Wisam Hashlamoun / AFP / ProfimediaVaskršnja noć u crkvi Hristovog rođenja
Uprkos napetostima i izazovima, palestinski hrišćani u Crkvi Rođenja Hristovog dočekali Blagodatni oganj, potvrđujući da vera nije slomljiva ni pod težinom rata.
U tišini Vitlajema, pod noćnim nebom koje je obasjano samo svetlom vere, pravoslavni hrišćani se okupljaju, uprkos bombama i ratnoj opasnosti, da bi uz toplinu plamena Blagodatnog ognja, bogosluženje i nadu dočekali Vaskrs. U srcu ove drame, koja je duhovno iscrpljujuća, ali nikada nije slomila duše vernih, nalazi se Crkva Rođenja Hristovog – mesto gde je sam Gospod rođen. Ovde, pod svetlom hiljada sveća, ponovo zrači sveta tajna vaskrsenja, koja nadmašuje sve ljudske patnje i poteškoće.
Wisam Hashlamoun / AFP / Profimedia
I ove godine, u Vaskršnjoj noći, na ovom svetom mestu, donet je plamen Blagodatnog ognja, simbol najuzvišenije svetlosti koja je od davnina bila znak božanske prisutnosti i duhovne obnove. Tim svetim plamenom, započelo je obeležavanje vaskršnje večeri, ona koja je za svakog hrišćanina najuzvišeniji trenutak godine. Taj plamen nije samo svetlost, on je snaga vere, koja je, uprkos svim iskušenjima, neuništiva. Donet iz Jerusalima, ovog Blagodatnog ognja i ovog puta nije zatrošeno značenje: on je obnovljenje svetlosti, vaskrsenje nade i božanske prisutnosti usred borbi koje ne prestaju.
U trenutku kada se na Zapadnoj obali svuda oseća težina života pod okupacijom, Crkva Rođenja Hristovog ostaje svetionik nade. Nije to samo mesto Isusovog rođenja, ono je i odraz onoga što je, kroz vekove, hrišćanski narod nosio u srcu – nepokolebljivu veru koja ne može biti stisnuta, ni uništena. Tokom najuzvišenijeg trenutka ponoćne Vaskršnje liturgije, kada se svi okupljeni uzdižu u ljubavi i molitvama, onaj ko odražava svetlost – Hristos vaskrsava iz mrtvih, i sa njim, vaskrsava i vera ovog naroda.
Wisam Hashlamoun / AFP / Profimedia
Ali, iza ove svetlosti, u ovoj crkvi koja je tihi svedok istorije, svakodnevni život Palestinaca nije ni približno miran. Iako su najsvetiji trenutci prošlosti okupljali hrišćane iz svih krajeva sveta, sada je ovaj prostor opterećen ratnim opasnostima. Betlehem nije samo mesto gde se slavi, to je i grad koji doživljava nemirne trenutke, kada iznad njega ne prolazi samo svetlost s neba, već i senke bombi koje zasipaju područje. Duhovni otpor, koji je uporan kao svaki hrišćanin, ponovo se potvrđuje. Iako mnoštvo vernika ne može da kroči u Jerusalim, udaljeni su od svetog grada okruženog vojnim barijerama, nisu lišeni nade.
Palestinski hrišćani na Zapadnoj obali nose duboku tugu, ali i snažnu veru. Oni nisu samo "gosti" na svetoj zemlji, oni su njeni nosioci, ponosni na svoju baštinu i bogatstvo tradicija koje nisu zaboravili, uprkos svim izazovima. Kako bi dočarali najlepši trenutak Vaskrsa, kući nose kolačiće "maamoul", punjene datuljama, simbolizujući trnovu krunu Isusa Hrista, ili boje jaja, koja nose duhovnu simboliku vaskrsenja. Ove tradicije nisu samo običaji, one su središte njihovog postojanja, sredstvo otpora u svakodnevnim borbama.
Wisam Hashlamoun / AFP / Profimedia
Vaskršnja noć u crkvi Hristovog rođenja
Tako, pod jekovima ratnih sirena i neprekidnim zasipanjima bombama, palestinski hrišćani ostaju nepokolebljivi. U najtežim trenucima, u nemoguće izazovnim vremenima, njihova vernost ostaje najuzvišeniji dokaz da prava svetlost može sijati čak i u najmračnijim noćima. I ove Vaskršnje subote, kad se za njima sve zatvara, kad su na svakom koraku podsetnik na patnje sveta, oni ne zaboravljaju: U toj tišini, vaskrsenje se dešava – ne samo u hramu, već u svakom verniku, u svakom srcu koje ne posustaje, u svakom koraku nade.
Ova noć, pod svetlom vere, više je od od običnog bogosluženja. To je noć koja pokazuje svetu da vera palestinskih hrišćana nije samo stvar prošlosti, već življenja u trenutnom svetu. Vaskrsenje Hristovo je i dalje i njihovo vaskrsenje.
U tišini i molitvi Svete gore, bratstvo carske lavre sprema se za noć vaskrsenja – nove sveće se ukrašavaju, saborni hram prekriva se mirisnim cvećem, dok se hleb artos priprema za jutro koje donosi pobedu života nad smrću.
U svetinji na mestu Hristovog groba, pred hiljadama vernika i pod strogim merama bezbednosti, pojavio se sveti plamen – nevidljiv, neoskvrnjen, večan. Ovo čudo još jednom je potvrdilo da vera ne zna za granice, a nada ne prestaje da svetli ni u najmračnijim vremenima.
Dok su vernici uzvikivali: „Čekamo Blagodatni oganj!“, policija je blokirala aerodrom, pretresla arhiepiskopa i oduzela mu pasoš. Moskovska patrijaršija osudila je ovaj čin kao grubo kršenje verskih sloboda i pozvala na hitnu istragu.
Drugog dana svoje posete južnoj srpskoj pokrajini, poglavar Srpske pravoslavne crkve služio je Liturgiju u manastiru Visoki Dečani, poručivši vernicima da neprijatelji nisu ljudi, već smrt – jedini istinski protivnik, koga je Hristos pobedio iz ljubavi prema svakome od nas.
Dok se formiraju dugi redovi vernika ispred Hrama Svetog Save, zaštitnik građana upozorava da vređanje na njihov račun prelazi granicu slobode govora i predstavlja povredu ljudskog dostojanstva.
Od predanja o isceljenjima do istorijskih veza sa Svetim Savom i knezom Lazarom, šef Kabineta patrijarha Porfirija otkriva zbog čega je dolazak Časnog pojasa postao jedan od najznačajnijih duhovnih događaja poslednjih godina.
U besedi Svetog Nikolaja Ohridskog i Žičkog za utorak prve sedmice po Duhovima otvara se slika unutrašnje borbe između duha koji razara čovekov mir i Duha koji ga vraća smirenju, krotosti i njegovoj pravoj prirodi.
Posle 15 godina postupka, Strazbur je utvrdio da je Turska prekršila prava klirika i osporio tumačenje Lozanskog sporazuma, što može uticati i na druge slučajeve u Istanbulu.
Kimberli Gilfojl, nekadašnja voditeljka i tužiteljka, primila je svetinju sa Atosa u gestu koji je u prvi plan stavio duhovnu simboliku, a ne protokol i funkciju.
Poslednji ispraćaj 12-godišnjeg sina protojereja Ostoje Kneževića i popadije Viktorije duboko potresa vernike i bližnje, ostavljajući porodicu u tišini, molitvi i najtežem iskušenju koje jedan dom može da doživi.
Nedoumicu je za čitaoce portala religija.rs rešio sveštenik Nenad Stojanović, navodeći šta smemo, a šta ne bi trebalo da radimo sa pokvarenim vaskršnjim jajima.
U vaskršnjem intervjuu episkop budimljansko-nikšićki ne ostaje nem na pitanja savremenog čoveka, već otvoreno i sa apostolskom smelošću ukazuje na duhovne zablude koje su nas, kao narod, dovele do duhovnog sloma i identitetskog posrnuća.
Dok se formiraju dugi redovi vernika ispred Hrama Svetog Save, zaštitnik građana upozorava da vređanje na njihov račun prelazi granicu slobode govora i predstavlja povredu ljudskog dostojanstva.
Od predanja o isceljenjima do istorijskih veza sa Svetim Savom i knezom Lazarom, šef Kabineta patrijarha Porfirija otkriva zbog čega je dolazak Časnog pojasa postao jedan od najznačajnijih duhovnih događaja poslednjih godina.
U besedi Svetog Nikolaja Ohridskog i Žičkog za utorak prve sedmice po Duhovima otvara se slika unutrašnje borbe između duha koji razara čovekov mir i Duha koji ga vraća smirenju, krotosti i njegovoj pravoj prirodi.
Iz manastira Vatoped dopremljene su dodatne osveštane trakice, pa će svi vernici koji dolaze u Hram Svetog Save, nakon poklonjenja Časnom pojasu, moći da prime ovaj blagoslov.
Otvarajući predavanje igumana Jefrema, patrijarh srpski saopštio blagu vest da se boravak Časnog pojasa produžava zbog velikog broja vernika koji danima pristižu iz cele Srbije i regiona.
Od ranog jutra kolone vernika slivale su se ka tumanskoj svetinji na presvlačenje moštiju Svetog Zosima, dok je posle liturgije ogromna litija krenula kroz šumu ka isposnici svetitelja.
U unutrašnjosti monumentalnog hrasta lužnjaka nalazi se mali hram posvećen Svetoj Trojici, koji lokalni vernici čuvaju kao najveću svetinju, dok se oko njega i danas prepliću predanja.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
