Veliki arhijerej koji je svojim životom izgrađivao mostove pomirenja između Crkava i naroda, otišao je u večnost. Poglavar Srpske pravoslavne crkve ističe posvećenost, veru i ljubav koja je obeležila službu njegovog blaženopočivšeg brata u Hristu.
Patrijarh srpski Porfirije uputio je dirljivu izjavu saučešća arhiepiskopu ohridskom i makedonskom Stefanu povodom blaženog upokojenja mitropolita debarsko-kičevskog Timoteja, koji je preminuo nakon života posvećenog veri, ljubavi i pomirenju među braćom u Hristu. Patrijarh je izrazio duboko žaljenje zbog gubitka ovog velikog i poštovanog arhijereja, ističući njegovu neizmernu ulogu u uspostavljanju jedinstva unutar Crkve i njegovu svesrdnu saradnju sa Srpskom pravoslavnom crkvom.
„Sa dubokim žaljenjem primili smo vest o upokojenju mitropolita debarsko-kičevskog Timoteja, sa kojim smo tek pre nešto više od mesec dana služili svetu liturgiju u manastiru Đunisu. Blaženog spomena vladika Timotej, kao verni svedok Hristov, čeznuo je za jedinstvom i, kada je nastupila punoća vremena, nadahnut Duhom Svetim, odlučno je doprineo uspostavljanju narušenog jedinstva Crkve“, naveo je patrijarh Porfirije.
Wikipedia
Blažnopočivši mitropolit debarsko-kičevski Timotej
Mitropolit Timotej, koji je rođen u Mladom Nagoričanu, bio je duhovni vođa i neumorni graditelj. Bio je izuzetno poptovan kako u svojoj eparhiji, tako među vermin narodom Pećke patrijaršije, ali i među svom braćom u Hristu. Kao nadležni arhijerej debarsko-kičevske eparhije, izvršio je oko 150 osvećenja crkava i manastira, a u njegovom radu zaista je vidljiv duhovni entuzijazam i posvećenost službi Bogu.
Patrijarh Porfirije podseća da je vladika Timotej stekao veliko poštovanje, ne samo kroz svoju službu, već i kroz iskrenu bratsku ljubav i nesebičnu pomoć koju je pružao, bez obzira na razlike i teškoće koje su postojale između Crkava. „Vladiku Timoteja smo doživljavali kao svog, najbližeg u Hristu brata“, dodao je patrijarh.
U svom pismu, patrijarh je izrazio duboko saučešće arhiepiskopu Stefanu, kao i celokupnoj Makedonskoj pravoslavnoj crkvi, te istakao da će se moliti za pokoj duše mitropolita Timoteja i nastaviti da čuvaju sećanje na njega kao velikog i iskrenog prijatelja.
„Molimo se Vaskrslom Gospodu da njegovu pravednu dušu nastani u rajskom naselju gde Božji ugodnici večno blaženstvuju“, završava svoju izjavu patrijarh Porfirije.
Mitropolit Timotej, koji je proveo vek u službi veri, ljubavi i zajedništvu, biće upamćen kao jedan od onih koji su neumorno radili na pomirenju i jedinstvu Crkve, ostavljajući dubok trag u srcima svih koji su ga poznavali.
Ono što posebno treba naglasiti jeste da SPC u isto vreme nije poklonila MPC sve one srpske svetinje i manastire, koje su gradili srpski vladari u istoriji. Tomosom o autokefaliji MPC te svetinje nisu poklonjene, kao što pojedini zlonamerni ili pak neznaveni ljudi komentarišu, već su dati na upotrebu, a to su dve suštinski različite pravne formulacije, istakao je arhimandrit Petar (Dragojlović).
U dubokoj povezanosti pravoslavne vere i bratske ljubavi, poglavar Ruske pravoslavne crkve uputio je iskreno saučešće srpskom narodu, moleći se za večni mir nastradalih i utehu onima koji tuguju.
U manastiru Rakovica, na parastosu patrijarhu Pavlu, episkop Tihon podsetio je na duhovnu snagu i jevanđeoske pouke velikog arhijereja, čije nasleđe i dalje vodi narod kroz izazovna vremena.
Ovaj pozdrav označava pobedu života nad smrti, podseća nas na radosnu vest da Isusova smrt nije bila uzaludna, da je umro za nas grešnike, a porodici upokojenog se šalje poruka da smrt nije kraj, već početak novog života u Hristu.
Od pranja nogu apostolima do ustanovljenja pričešća, ovaj dan nosi poruku smirenja i unutrašnjeg preobražaja, dok narodni običaji otkrivaju kako se vekovima pripremamo za najveći hrišćanski praznik.
U besedi za četvrtak Strasne sedmice, Sveti Nikolaj Ohridski i Žički naglašava da svako odbijanje Spasiteljeve ruke vodi u duhovnu tamu, dok prihvatanje donosi svetlost, čistotu i besmrtnost.
Pravoslavni vernici danas obeležavaju Veliki četvrtak po starom i po novom kalendaru. Katolici obeležavaju spomendan Svete Marije Kleofine, dok Jevreji slave poslednji dan Pashe, a muslimani nemaju univerzalno priznat veliki praznik.
Veliki četvrtak obeležila su četiri velika događaja: sveto pranje nogu učenicima, tajna večera, čudesna Isusova molitva i na kraju njegovo izdajstvo i hapšenje.
Dok su meštani tugovali za preminulim komšijom, zvuk pucnjave prekinuo je molitvu i odneo život protojereju Sergeju Kljahinu, ostavljajući šest ranjenih i duboku tugu među vernicima.
"U ovoj zastrašujućoj bujici tuge, molimo se za upokojenje duša nevino postradalih čeda Božjih, dok naše molitvene oči ostaju zagledane u lica porodica postradalih."
U knjizi “Istočni papizam”, istoričar Diogenis Valavanidis objavljuje faksimil dokumenta koji ukazuje na to da kanonizacija patrijarha Jeremija I, koji je pre pola veka ukinuo Pećku patrijaršiju, šalje ozbiljnu opomenu Beogradskoj patrijaršiji.
Uz svečanost u Makedonskom narodnom pozorištu obeležen Savindan uz poruke jedinstva, ljubavi i duhovne snage, uz prisustvo patrijarha Porfirija i visokih zvaničnika regiona.
Dok traje žustra javna rasprava o osnivanju Univerziteta "Sveti Sava", vladika bački podseća na istorijske korene evropskog obrazovanja i postavlja pitanje dvostrukih aršina.
Razgovor o regionu, stabilnosti i saradnji otvorio je i pitanje uloge Crkve u savremenim odnosima među državama - može li njen glas da utiče tamo gde politika često nailazi na granice.
Nastojateljica Manastira Vratna govori kako lavanda, pčelinji vosak i prirodna eterična ulja iz ove svetinje pomažu vernicima da povrate ravnotežu tela i duha.
Od jutarnje liturgije do prazničnog okupljanja uz rukotvorine i manastirske proizvode, dan je protekao u znaku molitve, sećanja na čudesno izbavljenje i živog susreta ljudi koji svoju veru potvrđuju i kroz rad i darivanje.
Kolone vernika iz Golupca i Kučeva slile su se u manastir, gde je jutro počelo Liturgijom, a potom nastavljeno krsnim hodom i molitvom pred moštima svetitelja.
Godinama je dolazio i bez objašnjenja zastajao na istom mestu u hramu u Libertivilu, sve dok nije razumeo šta ga tamo uporno vraća i odlučio da promeni svoj život.
Razgovor o regionu, stabilnosti i saradnji otvorio je i pitanje uloge Crkve u savremenim odnosima među državama - može li njen glas da utiče tamo gde politika često nailazi na granice.
