Đakon Svetojovanjskog hrama objašnjava kako običaji uoči ova dva sveta dana često nisu u skladu sa suštinskim učenjima hrišćanske vere.
Krstovdan i Bogojavljenje, dva praznika koja se u pravoslavnom kalendaru smenjuju, nose sa sobom bogatstvo tradicija i običaja, ali i konfuziju koja se ponekad javlja među vernicima. Ova dva praznika, koja se obeležavaju u zimskom periodu, imaju duboko ukorenjeno hrišćansko značenje, a često su u narodnoj tradiciji obeležena i praksama koje nisu uvek u skladu sa pravim duhom vere.
Kako ističe đakon Branko Batalo, Krstovdan je dan kada se sećamo prvih hrišćana koji su, na početku hrišćanske propovedi, primali veru. U tom kontekstu, najpre su se vernici krštavali upravo na Krstovdan kako bi na Bogojavljenje, dan kada je Isus Hristos kršten na reci Jordan, mogli da pristupe Svetoj Tajni pričešća. Ovaj običaj, nastao u ranom hrišćanstvu, imao je duboko duhovno značenje i bio je usmeren ka čišćenju duše kroz osvećenje vodom.
printskrin youtube BAP VESTI
Đakom Branko Batalo
Međutim, kako su godine prolazile, običaji su se prilagođavali narodnim potrebama i često su postajali razvodnjeni, gubeći svoja prvobitna značenja koja nisu u potpunosti u skladu sa hrišćanskim učenjima. Đakon Branko napominje da je Krstovdan, kao i mnogi drugi hrišćanski praznici, postao predmet različitih tumačenja i običaja koji nisu uvek duhovni, već su se ponekad razvili u rituale koji nisu direktno povezani sa suštinom vere.
- Jedan od takvih običaja je onaj uoči Bogojavljenja, kada vernici izlaze na ulice i dvorišta da bi u ponoć, pri prelasku iz Krstovdana u Bogojavljenje, zamišljali želje. Ovaj običaj, koliko god bio popularan, nije pravi izraz hrišćanskog verovanja. Isus nas je učio da se molimo za Božiju volju, a ne za svoje lične želje - ističe otac Branko.
S druge strane, plivanje za Častni Krst, običaj koji se praktikuje u mnogim srpskim mestima, simbolizuje ulazak u novu životnu fazu kroz vodu, koju je Hristos osveštio kroz svoje krštenje. Iako je ovo simbolički vezano za život, treba imati na umu da, kako kaže đakon Batalo:
- Krst više ne predstavlja smrt, kao što je to nekada bio slučaj, već kroz Isusovu smrt na Krstu i vaskrsenje, postaje simbol života - poručuje otac Branko za BAP vesti i dodaje da ovaj običaj, iako snažan i dirljiv, treba da bude obeležen dubljim duhovnim razumevanjem nego što to često biva.
printskrin youtube BAP VESTI
Otac Branko ističe da bogojavljenski vodicu treba koristiti samo u pravu svrhu, uz veru i molitvu
Drugi običaj koji se često sreće je korišćenje osvećene vode. Vernici veruju da ona ima moć izlečenja i zaštite, a đakon Batalo podseća da je potrebno koristiti je u pravoj svrsi – u molitvi i veri, posebno kada je u pitanju telesno ili duhovno lečenje.
- Voda koja je osvećena treba da se koristi sa verom i u molitvi, a ne za lične, trivijalne ili magijske potrebe - dodaje on.
Krstovdan i Bogojavljenje, praznici dubokog duhovnog značenja, pozivaju verne da se podsete na osnovne vrednosti hrišćanske vere: pokajanje, krštenje, molitvu i pričešće. Iako tradicija često obuhvata običaje koji su se odmakli od tih osnovnih vrednosti, istinska proslava ovih svetih dana treba da bude usmerena na duhovno pročišćenje, molitvu za Božiju volju i život u veri.
Istraživanje iz 2023. godine, koje je sproveo Institut za pravoslavne studije među pravoslavnim sveštenicima u 20 parohija širom 15 američkih država, otkrilo je da je broj konvertita u pravoslavnu crkvu porastao za 80% u 2022. godini u poređenju sa nivoima pre pandemije 2019. godine.
Ovaj dan, pretprazništvo Bogojavljenja, podseća nas na važnost unutrašnje čistote i pokajanja, dok se pripremamo za slavlje Hristovog krštenja i božanskog osvećenja.
Reči svetogorskog starca o ljudskoj slabosti otkrivaju zašto jedan pad ne mora da bude kraj borbe, već trenutak iz kojeg se može izvući važna pouka za ono što dolazi.
Na prazničnoj liturgiji vernicima se obratio mitropolit dalmatinski Nikodim, pozvavši ih da ljubav prema Bogu potvrde brigom o bližnjima i da nastave tradiciju svojih predaka.
Liturgiju su služili vladike Isihije i Kirilo, a verni narod u hrvatskoj prestonici dobio je mogućnost molitvenog poklonjenja svetim moštima Svetog vladike Nikolaja i Svetog Justina Ćelijskog.
Govoreći nad odrom upokojene monahinje, arhiepiskop šumadijski podsetio je na njen podvig, šest i po decenija provedenih u monaškom činu i pozvao okupljene na molitvu, pokajanje i pripremu za susret sa Gospodom.
Posle 15 godina postupka, Strazbur je utvrdio da je Turska prekršila prava klirika i osporio tumačenje Lozanskog sporazuma, što može uticati i na druge slučajeve u Istanbulu.
Mnogi se pitaju da li moraju oba dana u crkvu, da li je kupanje obavezno i šta se zaista računa pred Bogom - evo šta kaže crkvena praksa, a šta narodno predanje.
Šta se zaista dešava u hramovima u ove dane, zašto se voda ne svodi na „lek za sve“ i kako Crkva gleda na agijasmu, njenu snagu i njenu svrhu u životu vernika.
Hramovi širom zemlje otvaraju vrata vernicima koji se okupljaju da se prisete prvih hrišćana, učestvuju u vodoosvećenju i potvrde svoj duhovni put kroz post i molitvu.
U istom datumu susreću se priča o čaši otrova koja nije naudila i praznik koji priprema verne za Bogojavljenje – a iza toga stoji poruka koja se tiče svakog čoveka.
Reči svetogorskog starca o ljudskoj slabosti otkrivaju zašto jedan pad ne mora da bude kraj borbe, već trenutak iz kojeg se može izvući važna pouka za ono što dolazi.
Tokom praznične Liturgije u hramu Svetog pravednog Josifa u Hjustonu primili su Svetu tajnu krštenja i miropomazanja, a njihov dolazak u Pravoslavnu crkvu bio je deo samog bogosluženja.
Susret jereja Leonida Bratkova sa sedamdesetogodišnjom Anom otvorio je pitanje da li je krštenje samo utočište pred smrću ili poziv na promenu i oproštaj.
Nove pesme mitropolita zvorničko-tuzlanskog posvećene su svetiteljima, Presvetoj Bogorodici, monaškom životu, veri i duhovnom podvigu, a nastale su prema njegovim autorskim stihovima.
Pevačica je tokom privatne posete manastiru Varlam provela tri sata, upoznala se sa monaškim životom i zatražila savet o duhovnim pitanjima od starešine ovog drevnog središta Pravoslavne crkve.
Kada su se Mihajlo i Ana izgubili u šumi, neobičan drveni krstić i zvuk crkvenog zvona poveli su ih putem na kojem su otkrili da pomoć ponekad stiže onda kada joj se najmanje nadamo.
Tokom praznične Liturgije u hramu Svetog pravednog Josifa u Hjustonu primili su Svetu tajnu krštenja i miropomazanja, a njihov dolazak u Pravoslavnu crkvu bio je deo samog bogosluženja.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
