CRNOGORSKI PREMIJER SPAJIĆ UVREDIO MITROPOLITE: "Ne primam savete od popova!!"

Retorika premijera Crne Gore Milojka Spajića ponovo je uzburkala duhove, ali ovog puta ne samo na političkoj sceni, već duboko u duhovnoj i verskoj ravni. Njegova izjava da „ne prima savete od popova“ – upućena direktno na račun mitropolita budimljansko-nikšićkog Metodija – izazvala je ogorčenje među verujućim narodom, sveštenstvom i poštovaocima Srpske pravoslavne crkve, ne samo u Crnoj Gori, već u svim srpskim zemljama i rasejanju.

Tanjug/AP/Boris Grdanoski

 

Retorička zamena i namera da se unizi

U srpskom jeziku i narodnoj tradiciji sveštenici se kolokvijalno nazivaju „popovima“, dok se episkopi i mitropoliti oslovljavaju sa „vladika“, što im je i kanonski i liturgijski naziv. Ova distinkcija nije samo formalna – ona izražava poštovanje prema hijerarhijskom poretku Crkve i monaškom činu episkopata.
Zato su mnogi s pravom ocenili da Spajićevo nazivanje mitropolita „popovima“ nije moglo biti slučajno. Teško je poverovati da premijer ne zna osnovnu razliku između parohijskog sveštenika i arhijereja. Time što je arhijereje, iz redova monaštva, sveo na termin koji se u narodu koristi za parohe, poslao je jasnu poruku nipodaštavanja. Reč je o svesnom pokušaju delegitimizacije njihovog autoriteta i uticaja.

Povod: istina koja boli

Sve je počelo nakon što je mitropolit Metodije, u manastiru Podmalinsko, održao besedu tokom parastosa borcima Jugoslovenske vojske u otadžbini. Tom prilikom, govoreći o istini, istoriji i veri, između ostalog je rekao:

- Duhovno šizofreni ljudi bi da nam određuju šta je istina, istorija i vera.

Zajedno sa mitropolitom crnogorsko-primorskim Joanikijem, koji je ranije uporedio vladiku vojvodu Dragoljuba Mihailovića sa Njegošem, mitropolit Metodije je otvorio pitanje odnosa savremenog društva prema sopstvenoj prošlosti, identitetu i Crkvi. Njihove reči su, čini se, bile okidač za pokretanje institucionalne reakcije.

SPC

 

Državni aparat u pogonu

Pod pritiskom neokomitskih struktura i medija bliskih bivšem režimu, državni organi Crne Gore pokrenuli su istrage zbog „sporne retorike“ dvojice mitropolita. Dok Vrhovno državno tužilaštvo pokušava da se distancira od nadležnosti, protiv mitropolita Joanikija je već formiran predmet, a izjave mitropolita Metodija se, kako saopštava Više tužilaštvo u Bijelom Polju, „razmatraju“.

Tako se arhijereji Srpske pravoslavne crkve, koje verni narod doživljava kao moralne stubove društva, danas nalaze na udaru institucija koje bi trebalo da garantuju slobodu govora i veroispovesti.

Premijer kao komentator Crkve
Komentarišući čitav slučaj, premijer je izjavio:
„Čitavoj Crnoj Gori je, čini mi se, pomalo čudno što se Crkva bavi temama koje, po mom mišljenju, nisu njen domen.“
Nastavljajući u istom tonu, dodao je da Crna Gora treba da ostane sekularna država i da „svako treba da se bavi svojim poslom“, a kulminacija je usledila kada je izjavio:
„Ja ne primam iskreno savete od popova po pitanju istorije, politike, finansija, ekonomije, sporta, muzike…“

Foto: Eparhija mileševska

 

Duboka uvreda i podsmeh narodu
Ovakav rečnik ne predstavlja samo lični stav premijera, već otvara pitanje odnosa države prema Crkvi i verujućem narodu. Jer, kada premijer jedne zemlje omalovažava mitropolite nazivajući ih popovima – što u ovom kontekstu nosi prizvuk podsmeha – on zapravo vređa narod koji ih prepoznaje kao svoje duhovne pastire.
Za Srpsku pravoslavnu crkvu, Crkva nikada nije bila samo liturgijska zajednica, već i čuvar narodnog pamćenja, identiteta i dostojanstva. U najtežim istorijskim vremenima upravo su vladike bile tihi, ali nepokolebljivi svedoci istine. A kada ta istina postane problem za vlast, onda na red dolaze i omalovažavanja, i pretnje, i tužilačke istrage.

Reči prolaze, gorčina ostaje
Ono što ostaje kao gorak utisak jeste da umesto dijaloga, uvažavanja i otvorenosti prema drugačijem mišljenju, Crna Gora dobija signal netrpeljivosti prema svemu što ne pripada matrici sekularnog monopola istine. Poruke vladika, koliko god bile teške ili nepopularne, dolaze iz jednog drugog sveta – sveta molitve, predanja, očuvanja identiteta i narodne duše. A taj svet, iako često ćuti, pamti. I prašta hrišćanski – ali ne zaboravlja.

Ostavite komentar

Пошаљи коментар

Vaš komentar je uspešno snimljen i biće vidljiv nakon verifikacije administratora portala.

0 Komentara