SVEDOČENJE MATI PARASKEVE IZ MILEŠEVE MENJA DOSADAŠNJE ISTINE O MOŠTIMA PRVOG SRPSKOG ARHIEPISKOPA: „Levu ruku Svetog Save je otkupio otac Ruđera Boškovića“
Iako se vekovima verovalo da su potpuno spaljene na Vračaru, novo svedočenje otkriva nove detalje o svetiteljevim moštima i njihovom putu kroz istoriju.
Mošti Svetog Save, prvog arhiepiskopa Srpske pravoslavne crkve i prosvetitelja, vekovima su predmet dubokog poštovanja, ali i različitih predanja i svedočenja koja stvaraju nedoumice u razumevanju njihove istorije.
Iako brojni pisani izvori beleže da su njegove mošti prenete iz Trnova u manastir Mileševu 1237. godine (spc.rs), a potom spaljene na Vračaru 1594. godine, postoje i drugačije priče i predanja koja otežavaju utvrđivanje tačnih činjenica. Svedočenje mati Paraskeve, monahinje manastira Mileševa, baca novo svetlo na sve dosadašnje priče o moštima Svetog Save:
RINA
Leva ruka Svetog Save od 2007. čuva se u manastiru Mileševa
- Tu je leva šaka Svetog Save. Nedostaje samo mali prst koji je ostao za uspomenu u Bugarskoj, u manastiru u Trnovu. To je bila, da tako kažemo, cena koju je car Arsen tražio da bar nešto ostane od svetitelja kod njih. Ali mi smo uspeli da dobijemo od sveg tela našeg Svetog Save samo levu šaku, koja se danas iznosi na svakodnevno celivanje i poklonjenje - svedoči mati Paraskeva, a potom otkriva:
- Levu šaku je otkupio od bratstva Čengića Nikola Bošković, rođeni otac Ruđera Boškovića, i poklonio je manastiru Svete Trojice u Pljevljima, da bi ona 2007. godine bila doneta u Mileševu.
RINA
Monahinja Paraskeva pored kivota u kome se čuva leva Ruka Svetog Save
Poslednjih godina u Hrvatskoj je primetno prekrajanje istorije, pri čemu pojedinci i određene institucije nastoje znamenite Srbe i pravoslavce, poput Nikole Tesle i Ruđera Boškovića, prikazati kao izdanke hrvatskog naroda. Međutim, i ova priča više nego direktno potvrđuje nacionalnu i versku pripadnost Ruđera Boškovića, čiji je otac, pravoslavni Srbin Nikola Bošković, otkupio deo moštiju Svetog Save i tako ih spasao, predavši ih na čuvanje pravoslavnom manastiru.
RINA
Mati Paraskeva ispred freske na kojoj je Sveti Sava
Ovo svedočenje otvara nova pitanja o očuvanju i predanju moštiju Svetog Save kroz vekove i podseća na bogatstvo duhovne istorije srpskog naroda. Bez obzira na različite izvore i tumačenja, prisustvo svetitelja u njegovim moštima ostaje neprolazna svetlost i uteha za vernike, dok njegova duhovna zaostavština nastavlja da uznosi Crkvu i narod u veri i ljubavi prema Bogu.
Iako su ovi stihovi postali simbol vere i ljubavi prema Svetom Savi, pominju se imena nekoliko sveštenika i jednog monaha kao potencijalnih autora. Otkrijte sve o njenoj istoriji, uticaju i tragovima koji vode do misterioznog stihopisca.
Mnogi vernici su u nedoumici zbog različitih tumačenja o pripremi za Svetu tajnu pričešća. Osnivač Srpske pravoslavne crkve je u svom Nomokanonu ostavio precizne smernice koje i danas osvetljavaju put ka dostojnom pričešćivanju.
Izložba „Anđeoski obrazi Hilandara“, duhovne besede i svečana akademija obeležili su dane u čast Svetog Save, okupivši verni narod u znaku ljubavi, zajedništva i molitve.
Duhovni vođa srpskog naroda traži hitnu intervenciju međunarodne zajednice kako bi se sprečila primena zakona koji preti školama, bolnicama i opstanku srpskog naroda.
Priča o ovom datumu često se vezuje za Tajnu večeru i Judinu izdaju, ali profesor Moskovske duhovne akademije, Aleksej Iljič Osipov, upozorava da strah od „loših znakova“ može čoveka odvesti u zabludu.
Dok su meštani tugovali za preminulim komšijom, zvuk pucnjave prekinuo je molitvu i odneo život protojereju Sergeju Kljahinu, ostavljajući šest ranjenih i duboku tugu među vernicima.
Na praznik Pedesetnice, u prisustvu patrijarha Porfirija i vladike Siluana, sveta relikvija – leva ruka prvog srpskog arhiepiskopa – ispraćena je iz Hrama Svetog Save ka svetinji kraj Prijepolja.
Iz manastira Mileševe u prestoni grad stiže sveta ruka prvog srpskog arhiepiskopa, a ulice Beograda ispuniće se hiljadama vernika, molitvama, ikonama i pesmom – u jednom od najsvečanijih događaja u duhovnom životu naroda.
Priča o ovom datumu često se vezuje za Tajnu večeru i Judinu izdaju, ali profesor Moskovske duhovne akademije, Aleksej Iljič Osipov, upozorava da strah od „loših znakova“ može čoveka odvesti u zabludu.
Čovek lako upada u zamku da na uvredu odgovori uvredom, na zlo zlom, ali hrišćansko iskustvo vekovima svedoči da takav odgovor samo produbljuje sukobe i unosi nemire.
Ketrin Krik je od audicija za filmove došla do punih arena i miliona pregleda, uz egzorcizme obećava isceljenja, dok verski analitičari upozoravaju da iza svega stoji zloupotreba vere i profit.
Dok istraživanja beleže rast broja onih koji se izjašnjavaju kao vernici, otac Vasilije podseća na razliku između spoljašnje discipline i istinskog preobražaja i pobožnosti.
Na univerzitetu u Kjotu napravljen je humanoid Budaroid koji odgovara na pitanja ljudi, učestvuje u obredima i prilagođava svoje odgovore svakom sagovorniku.
Sveti Nikolaj Ohridski i Žički podseća zašto je Hristos hrana koju ne smemo zaboraviti i kako Njegova prisutnost svakodnevno hrani misli, srce i volju.
Pravoslavni vernici danas obeležavaju Prepodobnog Vasilija Ispovednika po starom i Prenos moštiju Svetog Nikifora Carigradskog po novom kalendaru. Katolici slave spomendan Svete Kristine Persijske, muslimani su u mesecu ramazana, dok Jevreji danas nemaju većeg opšteg praznika.
U trenucima kada čovek pomisli da više nema snage da izdrži, jedna snažna ličnost pravoslavnog duhovnog života 20. veka podseća kako se kroz istrajnost može pronaći mir i radostusred najvećih životnih tereta.
