U Hramu Svetog velikomučenika Georgija priređen je svečani doček ikone, dok se završava izgradnja kapele posvećene svetiteljki čiji životni podvig vere, molitve i ljubavi vekovima nadahnjuje vernike širom sveta.
U Hram Svetog velikomučenika Georgija u Inđiji svečano je doneta ikona Svete blažene Ksenije Petrogradske, jedne od najpoštovanijih svetiteljki u ruskoj pravoslavnoj tradiciji, koju sa velikom ljubavlju poštuju i vernici Srpske pravoslavne crkve. Dolazak ove svetinje predstavlja veliki duhovni događaj za Inđiju i okolna mesta, jer će ikona ubuduće trajno ostati na poklonjenje vernicima.
Sa ikonom Svete Ksenije Petrogradske u Inđiju je donet i kamen sa njenog groba iz Sankt Peterburga, koji će biti položen u kapelu posvećenu ovoj velikoj svetiteljki, čija se izgradnja privodi kraju. Ovaj dar ima poseban duhovni značaj jer će buduća svetinja na taj način biti neposredno povezana sa mestom na kojem se vekovima čuva uspomena na Svetu Kseniju i koje posećuju brojni pravoslavni vernici.
Veliki broj vernika okupio se u Hramu Svetog velikomučenika Georgija kako bi dočekao ikonu, poklonio se pred likom Svete Ksenije Petrogradske, uputio molitve i zatražio njeno molitveno zastupništvo pred Gospodom. Za mnoge okupljene ovaj događaj nije samo čin poštovanja prema jednoj svetiteljki, već prilika za susret sa primerom duboke vere, smirenja i ljubavi prema bližnjem.
Poseban značaj ovog događaja ogleda se i u planu izgradnje kapele posvećene Svetoj blaženoj Kseniji Petrogradskoj u porti Hrama Svetog velikomučenika Georgija u Inđiji. Buduća kapela biće mesto trajne molitve i duhovnog sećanja na ovu svetiteljku, a kamen donet sa njenog groba biće položen u nju kao znak posebne povezanosti sa mestom njenog počinka u Sankt Peterburgu.
Sveta blažena Ksenija Petrogradska živela je u 18. veku u Rusiji. Nakon iznenadne smrti svog supruga Andreja Feodoroviča Petrova, carskog oficira, kada je imala oko 26 godina, odlučila je da ostatak života posveti molitvi za njegovu dušu.
Prema predanju, njen suprug je preminuo iznenada, bez pripreme za hrišćanski odlazak iz ovog života, zbog čega je Ksenija prihvatila veliki podvig molitve i ljubavi. Razdelila je svoju imovinu siromašnima, odrekla se svetovnog načina života i prihvatila podvig jurodstva Hrista radi, jednog od najtežih oblika podvižništva u pravoslavnoj tradiciji.
Nosila je odeću svog pokojnog supruga i potpuno se predala molitvi, pomažući ljudima koji su joj prilazili. Iako su je mnogi u početku smatrali neobičnom, vernici su vremenom prepoznali dubinu njenog duhovnog života i ljubav prema čoveku.
Po predanju, Sveta Ksenija je mnogima donosila utehu, pružala nadu i pomagala u nevoljama. Zbog njenog velikog milosrđa i molitvenog života, vernici joj se vekovima obraćaju kao molitvenoj zaštitnici porodice, bolesnih, siromašnih i svih koji prolaze kroz teške životne trenutke.
Posebno mesto poštovanja Svete Ksenije Petrogradske nalazi se na Smolenskom groblju u Sankt Peterburgu, gde se nalazi njeno počivalište. Ovo mesto vekovima posećuju vernici koji dolaze da se pomole, ostave svoje molbene zapise i zatraže njeno molitveno zastupništvo.
Ruska pravoslavna crkva proglasila ju je svetiteljkom 1988. godine, a njeno poštovanje proširilo se širom pravoslavnog sveta. Vernici je doživljavaju kao primer čoveka koji je ličnu bol i gubitak najbliže osobe pretvorio u neprestanu molitvu, služenje drugima i potpuno poverenje u Boga.
Dolazak ikone Svete Ksenije Petrogradske u Inđiju, zajedno sa kamenom sa njenog groba, zato ima duboku duhovnu simboliku. On predstavlja svojevrsni most između srpskih vernika i mesta gde se vekovima čuva uspomena na ovu svetiteljku, ali i podsećanje da se put svetosti gradi kroz veru, smirenje i ljubav prema Bogu i bližnjima.
Za vernike Inđije i okolnih mesta ova svetinja predstavljaće novo mesto molitve i utehe, dok će planirana kapela posvećena Svetoj Kseniji Petrogradskoj biti trajni znak poštovanja prema svetiteljki čiji život i danas nadahnjuje milione pravoslavnih hrišćana.
U Kuzbasu je odigran prvi međunarodni turnir pravoslavnih ekipa, gde su penali odlučili pobednika, ali je pravi trijumf bio u zajedništvu, veri i prijateljstvu koje je nadvladalo takmičenje.
Sveti vladika Nikolaj Velimirović zabeležio je priču o ruskom izbeglici koji je u Beogradu postao monah i kasnije episkop, a čije se mošti danas čuvaju u beogradskom Sabornom hramu.
Iverska ikona na severu Rusije neprekidno mirotoči već četvrt veka, ali je to ostalo skriveno sve do upokojenja monahinje koja je čuvala ovu tajnu.
Predanje o svetinji koja je prošla put od Damaska do Svete Gore i zauzela posebno mesto u životu srpskog naroda.
Ava Justin Popović je na Saboru Svetog arhangela Gavrila 1965. godine govorio o snazi molitve i pozvao vernike da u trenucima pada i velikih nevolja prizovu pomoć nebeskih zaštitnika.
Jedan od Sedamdesetorice apostola zajedno sa suprugom Priskilom širio je Jevanđelje, pomagao u osnivanju prvih hrišćanskih zajednica i ostao upamćen kao mučenik koji je do kraja ostao veran Hristu.
U Hramu Svetog velikomučenika Georgija priređen je svečani doček ikone, dok se završava izgradnja kapele posvećene svetiteljki čiji životni podvig vere, molitve i ljubavi vekovima nadahnjuje vernike širom sveta.
Na praznik svetog arhangela Gavrila, patrijarh srpski služio je liturgiju u drevnoj svetinji i podsetio da hrišćanski život počiva na poverenju u Božju volju, smirenju i spremnosti da se čuje glas Crkve.
Na praznik Svetog arhangela Gavrila, episkop bački pozvao je vernike na očuvanje crkvenog jedinstva, poručivši da se Hristos i Crkva ne mogu prilagođavati ljudskim merilima.
Posle 15 godina postupka, Strazbur je utvrdio da je Turska prekršila prava klirika i osporio tumačenje Lozanskog sporazuma, što može uticati i na druge slučajeve u Istanbulu.
Kimberli Gilfojl, nekadašnja voditeljka i tužiteljka, primila je svetinju sa Atosa u gestu koji je u prvi plan stavio duhovnu simboliku, a ne protokol i funkciju.
Poslednji ispraćaj 12-godišnjeg sina protojereja Ostoje Kneževića i popadije Viktorije duboko potresa vernike i bližnje, ostavljajući porodicu u tišini, molitvi i najtežem iskušenju koje jedan dom može da doživi.
Porodica, sveštenstvo i verni narod oprostili su se od sina sveštenika Ostoje Kneževića, dok je mitropolit crnogorsko-primorski u besedi poručio da se bol nosi krstom Hristovim, a da se duša čistote sabira u večnom životu.
Na sahrani dvanaestogodišnjaka koji je tragično preminuo, mitropolit Dimitrije govorio o veri, večnom životu i susretu bez rastanka, dok su porodica i vernici u tišini slušali poruke utehe i nade.
Protojerej Sergije Baranov govori o neobičnom susretu kod kapele na Smolenskom groblju i rečima neznanca koje su se, godinama kasnije, pokazale kao znak blagoslova koji se ne zaboravlja.
Dopisnik RIA Novosti zabeležio je video snimkom šta se dešava sa ikonom.
Zašto se naši savremenici tako lako „pecaju“ na banalnu ezoteriku koju predstavlja i Fatimino oko?
Ko je i kada naslikao ovu Kazansku ikonu – nije poznato. Najraniji opis sačuvan je u popisu crkvene imovine iz 1822. godine:
Na praznik svetog arhangela Gavrila, patrijarh srpski služio je liturgiju u drevnoj svetinji i podsetio da hrišćanski život počiva na poverenju u Božju volju, smirenju i spremnosti da se čuje glas Crkve.
Na praznik Svetog arhangela Gavrila, episkop bački pozvao je vernike na očuvanje crkvenog jedinstva, poručivši da se Hristos i Crkva ne mogu prilagođavati ljudskim merilima.
Na mestu gde je Stefan Uroš IV Dušan Nemanjić prvobitno sahranjen, nakon manastirske slave služen je parastos prvom srpskom caru.
U porti manastira, nakon svete arhijerejske liturgije episkopa Teodosija, održan je program posvećen srpskoj kulturi i tradiciji, a umetnici su pesmom podsetili na duhovno nasleđe Kosova i Metohije.
Na mestu gde je Stefan Uroš IV Dušan Nemanjić prvobitno sahranjen, nakon manastirske slave služen je parastos prvom srpskom caru.
U porti manastira, nakon svete arhijerejske liturgije episkopa Teodosija, održan je program posvećen srpskoj kulturi i tradiciji, a umetnici su pesmom podsetili na duhovno nasleđe Kosova i Metohije.
Episkopa raško-prizrenskog Teodosija u drevnoj zadužbini cara Dušana dočekali su iguman Mihailo sa bratstvom i vernim narodom, nakon čega je počela sveta arhijerejska liturgija.
Posle dugog iščekivanja i brojnih iskušenja, supružnici su u svetinji pronašli utehu i nadu, a vest koju su ubrzo dobili zauvek im je promenila život.
U porti manastira, nakon svete arhijerejske liturgije episkopa Teodosija, održan je program posvećen srpskoj kulturi i tradiciji, a umetnici su pesmom podsetili na duhovno nasleđe Kosova i Metohije.
Stari recept za jednostavnu poslasticu iz domaćih kuća koja se spremala u mrsne dane i čuvala ukus leta, kajsija iz voćnjaka i porodičnih okupljanja za trpezom.
Episkopa raško-prizrenskog Teodosija u drevnoj zadužbini cara Dušana dočekali su iguman Mihailo sa bratstvom i vernim narodom, nakon čega je počela sveta arhijerejska liturgija.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
