Od Morinja do Kotora, život i mučeništvo Mihaila Barbića dobija večnu slavu – uz liturgijsko prisustvo mitropolita Joanikija i arhijereja, vera i hrabrost ovog sveštenika zasijali su kao svetionik za generacije vernika.
Hram Svetog Nikole u Kotoru danas će biti mesto svečanog i istorijskog događaja – kanonizacije sveštenomučenika Mihaila Barbića, paroha krtoljskog. Svetu arhijerejsku liturgiju, na kojoj će njegovo ime biti uvršteno u diptih Svetih, služiće mitropolit crnogorsko-primorski Joanikije, uz prisustvo više arhijereja, sveštenstva, monaštva i vernog naroda.
Dan ranije, u petak 23. januara, u Hramu Svetog Save u Tivtu služen je poslednji parastos sveštenomučeniku Mihailu, čije je ime prošle godine, na 80. godišnjicu njegove mučeničke smrti, zvanično uvršteno u red svetih od strane Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve.
Život posvećen Hristu i službi Crkvi
Mihailo Barbić rođen je 1899. godine, a njegov život bio je posvećen crkvenoj službi u Morinju, Krtolima i Podgorici. Njegov predan rad, čista duhovna posvećenost i neustrašivost u trenucima progona od strane tadašnje komunističke vlasti učinili su ga uzorom hrišćanskog sveštenoslužitelja. Uhvaćen i bačen u kotorski zatvor, svirepo je mučen i ubijen, ali njegova hrabrost i vernost Hristu zasijale su kao svetionik duhovne snage i istrajnosti.
SPC
Ikona Svetog sveštenomučenika Mihaila
Sveti primer mučeničke hrabrosti
U knjizi „Sveštenomučenik Mihailo Barbić – život i priključenija“, objavljenoj prošle godine u izdanju Mitropolije crnogorsko-primorske „Svetigora“, mitropolit Joanikije ističe:
„Ovaj divni izdanak Boke i prevlačke svetinje pokazao se kao uzorni sveštenoslužitelj na svakom mestu gde je služio i ostavio izuzetan trag. Njegov lik je zasijao u punom sjaju na kraju života, u mučeničkoj končini. Odvažno držanje pred bezbožnim dželatima bilo je kao kod drevnih hrišćanskih mučenika: ‘Mučenik ne gleda na opasnosti, nego na vijence. On se ne boji rana, nego broji nagrade. On ne vidi dželate koji bičuju ovde, nego podiže pogled prema anđelima koji pozdravljaju odozgo’“.
Današnja kanonizacija sveštenomučenika Mihaila Barbića nije samo čin Srpske pravoslavne crkve koja poštuje svoje mučenike; to je poziv vernicima da se podsete snage vere koja nadilazi strah i smrtnu opasnost, i da ustrajnost u Hristu ostaje večna nagrada i svetionik za generacije koje dolaze.
U temišvarskoj Sabornoj crkvi, uz molitve hiljada vernika i prisustvo arhijereja iz Srbije i Rumunije, svečano je proslavljen novi svetitelj čiji je kult godinama živeo u narodu — a sada je zauzeo mesto među svetima Crkve.
U porti Crkve Svetog Dimitrija sada stoji bronzana skulptura mitropolita Amfilohija — visoka 2,3 metra, sa krstom i episkopskom patericom u rukama. Delo vajara Zorana Ivanovića.
Dok region obeležava 180 godina od objavljivanja njegovog kapitalnog dela, pitanje Njegoševe kanonizacije ponovo se vraća u fokus — zašto je inicijativa iz 2013. godine zaustavljena?
Potpisi mitropolita Joanikija i predsednika opštine Nikole Jovanovića otvorili su put projektu koji spaja predanje i savremeni razvoj, uz planiranu donaciju od milion evra, izradu dokumentacije i uređenje prostora za buduću svetinju.
Zašto ljudi vole da traže znakove u snovima, datumima i običajima, gde se nalazi granica između simbola i sujeverja i zbog čega Crkva upozorava da svetinje ne mogu biti "magijska zaštita".
Posle 15 godina postupka, Strazbur je utvrdio da je Turska prekršila prava klirika i osporio tumačenje Lozanskog sporazuma, što može uticati i na druge slučajeve u Istanbulu.
Kimberli Gilfojl, nekadašnja voditeljka i tužiteljka, primila je svetinju sa Atosa u gestu koji je u prvi plan stavio duhovnu simboliku, a ne protokol i funkciju.
Poslednji ispraćaj 12-godišnjeg sina protojereja Ostoje Kneževića i popadije Viktorije duboko potresa vernike i bližnje, ostavljajući porodicu u tišini, molitvi i najtežem iskušenju koje jedan dom može da doživi.
Porodica, sveštenstvo i verni narod oprostili su se od sina sveštenika Ostoje Kneževića, dok je mitropolit crnogorsko-primorski u besedi poručio da se bol nosi krstom Hristovim, a da se duša čistote sabira u večnom životu.
Na sahrani dvanaestogodišnjaka koji je tragično preminuo, mitropolit Dimitrije govorio o veri, večnom životu i susretu bez rastanka, dok su porodica i vernici u tišini slušali poruke utehe i nade.
Od Oksforda i Atine do manastira Ćelije kod Valjeva, Blagoje Popović izabrao je život bez priznanja i komfora, ostavivši delo koje i danas snažno oblikuje pravoslavno mišljenje u Srbiji i izvan nje.
Prvi put je kročio u selo svojih predaka i služio u hramu u kojem je njegov deda pre stradanja propovedao veru Hristovu, a emotivno svedočenje sveštenika iz Milvokija ganulo je vernike u Drvaru i Trubaru.
Na današnji dan se sa poštovanjem sećamo Stefana Prvovenčanog – prvog srpskog kralja, ktitora, mirotvorca i sina svetitelja, koji je krunisao veru svoga naroda.
Uz podršku Eparhije timočke i domaćina iz Grčke, porodice su devet dana uživale na obalama Egejskog mora, obilazile svetinje Olimpijske regije i iz Soluna ponele uspomene koje će dugo pamtiti.
Nakon pomena postradalima na Kosovu polju i vojnicima sa Sočanskog fronta, episkop je govorio o smislu sećanja na junake, ljubavi prema bližnjima i značaju očuvanja svetinja za buduće naraštaje.
Mozaična ikona Presvete Bogorodice Odigitrije, pred kojom je, prema predanju, poslednje trenutke proveo otac Svetog Save, prvi put je izneta iz riznice Manastira Hilandar i predstavljena javnosti u prestonom gradu Srbije.
Kada je mali Vukan odlučio da pomogne čoveku kome je pomoć bila potrebna, nije ni slutio da će njegovo delo pokrenuti stari zvonik i promeniti srca svih ljudi oko njega.
Većina ga je videla bezbroj puta na ikonama, kupolama i bogoslužbenim predmetima, ali retko ko zna kako je ovaj drevni simbol postao jedno od najvažnijih znamenja pravoslavlja.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
