Duhovna riznica 01.04.2025 | 18:14

VODA JE POČELA DA PUNI PLATO, VERNICI SU U PANICI BEŽALI: "Pomolila sam se ocu Joilu i čula samo jednu reč", čudo usred haosa

Izvor: religija.rs
Autor: M. Š.
VODA JE POČELA DA PUNI PLATO, VERNICI SU U PANICI BEŽALI: "Pomolila sam se ocu Joilu i čula samo jednu reč", čudo usred haosa
Christine Bird/Shutterstock Manastir Ostrog, gde počivaju mošti Svetog Vasilija Ostroškog

Vodu su brzinski vadili iz tog kanala, koji se nalazio oko crkve, kako ne bi ušla u svetinju.

Neverovatnu priču o tome kako je kiša pretila da potopi deo crkve Bogorodice, nakon što je neko daskama zatvorio odvod za vodu, ali i o tome kako do potpapanja nije došlo podelila je jedna vernica u knjizi o ocu Joilu.

Ona je navela da je za pomoć u mislima prizvala oca Joila, a njena molitva je, kaže, čudesno uslišena.

Desilo se to u  Jerusalimu, kada je odjednom počela velika kiša.

- I plato gde se nalazi crkva Bogorodice je počeo da se puni vodom. Odjednom je nivo vode porastao do nekih metar i po. I ljudi su panično počeli da beže iz crkve majke Božije, preko tog platoa koji se neverovatnom brzinom punio vodom. 

Posle je ustanovljeno da se to desilo pošto je neko zatvorio odliv nekakvim daskama.

- Pretila je opasnost da voda uđe u crkvu gde se nalazi grob majke Božije. I monah koji tu saslužuje (a to sve traje desetak minuta) kaže sestri koja je iz Srbije,  "ako ti je duhovni otac stvarno prozorljiv, pomoli se da voda stane".

- I ja sam se pomolila: “Oče Joile pomozi“.

Vodu su brzinski vadili iz tog kanala, koji se nalazio oko crkve, kako ne bi ušla u svetinju. 

- Dole u crkvi postoji sigurnosni šaht za odvod vode, ako bi voda ušla. Nešto vode je ušlo, ali ne u meri da sve poplavi. Posle nepunih minut od molitve, čula sam: “prestaće“ Posle par minuta  kiša je prestala da pada sa neba. Obaveštena je policija, daske su sklonjene, a u pitanju je bila neka vrsta sabotaže.

Ko je bio otac Joil?

Printscreen/YouTube/Vijesti online
Otac Joil

 

Rođen je 20. jula 1940. godine kao Jošo Bulatović u selu Smrčje kod Kolašina. Već na početku rata ostaje bez oca Milete, pa je njega i braću kroz iskušenja rata sama čuvala i podizala majka Marija. Neposredno nakon rata porodicu je zadesila tragedija koja je ostavila snažan pečat na njegov dalji život – u jednom danu su od nađene bombe poginula tri njegova brata, a preživeo je samo jedan njegov brat – Janko.

Nakon završetka osnovne škole u Kolašinu, maturirao je u beranskoj gimnaziji, nakon čega završava Pedagošku akademiju na Cetinju. Zaposlio se kao nastavnik hemije u Osnovnoj školi „Vuko Jovović“ u Danilovgradu, gde provodi 15 godina radnog staža do invalidske penzije.

Od rane mladosti pokazivao je zanimanje za duhovnost i za Crkvu. U nedostatku iskusnih duhovnika u Crnoj Gori, tada duhovno razorenoj od bezbožnog režima, za rukovođenje u crkvenom životu odabrao je čuvenog vitovničkog starca Tadeja, koji je dugo godina bio njegov duhovni savetnik. Nakon nekoliko poseta Svetoj zemlji krajem sedamdesetih i početkom osamdesetih godina prošlog veka, odlučuje da se posveti podvižničkom životu, živeći u svetu po pravilima monaškog asketizma i potpune posvećenosti duhovnosti. Krajem osamdesetih godina postaje aktivni član duhovne zajednice koja se u manastiru Ćelija Piperska formirala oko blaženog spomena arhimandrita Lazara.

Od sredine devedesetih započinje gradnju svoje zadužbine – manastira Ćirilovac na svom imanju kod Kolašina. Manastir je osvećen u septembru 1999. godine i tada je postavljen za igumana manastira. Već naredne godine se formira manastirsko sestrinstvo. Iako se manastir nalazi zabačen u planinama i do njega vodi makadamski put, stotine ljudi je svakog dana dolazilo u manastir za savet, molitvu i ispovest.

Tanjug/AP Darko Vojinovic
Mitropolit Amfilohije

 

Godine 2005. mitropolit Amfilohije je sa još tri arhijereja osvetio crkvicu koju je otac Joil podigao na vrhu Bjelasice po imenu Ključki Tavor i posvetio ju Preobraženju Gospodnjem, a koja je rađena kao verna kopija srušene lovćenske crkve. Već 2007. godine osvećen je i muški manastir posvećen Bogorodici Jerusalimskoj u neposrednoj blizini manastira Ćirilovca.

Svoj monaški život zaokružio je primanjem velike monaške shime 2016. godine, od kada je primao manje naroda za ispovest i savet, a više se posvećivao molitvi. Upokojio se nakon kraće bolesti u svojoj zadužbini manastiru Ćirilovcu 20. februara 2022. godine, gde je i sahranjen.