Najmlađi episkop Kiparske pravoslavne crkve razrešen je dužnosti jer je, po oceni Sinoda, remetio crkveno jedinstvo svojim beskompromisnim stavovima o Vatikanu.
Na vanrednoj sednici Svetog Sinoda Kiparske pravoslavne crkve doneta je odluka o razrešenju mitropolita Pafosa Tihika, koji je, prema mišljenju pojedinih crkvenih krugova, pokazivao „preveliku revnost u pravoslavlju“, naročito kroz svoj nepomirljiv odnos prema Rimokatoličkoj crkvi.
Sednicom je predsedavao arhiepiskop Georgije, a nakon zasedanja medijima se obratio arhimandrit Georgios Hristodulou, arhisekretar Arhiepiskopije. On je istakao da je Sinod, razmotrivši pristigle pritužbe, doneo odluku da se mitropolit Tihik razreši uprave nad Mitropolijom Pafosa, ali da ostaje u episkopskom činu i član Svetog Sinoda.
– Vladika Tihik se stavlja na raspolaganje Crkvi, koja će ga angažovati po potrebi, a Sinod će mu uskoro dodeliti novi naslov i službu – izjavio je Hristodulou, dodavši da će do daljeg Mitropolijom Pafosa upravljati arhiepiskop Georgije kao namesnik. Najavljeno je i zvanično saopštenje u narednim danima.
Tihik je najmlađi episkop Kiparske pravoslavne crkve, a na čelo Mitropolije Pafosa došao je pre dve godine, nasledivši upravo sadašnjeg arhiepiskopa Georgija.
Poznat po oštrim i beskompromisnim javnim istupima, mitropolit Tihik je nedavno izazvao burne reakcije izjavom u kojoj je rimskog papu nazvao „predstavnikom đavola“ – što je, prema oceni mnogih, predstavljalo ozbiljnu prepreku za dijalog sa Rimokatoličkom crkvom.
Grčka pravoslavna crkva
Mitropolit Tihik
Jedan od najkontroverznijih momenata njegove arhijerejske službe bilo je odbijanje da prihvati mošti svetog apostola Pavla, koje su, na inicijativu preminulog arhiepiskopa Hrizostoma, bile prenete iz Vatikana u Pafos. Tihik je tada izjavio da ne želi da „mošti svetitelja, koje su jednom bile u rukama rimokatolika, ponovo završe tamo“, nazivajući njihove darove „neprihvatljivim“ jer dolaze „iz ruku jeretika“.
Njegova duboka vernost pravoslavnom predanju i nepokolebljivo protivljenje svakom obliku približavanja pravoslavne crkve Vatikanu učinili su ga glasom tradicionalista u savremenom episkopatu Kiparske Crkve. Njegovi stavovi, neretko slični onima mitropolita Morfua Neofita, izazivali su snažne reakcije – od oduševljenja vernog naroda do nezadovoljstva pojedinih crkvenih velikodostojnika.
Zbog svojih javnih istupa, među vernicima je stekao epitet „ugledne ličnosti pravoslavlja“, dok je među jerarhijom bio viđen kao remetilački faktor. Njegove izjave o papizmu bile su otvorena kritika teoloških i duhovnih zastranjenja koja, po njegovom mišljenju, potiču još iz Velikog raskola iz 1054. godine.
Upravo takvi stavovi i njegova postojana odbrana „tvrde linije“ izazvali su nezadovoljstvo u vrhu Kiparske crkve. Arhiepiskop Georgije je, prema crkvenim izvorima, od vladike Tihika lično zatražio da „promeni način razmišljanja“, a vanredna sednica Sinoda održana 22. maja bila je prelomni trenutak.
Na sednici je odlučeno da njegovo delovanje, iako proisteklo iz revnosti, ipak narušava jedinstvo Crkve – zbog čega je doneta odluka o njegovoj smeni.
Obraćajući se rimokatoličkim i anglikanskim hodočasnicima, patrijarh Vartolomej govorio je o neostvarenim snovima ekumenskog dijaloga, nadajući se da će novi papa nastaviti putem jedinstva – iako većina pravoslavnih to ne vidi kao put koji vodi u pravcu istine.
Jedan od najvoljenijih pravoslavnih svetitelja našeg doba otvoreno je govorio o rimokatolicizmu, panreligiji i zabludama koje prete da zamene veru u Hrista svetovnom vlašću pod maskom jedinstva.
Neprimereno topli tonovi u izjavama pojedinih pravoslavnih jerarha upućenih novom papi, izazvali su buru među vernicima i teolozima, koji sve glasnije upozoravaju na opasnost od zamućivanja identiteta i odstupanja od Svetog Predanja.
U prvom privatnom susretu nakon ustoličenja, poglavar Rimokatoličke crkve i vaseljenski patrijarh razgovarali su o zajedničkom Vaskrsu, budućoj proslavi u Nikeji i potrebi teološkog i duhovnog zbližavanja pravoslavlja i katoličanstva.
Govoreći o sekularizaciji i teološkom slabljenju unutar Pravoslavne Crkve, ali i o inauguraciji pape Lava XIV, grčki mitropolit uputio je snažnu poruku o očuvanju pravoslavne vere.
Srodnik Svetog Pavla i jedan od Sedamdesetorice, upamćen je kao misionar koji je Jevanđelje nosio kroz rimske provincije, rušio paganske hramove i zajedno sa Svetom Junijom svedočio veru kroz propoved, čudesa i mučeništvo.
Dok su vernici u tišini prilazili Časnom pojasu i ostavljali priloge, malo ko je slutio da će ti darovi postati pomoć porodicama na Kosovu i Metohiji koje žive u neizvesnosti, ali čuvaju veru i ognjišta.
Pouka svetogorskog starca otkriva kako se iz osećaja nepravde rađa sukob među ljudima i na koji način se taj tihi mehanizam može prekinuti pre nego što preraste u razdor između najbližih.
Kimberli Gilfojl, nekadašnja voditeljka i tužiteljka, primila je svetinju sa Atosa u gestu koji je u prvi plan stavio duhovnu simboliku, a ne protokol i funkciju.
Poslednji ispraćaj 12-godišnjeg sina protojereja Ostoje Kneževića i popadije Viktorije duboko potresa vernike i bližnje, ostavljajući porodicu u tišini, molitvi i najtežem iskušenju koje jedan dom može da doživi.
Porodica, sveštenstvo i verni narod oprostili su se od sina sveštenika Ostoje Kneževića, dok je mitropolit crnogorsko-primorski u besedi poručio da se bol nosi krstom Hristovim, a da se duša čistote sabira u večnom životu.
Carigradski patrijarh poručio je da se približavanje Carigradske i Rimokatoličke crkve nastavlja i ocenio da je obnova punog zajedništva istorijski proces koji više ne može da se zaustavi.
Odlazak bugarskog arhijereja iz hrama Svetog Đorđa u Carigradu, nakon odluke o učešću predstavnika drugih crkava u službi, razotkrio je napetosti koje su se već danima gomilale iza svečanog poretka vaskršnje službe.
Dok pojedini arhijereji otvoreno zagovaraju da žene bogosluže, vladika zvorničko-tuzlanski upozorava da zapadne ideologije i feminizam prete temelju pravoslavnog predanja.
Prisustvo prelata Džozefa Tobina na pravoslavnom bogosluženju, tokom kojeg ga je patrijarh Vartolomej oslovio titulom "visokopreosvećeni", izazvalo je oštre reakcije vernika širom sveta i otvorilo ozbiljna kanonska pitanja o granicama dijaloga s Vatikanom.
Pouka svetogorskog starca otkriva kako se iz osećaja nepravde rađa sukob među ljudima i na koji način se taj tihi mehanizam može prekinuti pre nego što preraste u razdor između najbližih.
U besedi za petak 7. sedmice po Vaskrsu, Sveti Nikolaj Ohridski i Žički ukazuje na stvarnost u kojoj se ljudske osude preobražavaju, a ono što je poniženo dobija novo, uzvišenije značenje.
Otvarajući predavanje igumana Jefrema, patrijarh srpski saopštio blagu vest da se boravak Časnog pojasa produžava zbog velikog broja vernika koji danima pristižu iz cele Srbije i regiona.
Od ranog jutra kolone vernika slivale su se ka tumanskoj svetinji na presvlačenje moštiju Svetog Zosima, dok je posle liturgije ogromna litija krenula kroz šumu ka isposnici svetitelja.
Od Vaznesenjske crkve do Hrama Svetog Save slivala se nepregledna reka vernog naroda, dok je jedna od najvećih svetinja pravoslavlja prvi put posle više vekova proneta ulicama prestonice.
Čudotvorni pojas svečano je dočekan u porti Vaznesenjske crkve u Beogradu, uz najviše crkvene počasti i more vernika koje je ispunilo centar prestonice.
Krvnik je pokušavao da ga natera da uzvikne "Živio Pavelić", ali odgovor starca iz Hercegovine i danas se pamti kao jedna od najpotresnijih scena iz vremena logora smrti.
U besedi za petak 7. sedmice po Vaskrsu, Sveti Nikolaj Ohridski i Žički ukazuje na stvarnost u kojoj se ljudske osude preobražavaju, a ono što je poniženo dobija novo, uzvišenije značenje.
Dok se kumovi sve češće biraju po interesu i trenutnoj koristi, poruka blaženopočivšeg patrijarha Pavla vraća pažnju na ono što se ne vidi na prvi pogled.
Dodaj Religija kao željeni izvor na Googlu
