Episkop niški podsetio je na apostolske korene ovog zvanja, njegove zadatke uz oltar i odgovornost prema episkopu i vernom narodu.
Rukopoloženje đakona nije samo početak jedne službe, već važan događaj za čitavu crkvenu zajednicu. U trenutku rukopoloženja molitva nije usmerena samo na onoga koji prima sveti čin, već se u njoj sabira cela Crkva. U Manastiru Studenica, ra rukopoloženju monaha Siluana u sveštenođakonski čin, vladika niški Arsenije govorio je o značaju ovog čina, njegovim apostolskim korenima i odgovornosti koju đakon preuzima pred Crkvom.
- Svako rukopoloženje je praznik Crkve, jer na svakom rukopoloženju silazi blagodat Duha Svetoga na molitve, ne samo episkopa i sveštenika, nego čitave Crkve sabrane - rekao je episkop niški Arsenije.
Đakonska služba postoji od apostolskog doba. Njeno mesto u Crkvi nije vezano samo za bogosluženje, iako se upravo tokom liturgije najjasnije vidi šta đakon radi. On služi uz episkopa i sveštenika, učestvuje u bogoslužbenom poretku i svojim služenjem povezuje oltar i sabrani narod.
O đakonskoj službi govori se već u Delima apostolskim, gde je izabran broj služitelja koji će se starati o potrebama crkvene zajednice. Apostoli su, prema tom novozavetnom svedočanstvu, želeli da ostanu posvećeni molitvi i služenju Reči Božije, dok je briga o drugim potrebama zajednice poverena izabranim služiteljima.
Vladika Arsenije podseća upravo na taj početak:
- Znamo da je đakonski čin ustanovljen u vreme svetih apostola, da bi đakoni služili kako oko trpeze Gospodnje, tako i oko trpeze ljubavi, i da pomažu svetim apostolima u njihovoj apostolskoj misiji.
Iz ove službe razvijao se i život đakona u kasnijim vekovima Crkve. Njegova osnovna obaveza ostala je ista: da služi. Zato đakon u pravoslavnoj Crkvi nije samostalni vršilac bogosluženja, već služi zajedno sa episkopom i sveštenikom i pomaže u izvršavanju crkvene službe.
Đakon je prvi stepen sveštenstva, dok su druga dva stepena svetog čina prezviter, odnosno sveštenik, i episkop. Na liturgiji njegova služba ima jasno određeno mesto. Đakon izgovara jektenije, poziva vernike na molitvu, čita Sveto Jevanđelje i učestvuje u drugim delovima bogosluženja prema utvrđenom poretku.
Njegova služba, međutim, nije ograničena samo na ono što se vidi tokom liturgije. Đakoni mogu biti uključeni i u crkvenu prosvetu, administrativne poslove i druge zadatke koji doprinose životu parohije, eparhije i šire crkvene zajednice.
Na to je ukazao i vladika Arsenije:
- I danas đakonska služba je važna u Crkvi, i to je, možemo reći, prvi stepen sveštenstva. I danas u Crkvi đakoni imaju veoma važne službe u našoj Crkvi, kako, pre svega, u bogosluženju, a zatim u crkvenoj prosveti, administraciji, drugim važnim poslovima Crkve.
Đakonski čin zato podrazumeva mnogo više od učešća u jednom bogosluženju. On predstavlja službu u kojoj se od onoga koji je prima očekuje spremnost da svoje vreme, znanje i snagu stavi na raspolaganje Crkvi.
I đakon i sveštenik su rukopoloženi služitelji Crkve, ali imaju različite uloge. Đakon je prvi stepen svetog čina i služi uz episkopa ili sveštenika. Tokom liturgije izgovara jektenije, poziva vernike na molitvu, čita Sveto Jevanđelje, kadi i učestvuje u drugim delovima bogosluženja. Sveštenik, odnosno prezviter, ima širu službu. On može da predvodi Svetu liturgiju i da vrši svete tajne koje pripadaju njegovom činu, dok đakon u bogosluženju služi zajedno sa njim. Đakon ne može samostalno da služi Evharistiju niti da vrši svete tajne. Razlika, dakle, nije u tome što je đakon samo „pomoćnik sveštenika“. Đakon ima svoju službu u Crkvi, usmerenu na služenje Bogu i narodu, dok je svešteniku poverena služba predvođenja liturgijskog sabranja i vršenja svetih tajni.
O smislu đakonske službe posebno govori i Sveti Ignatije Bogonosac, na koga se vladika Arsenije pozvao u svom obraćanju. U njegovim rečima đakon se ne predstavlja kao neko ko ima prvenstvo zato što nosi crkveni čin, već kao služitelj čiji se odnos prema drugima temelji na Hristovom primeru.
- Ignatije Bogonosac kaže da poštujemo đakone kao samoga Hrista, jer sam Gospod kaže: "Nisam došao da mi služe, nego da služim." I đakoni su služitelji, oni koji služe oltaru Božijem, služe Crkvi Božijoj, služe narodu Božijem.
Upravo se u tome nalazi smisao đakonskog čina. Onaj koji prima ovu službu pozvan je da služi oltaru, da pomaže u bogosluženju i da bude na raspolaganju Crkvi i njenom narodu. Hristove reči o služenju tako nisu samo deo jevanđelskog teksta koji đakon izgovara, već i merilo službe koju je prihvatio.
Rukopoloženje monaha Siluana u sveštenođakonski čin zato je bilo i prilika da se podseti na jednu od najstarijih službi u Crkvi. Od vremena svetih apostola do danas, đakonski čin ostao je vezan za istu osnovnu obavezu: služiti Bogu, Crkvi i narodu.
BONUS VIDEO
Snimci sveštenika i vladika na društvenim događajima često izazivaju burne polemike na društvenim mrežama.
Da li treba tražiti blagoslov pri svakom susretu, kako se obratiti kada ne znate ime sveštenika i šta učiniti kada sretnete episkopa, odgovori su jednostavniji nego što se često misli.
Na praznik Svetih Joakima i Ane služena sveta arhijerejska Liturgija, a slavski darovi osvećeni u Kraljevoj crkvi.
Jedni žive u braku i brinu o porodici, dok drugi daju zavete bezbračnosti, poslušanja i nestjažanja, a razlikuju se i po svakodnevnim obavezama i načinu života.
Episkop niški podsetio je na apostolske korene ovog zvanja, njegove zadatke uz oltar i odgovornost prema episkopu i vernom narodu.
Od Začeća Svetog Jovana Preteče do Svetog Luke, porodični praznici nižu se tokom celog meseca, a jedan od najpoznatijih datuma ove godine pada u sredu i obeležava se uz post na ulju.
U besedi za 18. sedmicu po Duhovima, svetitelj podseća na Hristove reči „Ja sam vaskrsenje i život“ i govori o razlici između nade u buduće vaskrsenje tela i potrebe da se unutrašnji život probudi još ovde, dok za to imamo vremena.
Pravoslavni vernici danas proslavljaju Svetog Evmenija Gortinskog i Svetu mučenicu Ariadnu po starom kalendaru, dok po novom obeležavaju Pokrov Presvete Bogorodice. Katolička crkva obeležava Svetu Tereziju od Dete Isusa, Jevreji obeležavaju Hol ha-Moed, peti dan Sukota, dok muslimani nemaju veliki praznik
Da li je dovoljno da čoveku bude žao zbog učinjenog ili se od njega traži mnogo dublja promena? Svetogorski starac ukazuje gde počinje istinsko preobraženje i čemu ono vodi.
Sa nežnom korom, žutom glazurom i bogatim filom od čokolade i oraha, ovaj provereni recept donosi ukus kolača koji je nekada krasio svečane trpeze.
Bog vidi i ono što mi ne možemo.
Na video-snimcima vidi se evakuacija monahinja, dok se u blizini svetinje vatrogasci bore sa vatrenom stihijom.
Dom ima dubok duhovni značaj, jer se u njemu uči ljubavi, praštanju, strpljenju i požrtvovanosti.
Jedan od najpoštovanijih svetitelja novijeg doba ostavio je duboku pouku o blagorodnosti kao najvišem obliku unutrašnje lepote duše.
U istraživanju je razmatrano kako se teško iskustvo povezuje sa čovekovim padom, podvigom i borbom sa strastima, ali i kako kroz život u Hristu može postati deo puta ka duhovnom očišćenju i zajednici sa Bogom.
Protojerej Aleksej Mitjušin objašnjava da li ovaj čin ima veze sa spasenjem, može li se obaviti nakon sahrane i kako vernici treba da učestvuju u molitvenom ispraćaju pokojnika.
U prazničnoj besedi vladika Ilarion govorio o Krstu kao putokazu koji vraća Hristu, dok je poglavar Srpske pravoslavne crkve pozvao na dobro, vrlinu, žrtvu, darivanje i jedinstvo među ljudima.
Od večernjeg bdenija do praznične liturgije, čina Vozdviženja i celivanja Časnog krsta, ovo su najvažniji trenuci bogosluženja koje bi parohijani trebalo da poznaju.
U besedi za 18. sedmicu po Duhovima, svetitelj podseća na Hristove reči „Ja sam vaskrsenje i život“ i govori o razlici između nade u buduće vaskrsenje tela i potrebe da se unutrašnji život probudi još ovde, dok za to imamo vremena.
Da li je dovoljno da čoveku bude žao zbog učinjenog ili se od njega traži mnogo dublja promena? Svetogorski starac ukazuje gde počinje istinsko preobraženje i čemu ono vodi.
Ono što se pre braka zanemaruje kasnije može postati ozbiljan problem u zajedničkom životu.
Jedna kratka pouka ruskog svetitelja govori o trenutku kada razgovor prestaje da bude razgovor i postaje borba za prevlast u kojoj na kraju svi nešto izgube.
Posle razaranja 2004. godine, u Prizren su se vratili učenici, nastava i crkveno pojanje, a obnovljeni kompleks danas ponovo služi svojoj prvobitnoj nameni.
U Pećkoj patrijaršiji raste crni dud star oko 750 godina koji čuva narodna kazivanja o opstanku i obnovi srpskog naroda na Kosmetu.
Crkva Pokrova Presvete Bogorodice podignuta je na mestu za koje predanje kaže da je kneginja Milica na njemu podigla oltar u spomen na kosovske junake, a sada je dobila dar koji treba da traje generacijama.
Mila i Anja kreću sa majkom i bakom do stare crkve, ali kada iz šume začuju neobično zvonce, njihovo putovanje pretvara se u uzbudljivu avanturu koja će ih odvesti do svetog izvora i otkriti dragocenu porodičnu uspomenu.
Ono što se pre braka zanemaruje kasnije može postati ozbiljan problem u zajedničkom životu.
Jedna kratka pouka ruskog svetitelja govori o trenutku kada razgovor prestaje da bude razgovor i postaje borba za prevlast u kojoj na kraju svi nešto izgube.
Ovaj stari slatkiš posebno je prikladan za dane posta na vodi, ali su ga deca rado jela i danima kada je po tipiku dozvoljena mrsna hrana.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
