila u Zemunu, u vreme kada je tom svetinjom upravljao protojerej-stavrofor prof. dr Radovan Bigović.
Letnje raspuste provodio je u Manastiru Visoki Dečani, kojim je tada upravljao znameniti arhimandrit Makarije (Popović). U toj svetinji, pred moštima Svetog Stefana Dečanskog, upoznao je i zavoleo crkveno slikarstvo i arhitekturu. Kao bogoslov pomagao je u dočeku poklonika, ali i delegacija i stručnih timova koji su dolazili da proučavaju neprocenjivo kulturno i umetničko bogatstvo manastira Visoki Dečani.
Pored studija na Pravoslavnom bogoslovskom fakultetu u Beogradu, izučavao je crkvenu umetnost kod istaknutih poznavalaca vizantijske umetnosti, među kojima je bio i dr Vojislav Đurić. Svoje znanje i ljubav prema crkvenoj umetnosti nastavio je da razvija i tokom rada u Srpskoj patrijaršiji. Sarađivao je sa direktorom Biblioteke Patrijaršije srpske Bogoljubom Ćirkovićem, kao i sa direktorima Muzeja Srpske pravoslavne crkve Svetozarom Dušanićem, Slobodanom Mileusnićem i sveštenikom dr Vladimirom Radovanovićem.
Po završetku studija počeo je honorarno da radi u Patrijaršiji srpskoj kao pomoćnik urednika „Glasnika“, arhimandrita Danila Cvetanova, a potom je sarađivao i sa Episkopom marčanskim dr Danilom (Krstićem).
U to vreme „Glasnik“ je objavljivao studije iz crkvene umetnosti i istorije, tekstove o godišnjicama manastira i drevnih crkava, propovedi poznatih duhovnika, prikaze knjiga i druge priloge. Koncepciju časopisa postavio je 1952. godine Episkop budimski German (Đorić), potonji Patrijarh srpski.
Gradimir Stanić redovno je čitao Patrijarhu Germanu i pratio ga na putovanjima po tadašnjoj Jugoslaviji. Kasnije je, zahvaljujući neposrednosti, umešnosti u komunikaciji i hrišćanskom odnosu prema svakom čoveku, stekao poverenje i Patrijarha Pavla. Pratio ga je i na putovanjima u inostranstvo, u Sjedinjene Američke Države, Kanadu i Nemačku.
Posebno značajan deo njegovog rada vezan je za razvoj crkvene štampe u drugoj polovini 20. veka. Bio je među najzaslužnijim pregaocima u periodu velikog uspona crkvenog izdavaštva, koji je započeo 15. aprila 1967. godine, kada je sa blagoslovom Patrijarha Germana pokrenut list „Pravoslavlje“. Najpre je izlazio kao novine Arhiepiskopije beogradsko-karlovačke, a potom kao list Srpske patrijaršije.
Uz „Pravoslavlje“ je izlazilo i „Svetosavsko zvonce“, dok je 1968. godine pokrenut naučno-bogoslovski časopis „Teološki pogledi“. Kada je „Teološke poglede“ uređivao vladika Danilo, Gradimir Stanić bio je njegov izuzetno vredan saradnik. Održavao je kontakte sa saradnicima i autorima studija, sarađivao sa državnim štamparijama i pomagao u pripremi i objavljivanju tekstova.
Sarađivao je i sa urednicima „Pravoslavnog misionara“, koji je 1957. godine osnovao Patrijarh Vikentije. U tadašnjim društvenim okolnostima list je dostizao tiraž od više od četrdeset hiljada primeraka.
Tokom druge polovine 20. veka Stanić je učestvovao u objavljivanju naučnih spomenica kojima je Srpska pravoslavna crkva obeležavala velike jubileje. Bio je tehnički urednik spomenice povodom 750 godina autokefalnosti Srpske pravoslavne crkve (1219–1969), spomenice povodom 50 godina Patrijaršije srpske (1920–1970), kao i izdanja posvećenih 300. godišnjici Velike seobe Srba (1690–1990) i 300 godina od prestavljenja Svetog Vasilija Ostroškog. Tehnički je uredio i Svetosavsku spomenicu iz 1975. godine i Vidovdansku spomenicu iz 1989. godine.
Njegov rad obuhvatio je i brojna bogoslužbena izdanja. Kao tehnički urednik učestvovao je u štampanju i izdavanju „Jevanđelistara“ u redakciji Episkopa braničevskog Hrizostoma iz 1967. godine, „Srbljaka“, „Časlovca“ u prevodu vladike Atanasija (Jevtića), „Velikog molitvenika“ sa prevodom tropara i kondaka kroz godinu, „Služebnika“ na crkvenoslovenskom i srpskom jeziku i mnogih drugih knjiga.
Jedan od najznačajnijih izdavačkih poduhvata u kojima je učestvovao bilo je troknjižje „Da nam budu jasnija neka pitanja naše vere“, u kojem je sabrano više od hiljadu stranica tekstova Patrijarha srpskog Pavla.
Kao upravnik Štamparije Srpske pravoslavne crkve, Stanić je svojim znanjem, iskustvom i odnosom prema ljudima stekao poverenje brojnih autora i izdavača. Mnogi od njih poveravali su upravo crkvenoj štampariji štampanje svojih dela. Bio je poznat po tome što se prema svakome odnosio sa poštovanjem i spremnošću da pomogne.
Posebno je voleo i poštovao monaštvo. Njegova kancelarija u Patrijaršiji srpskoj bila je mesto na koje su svakodnevno dolazili monasi i monahinje iz različitih krajeva Srpske crkve kada bi ih poslovi i poslušanja doveli u Beograd.
Za Gradimira Stanića crkveni rad nije bio samo posao, već način da služi Crkvi i ljudima. Decenije provedene uz knjige, časopise i druga crkvena izdanja ostavile su trag u životu Srpske crkve i svedočiće o njegovoj posvećenosti veri, crkvenom predanju, istoriji i kulturnom nasleđu.
Iza njega su ostali supruga Ankica i sinovi Nenad i Predrag sa porodicama, kao i brojni saradnici, prijatelji i ljudi kojima je tokom dugogodišnjeg rada pružao podršku.
Od Gradimira Stanića oprostili su se i zaposleni u Informativnoj službi Srpske pravoslavne crkve, zahvaljujući mu na dugogodišnjoj očinskoj podršci. U oproštaju su uputili molitvu Gospodu, „životu i vaskrsenju našem“, da svog vernog slugu Gradimira primi u naručje večne ljubavi i nastani ga tamo gde pravedni blaženstvuju, a njegovoj porodici podari utehu i snagu do ponovnog susreta u Carstvu budućega veka.
Vreme i mesto opela i sahrane biće blagovremeno objavljeni.
Nakon transplantacije jetre u Istanbulu, uprkos ogromnoj žrtvi prijatelja koji je pokušao da mu spasi život donacijom organa, jerej Bogdan Stjepanović okončao je svoj ovozemaljski život.
U hramu Preobraženja Gospodnjeg u Žabaru služeni su zaupokojena liturgija i opelo protojereju-stavroforu Milunu Aleksiću, svešteniku koji je ostavio dubok trag u životu vernog naroda i Eparhije šumadijske.
U molitvenom prisustvu mitropolita Joanikija, ostroške bratije i brojnih vernika, ispraćen je monah čiji je život bio posvećen Bogu, molitvi i ljubavi prema bližnjima, uz poruku da smrt nije kraj, već prelazak u novi život.
Protojerej Mihail Bregvadze tvrdi da je odluka povezana sa okolnostima smrti, dok majka pokojnice odbacuje njegove navode i traži da se ne iznose nepotvrđene tvrdnje o ovoj porodičnoj tragediji.
Budi deo Religija.rs zajednice.
Otac Dejan Krstić objasnio je i istorijsko poreklo crkvenih zapovesti, navodeći da je reč o pravilima koja su se razvijala kroz različite tradicije i crkvenu praksu.
Mitropolit bački Irinej, rođen kao Mirko Bulović 1947. godine u Stanišiću, decenijama zauzima značajno mesto u crkvenom životu i bogoslovskom radu Srpske pravoslavne crkve.
Ukupan fond stipendija iznosi 40.000.000,00 dinara.
Prikupljena sredstva je iguman Vatopeda arhimandrit Jefrem ostavio na samovlasno raspolaganje patrijarhu Porfiriju.
Radovi su izvođeni na osnovu tehničke dokumentacije, uz ispitivanje kvaliteta materijala i nosivosti konstruktivnih elemenata, kaže se, između ostalog.
Na video-snimcima vidi se evakuacija monahinja, dok se u blizini svetinje vatrogasci bore sa vatrenom stihijom.
Iz srpske svetinje ukazuju na razliku između prvobitnih navoda o šest srušenih objekata i podataka sa terena o najmanje devet porušenih kuća, uz salu Svete Trojice koja je godinama bila mesto okupljanja meštana.
Sabrat Osovice upokojio se svega nekoliko sati nakon što je služio Svetu božanstvenu liturgiju, a njegov monaški i sveštenički put bio je neraskidivo vezan za ovu svetinju.
U vatrenoj stihiji na Vračaru dugogodišnji upravnik Patrijaršijskog dvora zadobio je opekotine na oko 30 odsto tela i teško oštećenje pluća usled udisanja dima
Vernici će se setiti svojih preminulih, a uz odlazak u hram i na groblje vezani su brojni običaji.
Otac Dejan Krstić objasnio je i istorijsko poreklo crkvenih zapovesti, navodeći da je reč o pravilima koja su se razvijala kroz različite tradicije i crkvenu praksu.
Umesto da bogatstvo čuvaju za sebe, odlučili su da ga podele siromašnima, pomažući svima kojima je pomoć bila potrebna.
Mitropolit bački Irinej, rođen kao Mirko Bulović 1947. godine u Stanišiću, decenijama zauzima značajno mesto u crkvenom životu i bogoslovskom radu Srpske pravoslavne crkve.
Ukupan fond stipendija iznosi 40.000.000,00 dinara.
Želja da u svakoj situaciji budemo u pravu, da se naš glas čuje i da drugi priznaju našu vrednost može postati prepreka ne samo u odnosima sa ljudima već i na duhovnom putu.
U pravoslavnom učenju reč ima posebnu težinu, a od čoveka se očekuje da je koristi za dobro, a ne za povređivanje drugih.
Bog vidi i ono što mi ne možemo.
Dom ima dubok duhovni značaj, jer se u njemu uči ljubavi, praštanju, strpljenju i požrtvovanosti.
Na video-snimcima vidi se evakuacija monahinja, dok se u blizini svetinje vatrogasci bore sa vatrenom stihijom.
Otkrijte kako se priprema raskošna torta od beze kora, oraha i čokolade koja je obeležila generacije i svečane trenutke u našim domovima.
U pravoslavnoj tradiciji sveća je povezana sa Hristovim rečima: "Ja sam svetlost svetu; ko ide za mnom neće hoditi po tami, nego će imati svetlost života."
Priprema se bez komplikovanih postupaka, a najvažniji korak dolazi kada se izvadi iz rerne i prelije mirisnom mešavinom peršuna, ulja i belog luka.
Posle razaranja 2004. godine, u Prizren su se vratili učenici, nastava i crkveno pojanje, a obnovljeni kompleks danas ponovo služi svojoj prvobitnoj nameni.
Odbijen zahtev za oslikavanje lika blaženopočivšeg poglavara SPC, uz obrazloženje da bi predstavljao verski simbol u javnom prostoru.
Otac Dejan Krstić objasnio je i istorijsko poreklo crkvenih zapovesti, navodeći da je reč o pravilima koja su se razvijala kroz različite tradicije i crkvenu praksu.
Mitropolit bački Irinej, rođen kao Mirko Bulović 1947. godine u Stanišiću, decenijama zauzima značajno mesto u crkvenom životu i bogoslovskom radu Srpske pravoslavne crkve.
Otac Dejan Krstić objasnio je i istorijsko poreklo crkvenih zapovesti, navodeći da je reč o pravilima koja su se razvijala kroz različite tradicije i crkvenu praksu.
Mitropolit bački Irinej, rođen kao Mirko Bulović 1947. godine u Stanišiću, decenijama zauzima značajno mesto u crkvenom životu i bogoslovskom radu Srpske pravoslavne crkve.
Ukupan fond stipendija iznosi 40.000.000,00 dinara.
Prikupljena sredstva je iguman Vatopeda arhimandrit Jefrem ostavio na samovlasno raspolaganje patrijarhu Porfiriju.
Otac Dejan Krstić objasnio je i istorijsko poreklo crkvenih zapovesti, navodeći da je reč o pravilima koja su se razvijala kroz različite tradicije i crkvenu praksu.
Umesto da bogatstvo čuvaju za sebe, odlučili su da ga podele siromašnima, pomažući svima kojima je pomoć bila potrebna.
Želja da u svakoj situaciji budemo u pravu, da se naš glas čuje i da drugi priznaju našu vrednost može postati prepreka ne samo u odnosima sa ljudima već i na duhovnom putu.
Prikupljena sredstva je iguman Vatopeda arhimandrit Jefrem ostavio na samovlasno raspolaganje patrijarhu Porfiriju.
Celivanje pokojnika je duboko ukorenjen hrišćanski, pre svega pravoslavni, običaj koji simbolizuje poslednji pozdrav, izraz ljubavi, opraštanja i vere u večni život i vaskrsenje.
U pravoslavnom učenju porodica ima posebno mesto, a roditeljska odgovornost ne završava se na tome da deci samo obezbede sve što im je potrebno za život.
Sveštenik podseća da Bog nije ograničen stranama sveta i da mu se čovek može moliti bilo gde.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
Google News