Duhovi se smatraju rođendanom Crkve, a uspomena na Silazak Svetog Duha i danas živi u bogosluženjima, zelenim grančicama u hramovima i običajima koje vernici vekovima čuvaju.
Pravoslavni vernici ove godine, 31. maja, proslavljaju Duhove, praznik poznat i kao Trojice ili Silazak Svetog Duha na apostole. Reč je o jednom od najvažnijih praznika u hrišćanstvu, koji se obeležava pedeset dana posle Vaskrsa i deset dana nakon Vaznesenja Gospodnjeg. U crkvenoj tradiciji ovaj dan smatra se rođendanom Crkve Hristove.
Prema svedočenju Svetog pisma, nakon Hristovog vaznesenja apostoli su ostali u Jerusalimu, okupljeni na molitvi i u iščekivanju obećanog Utešitelja, Svetog Duha. Na dan Pedesetnice, dok su svi bili zajedno, dogodilo se nešto što je zauvek obeležilo istoriju hrišćanstva.
Iznenada se začuo snažan šum sa neba, nalik huku silnog vetra, koji je ispunio kuću u kojoj su se nalazili. Potom su se pojavili ognjeni jezici koji su se spustili na svakog od apostola. Ispunjeni blagodaću Svetog Duha, počeli su da govore jezicima koje do tada nisu znali, a ljudi okupljeni u Jerusalimu razumeli su ih svako na svom jeziku.
Taj događaj nije bio samo čudo već i početak velike misije širenja Jevanđelja. Apostol Petar tada se obratio okupljenom narodu rečima koje su snažno odjeknule među prisutnima, pa je, prema predanju, istoga dana oko tri hiljade ljudi primilo hrišćansku veru i krštenje. Upravo zato Duhovi se smatraju danom rođenja hrišćanske Crkve.
Naziv Trojice potiče od činjenice da se u ovom događaju na poseban način otkriva delovanje sva tri lica Svete Trojice. Bog Otac šalje obećanog Duha, Bog Sin je prethodno najavio Njegov dolazak, a Sveti Duh silazi na apostole i osnažuje ih za propovedanje Jevanđelja.
Zbog toga Duhovi zauzimaju posebno mesto u pravoslavnom bogoslužbenom kalendaru. Crkva toga dana ne proslavlja samo događaj koji se odigrao u Jerusalimu već i trajno prisustvo Svetog Duha među vernicima.
Na prazničnoj liturgiji služi se i posebna večernja služba sa molitvama Svetog Vasilija Velikog. U njima se vernici mole za darove Duha Svetoga, za isceljenje duševnih i telesnih slabosti, kao i za udostojenje večnog života u Carstvu Božjem.
Jedan od najupečatljivijih običaja vezanih za Duhove jeste ukrašavanje crkava zelenim grančicama, cvećem i travom. Vernici često pletu venčiće od osveštane trave, koje potom nose svojim domovima.
Koreni ovog običaja sežu do starozavetne Pedesetnice, kada su Jevreji svoje domove i bogomolje ukrašavali zelenilom u znak sećanja na vreme provedeno u pustinji nakon izlaska iz egipatskog ropstva. Hrišćanska tradicija ovom običaju dala je novo značenje. Zelenilo je postalo simbol duhovne obnove, novog života i blagodati koju Sveti Duh daruje ljudima.
Zato na Duhove mnogi hramovi izgledaju kao da je priroda zakoračila u njihovu unutrašnjost. Miris sveže trave i zelenih grančica jedan je od prepoznatljivih znakova ovog praznika i za mnoge vernike neodvojivi deo praznične atmosfere.
U pravoslavnoj ikonografiji Silazak Svetog Duha prikazuje se kao skup apostola okupljenih na jednom mestu, dok se iznad njihovih glava vide plameni jezici, simbol prisustva Svetog Duha. Takav prikaz podseća na događaj iz Jerusalima koji je označio početak širenja hrišćanske vere među narodima.
Zato Duhovi nisu samo sećanje na događaj iz apostolskog doba. Za pravoslavne vernike oni predstavljaju praznik zajedništva, duhovne obnove i podsećanje na trenutak kada je Crkva započela svoju misiju, koja traje sve do danas.
Verski kalendar Srpske pravoslavne crkve za peti mesec 2026. leta Gospodnjeg, sa detaljima o postu, slavama i danima posvećenim svetiteljima.
Praznici Vaznesenje Hristovo i Silazak Duha Svetoga pripadaju istom vaskršnjem krugu i njihov datum uvek zavisi od praznika Vaskrsenja Hristovog
Bio je najbliži saputnik apostola Petra, zapisao je jedno od četiri Jevanđelja i doneo hrišćanstvo u Egipat, a zbog vere je prošao kroz strašna stradanja. Predanje kaže da mu se u tamnici javio sam Hristos pred poslednje trenutke života.
Jedan od najvećih pravoslavnih duhovnika 20. veka ostavio je snažnu poruku vernicima kako da u srce prime blagodat i smisao ovog svetog dana.
Veliki duhovnik sa Svete Gore objašnjava zašto svakodnevne brige i rasuta pažnja zahtevaju dodatni trud onih koji žele da sačuvaju mir srca i sabranost uma.
Crkveno predanje govori o putu dragocene odežde Majke Božje, koju su dvojica carigradskih plemića prenela u prestonicu Vizantije, gde je položena u čuvenoj vlahernskoj crkvi i vekovima bila mesto molitve i utehe za vernike.
Svedočanstvo o razgovoru sa poznatim svetogorskim monahom već više od dve decenije izaziva pažnju, a u njemu se pominju veliki sukobi, uloga velikih sila i položaj pravoslavlja u budućim vremenima.
Verni narod sabrao se u hramu Svetih apostola Petra i Pavla u Aranđelovcu, gde su posle svete liturgije i litije osvećeni slavski kolač i prinosi, a prazničnu besedu održao je protojerej-stavrofor dr Zoran Krstić.
Meštani ovog sela veruju u čudotvorne moći ove crkve, tvrdeći da mnogi posetioci, zahvaljujući veri, ubrzo dobiju potomstvo ili dožive poboljšanje u životu.
Posle 15 godina postupka, Strazbur je utvrdio da je Turska prekršila prava klirika i osporio tumačenje Lozanskog sporazuma, što može uticati i na druge slučajeve u Istanbulu.
Kimberli Gilfojl, nekadašnja voditeljka i tužiteljka, primila je svetinju sa Atosa u gestu koji je u prvi plan stavio duhovnu simboliku, a ne protokol i funkciju.
Poslednji ispraćaj 12-godišnjeg sina protojereja Ostoje Kneževića i popadije Viktorije duboko potresa vernike i bližnje, ostavljajući porodicu u tišini, molitvi i najtežem iskušenju koje jedan dom može da doživi.
Porodica, sveštenstvo i verni narod oprostili su se od sina sveštenika Ostoje Kneževića, dok je mitropolit crnogorsko-primorski u besedi poručio da se bol nosi krstom Hristovim, a da se duša čistote sabira u večnom životu.
Na sahrani dvanaestogodišnjaka koji je tragično preminuo, mitropolit Dimitrije govorio o veri, večnom životu i susretu bez rastanka, dok su porodica i vernici u tišini slušali poruke utehe i nade.
Od rada i baštovanstva do venčanja i odlaska na groblje - jeromonah Visokopetrovskog manastira u Moskvi razjašnjava šta Crkva zaista uči o Duhovima, a šta potiče iz narodnih zabluda i sujeverja.
Pravoslavni vernici danas obeležavaju Silazak Svetog Duha na apostole – Duhove (Pedesetnicu), po starom i po novom kalendaru. Katolici obeležavaju Pohod Blažene Djevice Marije Elizabeti, dok muslimani nemaju univerzalno priznat veliki praznik, a Jevreji nemaju univerzalno priznat veliki praznik.
Jedan od najvećih hrišćanskih praznika, poznat u narodu i kao Pedesetnica, Duhovi, Trojica ili Trojčindan, je trodnevno praznovanje u znak sećanja na dan kada je Sveti Duh ispunio apostole snagom da šire Hristovu veru.
Ovaj praznik nas podseća na silazak Svetog duha na apostole i na trenutak kada je, prema predanju, započeto širenje vere koje je oblikovalo temelje Crkve i njeno učenje o Svetoj Trojici.
Crkveno predanje govori o putu dragocene odežde Majke Božje, koju su dvojica carigradskih plemića prenela u prestonicu Vizantije, gde je položena u čuvenoj vlahernskoj crkvi i vekovima bila mesto molitve i utehe za vernike.
Iako nose ista imena, njihova žitija donose različite priče o veri, čudima i stradanju.
Pravoslavni vernici danas obeležavaju Svete mučenike i besrebrenike Kozmu i Damjana po starom kalendaru, dok se po novom kalendaru obeležava Sveti apostol Akila. Katolička crkva obeležava spomendan Svetog Kamila de Lelisa, dok muslimani i Jevreji nemaju univerzalno priznat veliki praznik.
Dobili su dar isceljenja, a za svoju pomoć nisu tražili ništa osim vere u Hrista, a njihov život ostao je primer milosrđa, služenja drugima i nepokolebljivosti uprkos progonima.
Devojčica sa porodicom otkriva da se najlepši dar za veliki praznik svetih apostola Petra i Pavla ne krije u stvarima, već u ljubavi, dobroti i malim delima učinjenim od srca.
Neočekivani susret na ulici postao je povod da iguman Manastira Podmaine progovori o iskušenjima, veri i načinu na koji hrišćanin treba da odgovori na neprijatnosti.
Na praznik Rođenja Svetog Jovana Krstitelja vernici pletu venčiće od ivanjskog cveća. Saznajte šta oni simbolizuju u pravoslavnoj tradiciji i zašto ih Crkva smatra lepim izrazom narodne pobožnosti.
Iverska ikona na severu Rusije neprekidno mirotoči već četvrt veka, ali je to ostalo skriveno sve do upokojenja monahinje koja je čuvala ovu tajnu.
Ova neobična pita sa kajmakom, sirom ili mašću bila je deo trpeza u različitim balkanskim krajevima i imala svoje mesto u danima kada se nije postilo, kao i na ramazanskim večerama.
U kapeli Svetih Kozme i Damjana pri UKCS okupili su se lekari, vernici i bolesnici na molitvi za zdravlje.
Svetitelj našeg vremena upozorava da nije svaka revnost od Gospoda i da ona koja nema ljubav i smirenje može da se pretvori u duhovnu opasnost.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
