Od Morinja do Kotora, život i mučeništvo Mihaila Barbića dobija večnu slavu – uz liturgijsko prisustvo mitropolita Joanikija i arhijereja, vera i hrabrost ovog sveštenika zasijali su kao svetionik za generacije vernika.
Hram Svetog Nikole u Kotoru danas će biti mesto svečanog i istorijskog događaja – kanonizacije sveštenomučenika Mihaila Barbića, paroha krtoljskog. Svetu arhijerejsku liturgiju, na kojoj će njegovo ime biti uvršteno u diptih Svetih, služiće mitropolit crnogorsko-primorski Joanikije, uz prisustvo više arhijereja, sveštenstva, monaštva i vernog naroda.
Dan ranije, u petak 23. januara, u Hramu Svetog Save u Tivtu služen je poslednji parastos sveštenomučeniku Mihailu, čije je ime prošle godine, na 80. godišnjicu njegove mučeničke smrti, zvanično uvršteno u red svetih od strane Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve.
Život posvećen Hristu i službi Crkvi
Mihailo Barbić rođen je 1899. godine, a njegov život bio je posvećen crkvenoj službi u Morinju, Krtolima i Podgorici. Njegov predan rad, čista duhovna posvećenost i neustrašivost u trenucima progona od strane tadašnje komunističke vlasti učinili su ga uzorom hrišćanskog sveštenoslužitelja. Uhvaćen i bačen u kotorski zatvor, svirepo je mučen i ubijen, ali njegova hrabrost i vernost Hristu zasijale su kao svetionik duhovne snage i istrajnosti.
SPC
Ikona Svetog sveštenomučenika Mihaila
Sveti primer mučeničke hrabrosti
U knjizi „Sveštenomučenik Mihailo Barbić – život i priključenija“, objavljenoj prošle godine u izdanju Mitropolije crnogorsko-primorske „Svetigora“, mitropolit Joanikije ističe:
„Ovaj divni izdanak Boke i prevlačke svetinje pokazao se kao uzorni sveštenoslužitelj na svakom mestu gde je služio i ostavio izuzetan trag. Njegov lik je zasijao u punom sjaju na kraju života, u mučeničkoj končini. Odvažno držanje pred bezbožnim dželatima bilo je kao kod drevnih hrišćanskih mučenika: ‘Mučenik ne gleda na opasnosti, nego na vijence. On se ne boji rana, nego broji nagrade. On ne vidi dželate koji bičuju ovde, nego podiže pogled prema anđelima koji pozdravljaju odozgo’“.
Današnja kanonizacija sveštenomučenika Mihaila Barbića nije samo čin Srpske pravoslavne crkve koja poštuje svoje mučenike; to je poziv vernicima da se podsete snage vere koja nadilazi strah i smrtnu opasnost, i da ustrajnost u Hristu ostaje večna nagrada i svetionik za generacije koje dolaze.
U temišvarskoj Sabornoj crkvi, uz molitve hiljada vernika i prisustvo arhijereja iz Srbije i Rumunije, svečano je proslavljen novi svetitelj čiji je kult godinama živeo u narodu — a sada je zauzeo mesto među svetima Crkve.
U porti Crkve Svetog Dimitrija sada stoji bronzana skulptura mitropolita Amfilohija — visoka 2,3 metra, sa krstom i episkopskom patericom u rukama. Delo vajara Zorana Ivanovića.
Dok region obeležava 180 godina od objavljivanja njegovog kapitalnog dela, pitanje Njegoševe kanonizacije ponovo se vraća u fokus — zašto je inicijativa iz 2013. godine zaustavljena?
Potpisi mitropolita Joanikija i predsednika opštine Nikole Jovanovića otvorili su put projektu koji spaja predanje i savremeni razvoj, uz planiranu donaciju od milion evra, izradu dokumentacije i uređenje prostora za buduću svetinju.
Jedna navika koju mnogi smatraju bezazlenom može da donese svađe, udaljavanje i unutrašnji nemir, a svetogorski starac pokazuje kako se kroz tišinu i pažljivo birane reči čuva duhovna snaga.
Grčki pevač bio je gost u Patrijaršijskom dvoru, a razgovor nije ostao samo na muzici i predstojećem koncertu. Dotakli su se vere, umetnosti i vrednosti koje povezuju bratske narode.
Posle 15 godina postupka, Strazbur je utvrdio da je Turska prekršila prava klirika i osporio tumačenje Lozanskog sporazuma, što može uticati i na druge slučajeve u Istanbulu.
Kimberli Gilfojl, nekadašnja voditeljka i tužiteljka, primila je svetinju sa Atosa u gestu koji je u prvi plan stavio duhovnu simboliku, a ne protokol i funkciju.
Poslednji ispraćaj 12-godišnjeg sina protojereja Ostoje Kneževića i popadije Viktorije duboko potresa vernike i bližnje, ostavljajući porodicu u tišini, molitvi i najtežem iskušenju koje jedan dom može da doživi.
Porodica, sveštenstvo i verni narod oprostili su se od sina sveštenika Ostoje Kneževića, dok je mitropolit crnogorsko-primorski u besedi poručio da se bol nosi krstom Hristovim, a da se duša čistote sabira u večnom životu.
Na sahrani dvanaestogodišnjaka koji je tragično preminuo, mitropolit Dimitrije govorio o veri, večnom životu i susretu bez rastanka, dok su porodica i vernici u tišini slušali poruke utehe i nade.
Od Oksforda i Atine do manastira Ćelije kod Valjeva, Blagoje Popović izabrao je život bez priznanja i komfora, ostavivši delo koje i danas snažno oblikuje pravoslavno mišljenje u Srbiji i izvan nje.
Prvi put je kročio u selo svojih predaka i služio u hramu u kojem je njegov deda pre stradanja propovedao veru Hristovu, a emotivno svedočenje sveštenika iz Milvokija ganulo je vernike u Drvaru i Trubaru.
Na današnji dan se sa poštovanjem sećamo Stefana Prvovenčanog – prvog srpskog kralja, ktitora, mirotvorca i sina svetitelja, koji je krunisao veru svoga naroda.
Grčki pevač bio je gost u Patrijaršijskom dvoru, a razgovor nije ostao samo na muzici i predstojećem koncertu. Dotakli su se vere, umetnosti i vrednosti koje povezuju bratske narode.
U razgovoru za radio emisiju „Iz perspektive večnosti“, poglavar Srpske pravoslavne crkve govorio je o pritiscima, klevetama i reakcijama tokom velikog sabranja vernika u Hramu Svetog Save.
Osvećenje Himelstira zakazano je za oktobar 2026. godine, a mitropolit nemački veruje da bi ova svetinja mogla da preraste u duhovno i kulturno središte Srba u Nemačkoj i mesto koje će ih učiniti vidljivijim u javnom životu.
U crkvi Uspenja Presvete Bogorodice jubilej je proslavljen kroz liturgiju, zvuke hilandarskih pojaca i sabranje koje je pokazalo duboku vezu ovog prostora sa svetogorskim nasleđem i živim predanjem Crkve.
Arhimandrit Jefrem poručio je da prisustvo Časnog Pojasa nije slučajno, govorio je o „milion poklonika“, zavetu kneza Lazara i duhovnoj vezi koja ostaje i posle odlaska svetinje u Vatoped.
Neobičan specijalitet iz starih monaških rukopisa pokazuje da su manastirske kuhinje nekada bile mesta u kojima su nastajali iznenađujuće zanimljivi ukusi.
Misa u crkvi San Karlo al Lacareto održana je povodom praznika Presvetog Srca Isusovog, ali je pažnju javnosti privukla zbog duginih boja, spornog natpisa na majici učesnika i rasprava o promenama u delu Crkve u Italiji.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
