Najmlađi episkop Kiparske pravoslavne crkve razrešen je dužnosti jer je, po oceni Sinoda, remetio crkveno jedinstvo svojim beskompromisnim stavovima o Vatikanu.
Na vanrednoj sednici Svetog Sinoda Kiparske pravoslavne crkve doneta je odluka o razrešenju mitropolita Pafosa Tihika, koji je, prema mišljenju pojedinih crkvenih krugova, pokazivao „preveliku revnost u pravoslavlju“, naročito kroz svoj nepomirljiv odnos prema Rimokatoličkoj crkvi.
Sednicom je predsedavao arhiepiskop Georgije, a nakon zasedanja medijima se obratio arhimandrit Georgios Hristodulou, arhisekretar Arhiepiskopije. On je istakao da je Sinod, razmotrivši pristigle pritužbe, doneo odluku da se mitropolit Tihik razreši uprave nad Mitropolijom Pafosa, ali da ostaje u episkopskom činu i član Svetog Sinoda.
– Vladika Tihik se stavlja na raspolaganje Crkvi, koja će ga angažovati po potrebi, a Sinod će mu uskoro dodeliti novi naslov i službu – izjavio je Hristodulou, dodavši da će do daljeg Mitropolijom Pafosa upravljati arhiepiskop Georgije kao namesnik. Najavljeno je i zvanično saopštenje u narednim danima.
Tihik je najmlađi episkop Kiparske pravoslavne crkve, a na čelo Mitropolije Pafosa došao je pre dve godine, nasledivši upravo sadašnjeg arhiepiskopa Georgija.
Poznat po oštrim i beskompromisnim javnim istupima, mitropolit Tihik je nedavno izazvao burne reakcije izjavom u kojoj je rimskog papu nazvao „predstavnikom đavola“ – što je, prema oceni mnogih, predstavljalo ozbiljnu prepreku za dijalog sa Rimokatoličkom crkvom.
Grčka pravoslavna crkva
Mitropolit Tihik
Jedan od najkontroverznijih momenata njegove arhijerejske službe bilo je odbijanje da prihvati mošti svetog apostola Pavla, koje su, na inicijativu preminulog arhiepiskopa Hrizostoma, bile prenete iz Vatikana u Pafos. Tihik je tada izjavio da ne želi da „mošti svetitelja, koje su jednom bile u rukama rimokatolika, ponovo završe tamo“, nazivajući njihove darove „neprihvatljivim“ jer dolaze „iz ruku jeretika“.
Njegova duboka vernost pravoslavnom predanju i nepokolebljivo protivljenje svakom obliku približavanja pravoslavne crkve Vatikanu učinili su ga glasom tradicionalista u savremenom episkopatu Kiparske Crkve. Njegovi stavovi, neretko slični onima mitropolita Morfua Neofita, izazivali su snažne reakcije – od oduševljenja vernog naroda do nezadovoljstva pojedinih crkvenih velikodostojnika.
Zbog svojih javnih istupa, među vernicima je stekao epitet „ugledne ličnosti pravoslavlja“, dok je među jerarhijom bio viđen kao remetilački faktor. Njegove izjave o papizmu bile su otvorena kritika teoloških i duhovnih zastranjenja koja, po njegovom mišljenju, potiču još iz Velikog raskola iz 1054. godine.
Upravo takvi stavovi i njegova postojana odbrana „tvrde linije“ izazvali su nezadovoljstvo u vrhu Kiparske crkve. Arhiepiskop Georgije je, prema crkvenim izvorima, od vladike Tihika lično zatražio da „promeni način razmišljanja“, a vanredna sednica Sinoda održana 22. maja bila je prelomni trenutak.
Na sednici je odlučeno da njegovo delovanje, iako proisteklo iz revnosti, ipak narušava jedinstvo Crkve – zbog čega je doneta odluka o njegovoj smeni.
Obraćajući se rimokatoličkim i anglikanskim hodočasnicima, patrijarh Vartolomej govorio je o neostvarenim snovima ekumenskog dijaloga, nadajući se da će novi papa nastaviti putem jedinstva – iako većina pravoslavnih to ne vidi kao put koji vodi u pravcu istine.
Jedan od najvoljenijih pravoslavnih svetitelja našeg doba otvoreno je govorio o rimokatolicizmu, panreligiji i zabludama koje prete da zamene veru u Hrista svetovnom vlašću pod maskom jedinstva.
Neprimereno topli tonovi u izjavama pojedinih pravoslavnih jerarha upućenih novom papi, izazvali su buru među vernicima i teolozima, koji sve glasnije upozoravaju na opasnost od zamućivanja identiteta i odstupanja od Svetog Predanja.
U prvom privatnom susretu nakon ustoličenja, poglavar Rimokatoličke crkve i vaseljenski patrijarh razgovarali su o zajedničkom Vaskrsu, budućoj proslavi u Nikeji i potrebi teološkog i duhovnog zbližavanja pravoslavlja i katoličanstva.
Govoreći o sekularizaciji i teološkom slabljenju unutar Pravoslavne Crkve, ali i o inauguraciji pape Lava XIV, grčki mitropolit uputio je snažnu poruku o očuvanju pravoslavne vere.
Kada šarena jaja izgube pažnju najmlađih, ovaj brz i praktičan recept vraća ih na sto u sasvim drugačijem, primamljivom obliku, bez mnogo truda i sa sastojcima koje već imate.
Od Hertfordšira do Londona, niz bogosluženja i katehetskih susreta doveo je stotine ljudi različitog porekla do iste odluke - da postanu deo pravoslavne zajednice kroz krštenje i prvo učešće u liturgiji.
Posle molitvenog bdenja u Bazilika Svetog Petra, poglavar Rimokatoličke crkve pozvao je na kraj sukoba i povratak dijalogu, dok je predsednik SAD reagovao oštrom porukom u kojoj dovodi u pitanje okolnosti izbora Svetog Oca.
Dok su meštani tugovali za preminulim komšijom, zvuk pucnjave prekinuo je molitvu i odneo život protojereju Sergeju Kljahinu, ostavljajući šest ranjenih i duboku tugu među vernicima.
Dok pojedini arhijereji otvoreno zagovaraju da žene bogosluže, vladika zvorničko-tuzlanski upozorava da zapadne ideologije i feminizam prete temelju pravoslavnog predanja.
Prisustvo prelata Džozefa Tobina na pravoslavnom bogosluženju, tokom kojeg ga je patrijarh Vartolomej oslovio titulom "visokopreosvećeni", izazvalo je oštre reakcije vernika širom sveta i otvorilo ozbiljna kanonska pitanja o granicama dijaloga s Vatikanom.
Smena mitropolita pafoskog, izazvana njegovim kritikama upućenim papi, pokrenula je pravu lavinu, ali on se sada, oslanjajući se na poslednju instancu crkvene pravde, obraća za zaštitu Carigradskoj patrijaršiji.
Četvorodnevni simpozijum u Vatikanu obeležio 1700 godina od Prvog vaseljenskog sabora: papa Lav XIV pozivao na jedinstvo i sinodalnost svih hrišćana, dok pravoslavni glasovi upozoravaju na opasnosti relativizacije vere i gubitka svetootačkog nasleđa.
Od Hertfordšira do Londona, niz bogosluženja i katehetskih susreta doveo je stotine ljudi različitog porekla do iste odluke - da postanu deo pravoslavne zajednice kroz krštenje i prvo učešće u liturgiji.
U razgovoru koji nadilazi uobičajene novinarske priče, otac Dimitrije govori o smislu praznovanja, o radosti koja ne prolazi i o tome zašto se Vaskrs ne objašnjava, već prepoznaje u životu, odnosima i svakodnevnim susretima vernika.
Hram ispunjen do poslednjeg mesta, deca u prvom planu, osveštana jaja kao dar radosti i liturgija koju je služio protojerej Dejan Vojisavljević učinili su da praznični dan preraste u snažno iskustvo zajedništva i vere.
Plato zavetnog hrama na Vračaru ispunjen svećama i tišinom očekivanja – Blagodatni oganj stigao iz Svete zemlje, a ponoćnu liturgiju služi vladika toplički Petar
Blagodatni oganj prenet specijalnim letom u Beograd, vernici u molitvenoj tišini pale sveće, episkop toplički Petar služiće ponoćnu vaskršnju liturgiju u najvećem srpskom hramu.
U besedi za ponedeljak Svetle sedmice, Sveti Nikolaj Ohridski i Žički objašnjava kako se žalost Hristovih učenika preobražava u radost tek kada se Isus pokaže kao pobednik smrti i Živi Gospod.
Pravoslavni vernici danas obeležavaju Vaskršnji (Svetli) ponedeljak po starom i po novom kalendaru. Katolici obeležavaju spomendan Svetog pape Martina I, dok Jevreji i muslimani nemaju univerzalno priznat veliki praznik.
