Gradimir Stanić ostavio je dubok trag u crkvenom izdavaštvu i saradnji sa najznačajnijim srpskim duhovnicima, a iza njega su ostala brojna izdanja posvećena veri, predanju i kulturnom nasleđu.
Dugogodišnji upravnik Štamparije Srpske pravoslavne crkve i veliki crkveni i nacionalni pregalac Gradimir Stanić usnuo je u Gospodu 13. avgusta 2026. godine, posle duže bolesti.
Gradimir Stanić je decenijama bio jedan od najposvećenijih radnika Srpske pravoslavne crkve u oblasti crkvene štampe i izdavaštva. Svojim znanjem, iskustvom i predanim radom učestvovao je u pripremi i objavljivanju brojnih značajnih crkvenih izdanja, a sarađivao je sa mnogim arhijerejima, sveštenicima, monasima, piscima i stručnjacima. Njegov rad bio je povezan i sa očuvanjem crkvene umetnosti, istorije i kulturnog nasleđa Srpske pravoslavne crkve.
Rođen je 20. marta 1945. godine u Branjaku, selu u kojem je Jelena Anžujska osnovala i izdržavala devojačku školu, koja je danas ženski manastir. Potiče iz višečlane porodice vrednih zemljoradnika, od oca Radula i majke Stamene.
Po završetku osnovne škole, 1959. godine upisao je Prizrensku bogosloviju, koju je završio sa odličnim uspehom. Još u bogosloviji zavoleo je crkveno pojanje. Tu ljubav negovao je i kasnije, tokom studija na Pravoslavnom bogoslovskom fakultetu u Beogradu, ali i čitavog života. Gde god bi dolazio, rado je učestvovao u bogosluženjima i pojao za pevnicom. Godinama je pevao u manastiru Svetog arhangela Gavrila u Zemunu, u vreme kada je tom svetinjom upravljao protojerej-stavrofor prof. dr Radovan Bigović.
Letnje raspuste provodio je u Manastiru Visoki Dečani, kojim je tada upravljao znameniti arhimandrit Makarije (Popović). U toj svetinji, pred moštima Svetog Stefana Dečanskog, upoznao je i zavoleo crkveno slikarstvo i arhitekturu. Kao bogoslov pomagao je u dočeku poklonika, ali i delegacija i stručnih timova koji su dolazili da proučavaju neprocenjivo kulturno i umetničko bogatstvo manastira Visoki Dečani.
Pored studija na Pravoslavnom bogoslovskom fakultetu u Beogradu, izučavao je crkvenu umetnost kod istaknutih poznavalaca vizantijske umetnosti, među kojima je bio i dr Vojislav Đurić. Svoje znanje i ljubav prema crkvenoj umetnosti nastavio je da razvija i tokom rada u Srpskoj patrijaršiji. Sarađivao je sa direktorom Biblioteke Patrijaršije srpske Bogoljubom Ćirkovićem, kao i sa direktorima Muzeja Srpske pravoslavne crkve Svetozarom Dušanićem, Slobodanom Mileusnićem i sveštenikom dr Vladimirom Radovanovićem.
Po završetku studija počeo je honorarno da radi u Patrijaršiji srpskoj kao pomoćnik urednika „Glasnika“, arhimandrita Danila Cvetanova, a potom je sarađivao i sa Episkopom marčanskim dr Danilom (Krstićem).
U to vreme „Glasnik“ je objavljivao studije iz crkvene umetnosti i istorije, tekstove o godišnjicama manastira i drevnih crkava, propovedi poznatih duhovnika, prikaze knjiga i druge priloge. Koncepciju časopisa postavio je 1952. godine Episkop budimski German (Đorić), potonji Patrijarh srpski.
Gradimir Stanić redovno je čitao Patrijarhu Germanu i pratio ga na putovanjima po tadašnjoj Jugoslaviji. Kasnije je, zahvaljujući neposrednosti, umešnosti u komunikaciji i hrišćanskom odnosu prema svakom čoveku, stekao poverenje i Patrijarha Pavla. Pratio ga je i na putovanjima u inostranstvo, u Sjedinjene Američke Države, Kanadu i Nemačku.
Posebno značajan deo njegovog rada vezan je za razvoj crkvene štampe u drugoj polovini 20. veka. Bio je među najzaslužnijim pregaocima u periodu velikog uspona crkvenog izdavaštva, koji je započeo 15. aprila 1967. godine, kada je sa blagoslovom Patrijarha Germana pokrenut list „Pravoslavlje“. Najpre je izlazio kao novine Arhiepiskopije beogradsko-karlovačke, a potom kao list Srpske patrijaršije.
Uz „Pravoslavlje“ je izlazilo i „Svetosavsko zvonce“, dok je 1968. godine pokrenut naučno-bogoslovski časopis „Teološki pogledi“. Kada je „Teološke poglede“ uređivao vladika Danilo, Gradimir Stanić bio je njegov izuzetno vredan saradnik. Održavao je kontakte sa saradnicima i autorima studija, sarađivao sa državnim štamparijama i pomagao u pripremi i objavljivanju tekstova.
Sarađivao je i sa urednicima „Pravoslavnog misionara“, koji je 1957. godine osnovao Patrijarh Vikentije. U tadašnjim društvenim okolnostima list je dostizao tiraž od više od četrdeset hiljada primeraka.
Tokom druge polovine 20. veka Stanić je učestvovao u objavljivanju naučnih spomenica kojima je Srpska pravoslavna crkva obeležavala velike jubileje. Bio je tehnički urednik spomenice povodom 750 godina autokefalnosti Srpske pravoslavne crkve (1219–1969), spomenice povodom 50 godina Patrijaršije srpske (1920–1970), kao i izdanja posvećenih 300. godišnjici Velike seobe Srba (1690–1990) i 300 godina od prestavljenja Svetog Vasilija Ostroškog. Tehnički je uredio i Svetosavsku spomenicu iz 1975. godine i Vidovdansku spomenicu iz 1989. godine.
Njegov rad obuhvatio je i brojna bogoslužbena izdanja. Kao tehnički urednik učestvovao je u štampanju i izdavanju „Jevanđelistara“ u redakciji Episkopa braničevskog Hrizostoma iz 1967. godine, „Srbljaka“, „Časlovca“ u prevodu vladike Atanasija (Jevtića), „Velikog molitvenika“ sa prevodom tropara i kondaka kroz godinu, „Služebnika“ na crkvenoslovenskom i srpskom jeziku i mnogih drugih knjiga.
Jedan od najznačajnijih izdavačkih poduhvata u kojima je učestvovao bilo je troknjižje „Da nam budu jasnija neka pitanja naše vere“, u kojem je sabrano više od hiljadu stranica tekstova Patrijarha srpskog Pavla.
Kao upravnik Štamparije Srpske pravoslavne crkve, Stanić je svojim znanjem, iskustvom i odnosom prema ljudima stekao poverenje brojnih autora i izdavača. Mnogi od njih poveravali su upravo crkvenoj štampariji štampanje svojih dela. Bio je poznat po tome što se prema svakome odnosio sa poštovanjem i spremnošću da pomogne.
Posebno je voleo i poštovao monaštvo. Njegova kancelarija u Patrijaršiji srpskoj bila je mesto na koje su svakodnevno dolazili monasi i monahinje iz različitih krajeva Srpske crkve kada bi ih poslovi i poslušanja doveli u Beograd.
Za Gradimira Stanića crkveni rad nije bio samo posao, već način da služi Crkvi i ljudima. Decenije provedene uz knjige, časopise i druga crkvena izdanja ostavile su trag u životu Srpske crkve i svedočiće o njegovoj posvećenosti veri, crkvenom predanju, istoriji i kulturnom nasleđu.
Iza njega su ostali supruga Ankica i sinovi Nenad i Predrag sa porodicama, kao i brojni saradnici, prijatelji i ljudi kojima je tokom dugogodišnjeg rada pružao podršku.
Od Gradimira Stanića oprostili su se i zaposleni u Informativnoj službi Srpske pravoslavne crkve, zahvaljujući mu na dugogodišnjoj očinskoj podršci. U oproštaju su uputili molitvu Gospodu, „životu i vaskrsenju našem“, da svog vernog slugu Gradimira primi u naručje večne ljubavi i nastani ga tamo gde pravedni blaženstvuju, a njegovoj porodici podari utehu i snagu do ponovnog susreta u Carstvu budućega veka.
Vreme i mesto opela i sahrane biće blagovremeno objavljeni.
Nakon transplantacije jetre u Istanbulu, uprkos ogromnoj žrtvi prijatelja koji je pokušao da mu spasi život donacijom organa, jerej Bogdan Stjepanović okončao je svoj ovozemaljski život.
U hramu Preobraženja Gospodnjeg u Žabaru služeni su zaupokojena liturgija i opelo protojereju-stavroforu Milunu Aleksiću, svešteniku koji je ostavio dubok trag u životu vernog naroda i Eparhije šumadijske.
U molitvenom prisustvu mitropolita Joanikija, ostroške bratije i brojnih vernika, ispraćen je monah čiji je život bio posvećen Bogu, molitvi i ljubavi prema bližnjima, uz poruku da smrt nije kraj, već prelazak u novi život.
Protojerej Mihail Bregvadze tvrdi da je odluka povezana sa okolnostima smrti, dok majka pokojnice odbacuje njegove navode i traži da se ne iznose nepotvrđene tvrdnje o ovoj porodičnoj tragediji.
Proslava je počela večernjim bogosluženjem i promocijom spomen-knjige, nastavljena svečanom liturgijom i obraćanjima arhijereja, a završena koncertom ansambla Fenički biseri pred punom dvoranom Kulturnog centra u Baru.
Čokoladni keks, nežni vanil-krem, mlečna čokolada i kikiriki spajaju se u poslasticu koja se priprema bez mnogo truda, baš kao nekada kada bi se nešto slatko na brzinu iznosilo pred porodicu i iznenadne goste.
U besedi za ponedeljak 18. sedmice po Duhovima, Sveti Nikolaj Ohridski i Žički otkriva se zašto je bilo dovoljno svedočanstvo Sina, ali i šta ono govori o njegovom jedinstvu sa Ocem.
Pravoslavni vernici danas proslavljaju Svetog velikomučenika Nikitu po starom kalendaru, dok po novom slave Prepodobnog Haritona Ispovednika. Katolička crkva obeležava Svetog Vjenceslava i Svetog Lovrenca Ruiza. Jevreji obeležavaju treći dan Sukota, a muslimani nemaju veći praznik.
Veliki svetitelj našeg vremena objašnjava zašto put ljubavi smatra kraćim i bezbednijim, čak i kada se čovek suočava sa sopstvenim slabostima i iskušenjima.
Sa nežnom korom, žutom glazurom i bogatim filom od čokolade i oraha, ovaj provereni recept donosi ukus kolača koji je nekada krasio svečane trpeze.
Bog vidi i ono što mi ne možemo.
Na video-snimcima vidi se evakuacija monahinja, dok se u blizini svetinje vatrogasci bore sa vatrenom stihijom.
Dom ima dubok duhovni značaj, jer se u njemu uči ljubavi, praštanju, strpljenju i požrtvovanosti.
Jedan od najpoštovanijih svetitelja novijeg doba ostavio je duboku pouku o blagorodnosti kao najvišem obliku unutrašnje lepote duše.
Odbijen zahtev za oslikavanje lika blaženopočivšeg poglavara SPC, uz obrazloženje da bi predstavljao verski simbol u javnom prostoru.
U manastiru u kojem je Gojko Stojčević dobio monaško ime Pavle, na Krstovdan su se okupili vernici, umetnici i poštovaoci njegovog života i dela.
Pred novim hramom Sabora Svetog arhangela Gavrila patrijarha srpskog dočekali mitropolit Hrizostom, arhijereji, sveštenstvo, monaštvo i brojni verni narod.
Na praznik Svetih Joakima i Ane služena sveta arhijerejska Liturgija, a slavski darovi osvećeni u Kraljevoj crkvi.
Proslava je počela večernjim bogosluženjem i promocijom spomen-knjige, nastavljena svečanom liturgijom i obraćanjima arhijereja, a završena koncertom ansambla Fenički biseri pred punom dvoranom Kulturnog centra u Baru.
U manastiru u kojem je Gojko Stojčević dobio monaško ime Pavle, na Krstovdan su se okupili vernici, umetnici i poštovaoci njegovog života i dela.
Arhijereji, sveštenstvo, monaštvo i verni narod sabraće se u nemanjićkoj zadužbini na bdeniju, liturgiji i trpezi ljubavi
U prazničnoj besedi vladika Ilarion govorio o Krstu kao putokazu koji vraća Hristu, dok je poglavar Srpske pravoslavne crkve pozvao na dobro, vrlinu, žrtvu, darivanje i jedinstvo među ljudima.
U Pećkoj patrijaršiji raste crni dud star oko 750 godina koji čuva narodna kazivanja o opstanku i obnovi srpskog naroda na Kosmetu.
Crkva Pokrova Presvete Bogorodice podignuta je na mestu za koje predanje kaže da je kneginja Milica na njemu podigla oltar u spomen na kosovske junake, a sada je dobila dar koji treba da traje generacijama.
Mila i Anja kreću sa majkom i bakom do stare crkve, ali kada iz šume začuju neobično zvonce, njihovo putovanje pretvara se u uzbudljivu avanturu koja će ih odvesti do svetog izvora i otkriti dragocenu porodičnu uspomenu.
Bog ih je, prema predanju, obdario i darom čudotvorstva, pa su kod njih dolazili brojni bolesnici tražeći isceljenje.
Vernica Natalija nasledila je ikonu "Smolenska Odigitrija", koja se u njenom domu čuva generacijama, ali se zbog troškova kod notara našla pred odlukom koja joj nije bila laka.
Arhijereji, sveštenstvo, monaštvo i verni narod sabraće se u nemanjićkoj zadužbini na bdeniju, liturgiji i trpezi ljubavi
U prazničnoj besedi vladika Ilarion govorio o Krstu kao putokazu koji vraća Hristu, dok je poglavar Srpske pravoslavne crkve pozvao na dobro, vrlinu, žrtvu, darivanje i jedinstvo među ljudima.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
