SVEDOČENJE MATI PARASKEVE IZ MILEŠEVE MENJA DOSADAŠNJE ISTINE O MOŠTIMA PRVOG SRPSKOG ARHIEPISKOPA: „Levu ruku Svetog Save je otkupio otac Ruđera Boškovića“
Iako se vekovima verovalo da su potpuno spaljene na Vračaru, novo svedočenje otkriva nove detalje o svetiteljevim moštima i njihovom putu kroz istoriju.
Mošti Svetog Save, prvog arhiepiskopa Srpske pravoslavne crkve i prosvetitelja, vekovima su predmet dubokog poštovanja, ali i različitih predanja i svedočenja koja stvaraju nedoumice u razumevanju njihove istorije.
Iako brojni pisani izvori beleže da su njegove mošti prenete iz Trnova u manastir Mileševu 1237. godine (spc.rs), a potom spaljene na Vračaru 1594. godine, postoje i drugačije priče i predanja koja otežavaju utvrđivanje tačnih činjenica. Svedočenje mati Paraskeve, monahinje manastira Mileševa, baca novo svetlo na sve dosadašnje priče o moštima Svetog Save:
RINA
Leva ruka Svetog Save od 2007. čuva se u manastiru Mileševa
- Tu je leva šaka Svetog Save. Nedostaje samo mali prst koji je ostao za uspomenu u Bugarskoj, u manastiru u Trnovu. To je bila, da tako kažemo, cena koju je car Arsen tražio da bar nešto ostane od svetitelja kod njih. Ali mi smo uspeli da dobijemo od sveg tela našeg Svetog Save samo levu šaku, koja se danas iznosi na svakodnevno celivanje i poklonjenje - svedoči mati Paraskeva, a potom otkriva:
- Levu šaku je otkupio od bratstva Čengića Nikola Bošković, rođeni otac Ruđera Boškovića, i poklonio je manastiru Svete Trojice u Pljevljima, da bi ona 2007. godine bila doneta u Mileševu.
RINA
Monahinja Paraskeva pored kivota u kome se čuva leva Ruka Svetog Save
Poslednjih godina u Hrvatskoj je primetno prekrajanje istorije, pri čemu pojedinci i određene institucije nastoje znamenite Srbe i pravoslavce, poput Nikole Tesle i Ruđera Boškovića, prikazati kao izdanke hrvatskog naroda. Međutim, i ova priča više nego direktno potvrđuje nacionalnu i versku pripadnost Ruđera Boškovića, čiji je otac, pravoslavni Srbin Nikola Bošković, otkupio deo moštiju Svetog Save i tako ih spasao, predavši ih na čuvanje pravoslavnom manastiru.
RINA
Mati Paraskeva ispred freske na kojoj je Sveti Sava
Ovo svedočenje otvara nova pitanja o očuvanju i predanju moštiju Svetog Save kroz vekove i podseća na bogatstvo duhovne istorije srpskog naroda. Bez obzira na različite izvore i tumačenja, prisustvo svetitelja u njegovim moštima ostaje neprolazna svetlost i uteha za vernike, dok njegova duhovna zaostavština nastavlja da uznosi Crkvu i narod u veri i ljubavi prema Bogu.
Iako su ovi stihovi postali simbol vere i ljubavi prema Svetom Savi, pominju se imena nekoliko sveštenika i jednog monaha kao potencijalnih autora. Otkrijte sve o njenoj istoriji, uticaju i tragovima koji vode do misterioznog stihopisca.
Mnogi vernici su u nedoumici zbog različitih tumačenja o pripremi za Svetu tajnu pričešća. Osnivač Srpske pravoslavne crkve je u svom Nomokanonu ostavio precizne smernice koje i danas osvetljavaju put ka dostojnom pričešćivanju.
Izložba „Anđeoski obrazi Hilandara“, duhovne besede i svečana akademija obeležili su dane u čast Svetog Save, okupivši verni narod u znaku ljubavi, zajedništva i molitve.
U besedi za sredu 3. sedmicu po Vaskrsu, Sveti Nikolaj Ohridski i Žički pokazuje kako čovek, i pored znanja o posledicama greha, često ostaje nepromenjen i zarobljen u obrascima koje i sam prepoznaje kao pogrešne.
Pravoslavni vernici danas obeležavaju Svete mučenice Agapiju, Hioniju i Irinu po starom i Svete apostole Jasona i Sosipatra po novom kalendaru. Katolici obeležavaju spomendan Svete Katarine Sijenske, dok Jevreji i muslimani nemaju univerzalno priznat veliki praznik.
Učenje jednog od najvećih svetitelja pravoslavlja usmerava pažnju na to da se upravo kroz različitosti gradi punoća ljudskih odnosa i razumevanja među ljudima.
Dok su meštani tugovali za preminulim komšijom, zvuk pucnjave prekinuo je molitvu i odneo život protojereju Sergeju Kljahinu, ostavljajući šest ranjenih i duboku tugu među vernicima.
Bez miksera, bez čekanja i bez raskoši, ovaj recept čuva duh porodičnih okupljanja i dana kada crkveni kalendar dopušta da se radost podeli i kroz desert koji nije postan.
Na praznik Pedesetnice, u prisustvu patrijarha Porfirija i vladike Siluana, sveta relikvija – leva ruka prvog srpskog arhiepiskopa – ispraćena je iz Hrama Svetog Save ka svetinji kraj Prijepolja.
Iz manastira Mileševe u prestoni grad stiže sveta ruka prvog srpskog arhiepiskopa, a ulice Beograda ispuniće se hiljadama vernika, molitvama, ikonama i pesmom – u jednom od najsvečanijih događaja u duhovnom životu naroda.
U besedi za sredu 3. sedmicu po Vaskrsu, Sveti Nikolaj Ohridski i Žički pokazuje kako čovek, i pored znanja o posledicama greha, često ostaje nepromenjen i zarobljen u obrascima koje i sam prepoznaje kao pogrešne.
Učenje jednog od najvećih svetitelja pravoslavlja usmerava pažnju na to da se upravo kroz različitosti gradi punoća ljudskih odnosa i razumevanja među ljudima.
Mark Linč kritikovao je američku spoljnopolitičku pasivnost, najavljujući zakonodavne i ekonomske mere prema Turskoj dok ne dođe do promene statusa Aja Sofije.
Među kandidatima je i mestobljustitelj prestola, dok jedan od ranije pominjanih arhijereja nije ušao u završni krug. Postupak se nastavlja pred nadležnim telom koje donosi konačnu odluku.
Eparhija zagrebačko-ljubljanska ne ostavlja prostor za relativizaciju – traži odgovornost, upozorava na posledice i ukazuje da je pogođeno nešto mnogo dublje od same svetinje
Dobrun kod Višegrada krije priču o monasima, carevima, razaranjima i obnovama koje prkose vremenu, mesto gde se slojevi istorije ne čitaju, nego osećaju pod nogama i u tišini zidova.
U razgovoru koji nadilazi uobičajene novinarske priče, otac Dimitrije govori o smislu praznovanja, o radosti koja ne prolazi i o tome zašto se Vaskrs ne objašnjava, već prepoznaje u životu, odnosima i svakodnevnim susretima vernika.
Opsežna analiza višedecenijskih istraživanja otkriva složene uzroke razlika u religioznosti i pokazuje kako društveni položaj, psihološki obrasci i istorijske okolnosti oblikuju odnos prema veri, čak i tamo gde su uloge strogo podeljene
