Kroz jednostavne boje brojeva i slova, Srpska pravoslavna crkva prenosi duboku duhovnu poruku i vodi vernike kroz svetkovine i praznike, otkrivajući značaj svakog dana u bogoslužbenom ciklusu.
U verskom kalendaru Srpske pravoslavne crkve, posebna simbolika boja slova predstavlja duboko ukorenjeno značenje i važnost praznika. Ova razlika nije samo vizelna i estetska, već nosi duhovnu i liturgijsku težinu koja vodi verne kroz crkvenu godinu, osvetljavajući put ka spasenju i večnom životu.
Crvena slova u kalendaru označavaju najveće i najvažnije praznike u crkvenoj godini. Ovi praznici su posvećeni ključnim događajima iz života Gospoda Isusa Hrista, Presvete Bogorodice i velikih svetitelja. To su dani kada se prisustvovanje liturgiji i uzdržavanje od fizičkog rada posebno preporučuju, a često i nalažu, kako bi se vernici potpuno posvetili molitvi, bogosluženju i duhovnom uzdizanju. Najvažniji među ovim praznicima su, na primer, Božić, Vaskrs, Bogojavljenje, Blagovesti i Velika Gospojina. Ove svetkovine donose posebnu radost i blagoslov, jer kroz njih vernici prisustvuju otajstvima koja su temelj vere i crkvenog života.
Crna, podebljana slova označavaju značajne praznike i svetitelje koji su takođe važni za crkveni život, ali ne nose isti liturgijski značaj kao oni označeni crvenim slovima. To su dani posvećeni mnogim svetiteljima i događajima iz crkvene istorije, koji služe kao podsetnik na svetle primere vere i vrline. Iako se na ove dane ne preporučuju strogi oblici uzdržavanja od rada kao na praznicima obeleženim crvenim slovima, vernici se pozivaju da prisustvuju bogosluženjima i da se sete svetitelja kroz molitvu i dobra dela.
Simbolika boja slova u kalendaru Srpske pravoslavne crkve, stoga, nije samo pitanje forme, već dubokog duhovnog značenja koje vodi vernike kroz bogatu riznicu crkvenih praznika i svetkovina. Crvena slova pozivaju na svečano slavlje i duboko molitveno stanje, dok crna, podebljana slova podsećaju na stalnu prisutnost svetitelja i značajnih događaja u životu crkve, koji inspirišu i ohrabruju verne na njihovom putu vere.
Printscreen/YouTube/Крстоносна Србија
Vaš komentar je uspešno snimljen i biće vidljiv nakon verifikacije administratora portala.
Priča o Vasiliju, Grigoriju i Jovanu Zlatoustom ne govori o nadmetanju svetosti, već o trenutku kada je Crkva pokazala da se istina ne meri poređenjem, nego saglasjem uma, reči i ljubavi.
PODNASLOV: U besedi za četvrtak mesopusne sedmice Sveti Nikolaj Ohridski i Žički postavlja neugodno pitanje: da li nas iskustvo i samouverenost vode napred - ili nam, lišenim nezlobivosti, polako zatvaraju pred Carstvom nebeskim?
Pravoslavni vernici danas obeležavaju Sveta Tri jerarha po starom i Svetog Meletija Antiohijskog po novom kalendaru. Katolici obeležavaju spomendan Svete Eulalije, dok u judaizmu i islamu danas nema velikog verskog praznika.
Jedna jednostavna, a snažna pouka sa Svete gore pokazuje da i najmanji napor u molitvi i učenju može promeniti život i vratiti unutrašnji mir.
Ovaj zajednički praznik ustanovljen je u XI veku, za vreme cara Aleksija Komnena.
Odluka gradske vlasti i Mitropolije otvorila je put ka izgradnji crkve posvećene Ostroškom Čudotvorcu, kao trajnom mestu sabiranja i nade u Podgorici.
Hleb blagoslova, molitve i tišine po receptu jednog od najstarijih kuvara na Atosu.
Dok su meštani tugovali za preminulim komšijom, zvuk pucnjave prekinuo je molitvu i odneo život protojereju Sergeju Kljahinu, ostavljajući šest ranjenih i duboku tugu među vernicima.
Recept iz "Srbskog kuvara" donosi miris cimeta, posne delicije i vekovnu tradiciju pravoslavnih kuhinja pravo na vaš sto.
Ulazili su u oltar, ispovedaonicu i trapove, a odgovor mitropolita Metodija oduševio je vernike: „Krijem ga u svom srcu“
Njene mošti dale su odgovor koji teolozi nisu mogli da pronađu – priča o događaju koji je zauvek promenio pravoslavnu veru i otkrio Božiju silu pred carevima i patrijarsima.
Car Likinije naredio je najstrašnije mučenje, ali ni vatra ni bol nisu slomili njihove reči – „Mi smo hrišćani“. Danas ih slavimo kao svetitelje čija hrabrost nadahnjuje vekovima.
Od apostola i proroka, preko mučenika i monaha, do careva i tihih pravednika – pravoslavna tradicija prepoznaje devet duhovnih likova svetosti.
Sveta Teodosija Tirska, koju Srpska pravoslavna crkva slavi 11. juna, svojim životom i čudesnim stradanjem pokazala je snagu vere koja ne zna za strah – i ostavila večni trag u duhovnom pamćenju hrišćanstva.
PODNASLOV: U besedi za četvrtak mesopusne sedmice Sveti Nikolaj Ohridski i Žički postavlja neugodno pitanje: da li nas iskustvo i samouverenost vode napred - ili nam, lišenim nezlobivosti, polako zatvaraju pred Carstvom nebeskim?
Jedna jednostavna, a snažna pouka sa Svete gore pokazuje da i najmanji napor u molitvi i učenju može promeniti život i vratiti unutrašnji mir.
Iako Crkva uči da smrt nije konačni kraj čovekovog postojanja, već prelazak iz prolaznog života u večnost, ljudi se lako ne mire sa gubitkom voljenih.
Pravoslavno učenje upozorava da tamo gde nestaju smirenje i ljubav tamo se otvara prostor za demonsko delovanje.
U selu Vasta crkva iz 12. veka odoleva vremenu i ljudskim rukama, dok njeni listovi i grane stvaraju neponovljiv spoj vere, prirode i istorije.
Dekan Bogoslovskog fakulteta u Foči upozorava da je reč o smišljenom potezu koji prevazilazi administraciju i zadire u samu suštinu vere i identiteta.
Bez znanja bratstva prepisani groblje i temelji crkve, dok se zemljište nadomak manastira prodaje za izgradnju hotela i motela.
Episkop istočnoamerički uzneo je snažnu molitvu za zaštitu nerođene dece, a prisutni, od članova Kongresa do vernika, priznaju da su njegove reči ostavile snažan trag.
Nakon pomoći stradalima u Konjicu i Jablanici, muftija Salem ef. Dedović javno se obratio poglavaru SPC i njegov čin opisao kao poruku bez koje nema zajedničke budućnosti u Bosni i Hercegovini.
Zadušnice 14. februara padaju na dan Svetog Trifuna, uoči mesnih poklada i praznika Sretenja Gospodnjeg, pa se molitveno sećanje na upokojene ove godine obeležava u posebno zgusnutom i simboličnom crkvenom okviru.
Jednostavan spoj cvekle, krompira i povrća pokazuje kako post na vodi može da bude hranljiv, tih i iznenađujuće pun ukusa, baš onako kako se uči iza manastirskih zidina.
